ای گـــل ِ تازه که بویی ز ِ وفا نیسـت تو را خبـــــر از سرزنش ِ خار ِ جفا نیست تو را
رحـــــم بر بلبــل ِ بی برگ و نوا نیست تورا التــــــفاتی به اسیـــــرانِ بلا نیست تورا
ما اسیر ِ غـــم و اصـلا غــم ِ مـا نیست تورا با اسیــر ِ غم ِ خود رحم چرا نیست تورا
فــــــارغ از عاشـق ِ غمنـاک نمی باید بود
جان ِ من این همه بی بـاک نمی بـــاید بود
همچوگــل چند به روی همه خندان باشی همره ِ غیر به گلگشت ِ گلستان باشی
هر زمان با دگــری دست و گــریبان باشی زان بیندیش که از کرده پشیمان باشی
جمع ِ ما جمــــع نباشد تــو پریشان باشی یاد حیــــرانی ما باشی و حیران باشی
ما نباشیم کــه باشد کــه جفای ِ تو کشد؟
به جفا سازد و صد جـــور بــرای ِ تو کشد؟
شب به کاشــــــــانهء اغیــارنمی باید بود غیر را شمـــع ِ شب ِ تار نمی باید بود
همـــه جــا با همه کس یار نمی با ید بود یار اغیــــــــــــار دل آزار نمی باید بود
تشنـــــــــهءخــــون ِ من ِ زار نمی باید بود تابه این مرتبه خونخوار نمی باید بود
من اگرکشته شوم بـــــاعث بدنامی توست
موجب شهرت بی باکی وخودکامی توست
دیگــــــری جـز تـــــو مرا این همه آزار نکرد جز تو کس در نظر ِ خلـق مرا خوار نکرد
آنچه کردی تو به من هیــــچ ستمـکار نکرد هیــچ سنگین دل ِ بید ادگر این کار نکرد
این ستــــــــم ها دگـری با من ِ بیمـار نکرد هیـــــچ کس این همـه آزار من ِ زار نکرد
گــر ز ِ آزردن ِ من هست غـرض مـردن ِ من
مــُـــــردم ؛ آزار مکش از پـــــی ِ آزردن ِ من
جان من سنگدلی،دل به تودادن غلط است برسر راه تو چون خاک فتادن غلط است
چشم ِ امید به روی ِ تو گشادن ، غلط است روی پرگــرد به راه ِ تو نهــادن غلط است
رفتن اولاست زکوی تو ، ستادن غلط است جان شیرین به تمنای تودادن غلط است
تو نه آنی که غــــــــم ِ عاشق ِ زارت باشد
چون شود خاک ،بر آن خـاک گذ ارت باشد
مدتی هست که حیــرانم و تدبیری نیست عاشق بی سر وسامانم وتدبیری نیست
از غمت سر به گـــــریبانم وتدبیری نیست خون ِ دل رفته به دامانم و تدبیری نیست
از جفـــای ِ تو بدین سانم و تدبیری نیست چون توان کرد؟پشیمانم و تدبیری نیست
شرح ِ درماندگی ِ خــــود به که تقریر کنم؟
عاجزم ؛ چارهء من چیست؟چه تدبیر کنم؟
نخل ِ نوخیــــز ِ گلستان ِ جهان بسیاراست گـــل این باغ بسی ســــرو روان بسیارست
جان من همچو تو غارتگـرجان بسیاراست تـُـرک ِ زرین کمـــر ِ مــــوی میـان بسیارست
با لب ِ همچــو شکر تنگ دهان بسیاراست نه که غیرازتوجوان نیست جوان بسیارست
دیگری این همـه بیـــــداد به عــاشق نکند
قصـــد ِ آزردن ِ یـــــــــــــاران مـوافق نکند
مدتــــــی شد که در آزارم ومـــی دانـی تو به کمنــــــــد ِ تو گرفتـــــارم ومی دانی تو
از غـــم ِعشق ِ تو بیمــــارم ومی دانی تو داغ ِ عشق ِ تو به جان دارم و می دانی تو
خـون ِ دل از مژه می بـــارم ومی دانی تو از بـــــرای ِ تـــــو چنین زارم و می دانی تو
از زبـان ِ تو حــــدیثی نشنــــــــــودم هرگز
از تو شرمنـــــده ی ِ یک حرف نبودم هرگز
مکـــــــــن آن نوع که آزرده شوم از خویت دست بر دل نهم و پـــــا بکشم از کویت
گوشه ای گیــــــرم و من بعد نیایم سویت نکنم بـــــــــار ِ دگر ؛ یـــاد ِ قد ِ دلجویت
دیـــــــــده پوشم ز ِ تمـاشای ِ رخ ِ نیکویت سخنی گــویم و شرمنده شوم از رویت
بشِنو پند و مکن قصـد ِ دل آزرده ء خویش
ورنه بسیار پشیمان شوی ازکرده خویش
چند صبــــح آیم و از خــاک ِ درت شام روم از سر ِ کـــوی ِ تو خودکام به نا کام روم
صد دعــــــــا گـویـم و آزرده به دشنام روم از پـــــــی ات آیم وبا من نشوی رام، روم
دوردور از تـــــــو من ِ تیــره سر انجام روم نبُوَد زهـــــره که همـــراه ِ تو یک گام رَوَم
کس چرا اینهمه سنگین دل و بدخـوباشد؟
جان من این روشی نیست که نیکــو باشد
از چه با من نشــوی یار چه می پرهیـزی؟ یار شـــو با من ِ بیمار، چه می پرهیزی؟
چیست مانع ز ِ من ِ زار چه می پرهیــزی؟ بگشا لعـــل ِ شکر بار، چه می پرهیزی؟
حرف زن ای بت خونخوار،چه می پرهیزی؟ نه حدیثی کنی اظهار ؛چه می پرهیزی؟
که تــــو را گفت به اربـاب ِ وفـا حرف مزن؟
چین به ابـرو زن و یکبــار به ما حرف مزن؟
درد ِ من کشتــه ی ِ شمشیر ِبـلا می داند سوز ِ من سوختـــه ی ِ داغ ِ جفا می داند
مَسکنَـــــم ؛ ساکن ِ صحرای ِ فنا می داند همه کس حـال ِ من ِ بی سر و پا می داند
پاکبـــــازم همه کس طــــور ِ مرا می داند عاشقی همچـو منت نیست،خدا می داند
چاره ی ِ من کن و مگـذار که بیچاره شوم
سر ِ خود گیــــرم و از کوی ِ تو آواره شوم
از سرکــوی تو با دیده ی ِ تر خواهم رفت چهــره آلوده به خوناب ِ جگر خواهم رفت
تانظر می کنی از پیش ِ نظر خواهم رفت گر نرفتم ز ِ درت شام ،سحر خواهم رفت
نه که این بارچو هر بار ِ دگر خواهم رفت نیست بــــــاز آمدنم باز ، اگر خواهم رفت
از جفــــــــای ِ تو من ِ زار چو رفتم ، رفتم
لطف کن لطف که این بارچو رفتم ،رفتم
چنـــــــد در کوی ِتو با خاک برابر باشم؟ چند پامــــــــال ِ جفای ِ تو ستمگر باشم؟
چند پیش ِ تو به قدر از همه کمترباشم؟ از تو چنــــد ای بت ِ بد کیش مکدّر باشم؟
می روم تـــا به سجود ِ بت ِ دیگر باشـم باز اگر سجـــده کنم پیش ِ تو،کافر باشم
خود بگو؟از تو کشم ناز وتغافل تا کی ؟
طاقتم نیست ازاین بیش تحمل تاکی ؟
سبزه تر، دامن ِ نسرین ِ تو را بنده شوم چین بر ابرو زدن و کیــــن تو را بنده شوم
الله الله ز ِ کــــه این قاعده آموخته ای؟ کیست استاد ِ تو؟اینها ز ِ که آموخته ای؟
این همه جورکه من از پی هم می بینم دیگران راحت و من این همه غم می بینم
خرده بر حـــرف ِ درشت ِ من ِ آزرده مگیر
حرف ِ آزرده درشتــــــانه بُوَد خرده مگیر
آنچنــــان باش که من از تو شکایت نکنم از تو قطـــــــع ِ طمع ِ لطف و عنایت نکنم
پیش ِ مـــــردم ز ِ جفای ِ تو حکایت نکنم همه جــــــــا قصه ی ِ درد ِ تو روایت نکنم
دیگر این قصه ی ِ بی حدّ و نهایت نکنم خویش را شهره ی هر شهر و ولایت نکنم
خوش کنی خاطر ِ وحشی به نگاهی ،سهلست
سوی تو گوشه ی چشمی زتو گاهی سهلست.