به این گــناه که از سیب ها رســـیده تریــنم

     زمــانـه می کَـــنـد و می زنـد به زمیـــــنـم

          از این مسـیـر دگـر جان نمی برم از بــس

              نشسته است به هر پیچ و خم٬غمی به کمینم

                   همـیـشـه با منـی و دعـای مـن این اسـت

                       که داغ بی تو شدن را خـدا کـند که نبـیـنـم