یک انسان
اگر یک کتاب هم نباشد
یک کلمه است
و ناچار با کسی که
معنی این کلمه را می داند
احساس یک پیوند غیبی می کند.
(دکتر علی شریعتی)
اگر عشق نبود
به کدامین بهانه ای می خندیدیم و می گریستیم؟
کدام لحظه های ناب را اندیشه می کردیم؟
چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟
آری...
بی گمان پیشتر از اینها مرده بودیم
اگر عشق نبود !
« دکتر علی شریعتی »
در دو چشمش گناه می خندید
بر رخش نور ماه می خندید
در گذرگاه آن لبان خموش
شعله ئی بی پناه می خندید
شرمناک و پر از نیازی گنگ
با نگاهی که رنگ مستی داشت
در دو چشمش نگاه کردم و گفت:
باید از عشق حاصلی برداشت
سایه ای روی سایه ای خم شد
در نهانگاه رازپرور شب
نفسی روی گونه ئی لغزید
بوسه ئی شعله زد میان دو لب
مگر نه اینکه اشک،
زیباترین شعر ...
بیتاب ترین عشق ...
گدازانترین ایمان...
داغترین اشتیاق ...
تبدارترین احساس...
خالصترین گفتن...
و لطیفترین دوست داشتن است
که همه،
در کوره ای به نام دل،
به هم آمیخته و ذوب شدهاند
و قطرهای گرم شدهاند، به نام اشک؟
پس چرا از ریختن اشک در فراغش هراس داری؟
عشقبازی به همين آسانی است...
که گلـــی با چشمــی
بلبـــــلی بــا گــوشی
رنگ زيبای خزان با روحی
نيش زنبور عسل با نوشی
کارهمواره باران با دشت
بـــــرف با قـــله کــوه
رود بــــا ريشـــه بيد
باد با شاخــه و برگ
ابـــر عابـــــر با ماه
چشمــه ای با آهو،
برکـــه ای با مهتــاب
و نسيـــمی با زلــف
دو کـــبوتر بـــا هـــم
وشب و روز و طبيعت با ما
عشقبازی به همين آسانی است...
شاعری با کلماتی شيرين
دست آرام و نوازش بخش بر روي سری
پرسشـــی از اشکـــی
وچراغ شب يلدای کسی با شمعی
و دل آرام و تسلـــی
و مسيحای کسی يا جمعی
عشقبازی به همين آسانی است...
که دلـــی را بخری
بفروشـــی مهری
شادمانی را حراج کني
رنج ها را تخفيف دهی
مهربانی را ارزانی عالم بکنی
وبپيچی همه را لای حرير احساس
گره عشق به آنها بزنی
مشتری هايت را با خود ببری تا لبخند
عشقبازی به همين آسانی است...
هر که با پيش سلامی در اول صبح
هرکه با پوزش و پيغامی با رهگذری
هرکه با خواندن شعری کوتاه با لحن خوشی
نمک خنده بر چهره در لحظه کار
عرضه سالم کالاي ارزان به همه
لقمه ی نان گوارايی از راه حلال
و خداحافظی شادی در آخر روز
و نگهداری يک خاطر خوش تا فردا
و رکوعی و سجودی با نيت شکر
عشقبازی به همين آسانی است...
=============== مجتبی کاشانی ===============
سال هاست که معنی این را نفهمیدم
« رفت و آمد » یا « آمد و رفت »
آدم ها می روند که بر گردند ؟
یا می آیند که بروند؟
پروردگارا :
مرا آگا هي ده
تا درهائي كه به رويم مي گشائي را
به ناداني نبندم
و
درهائي كه به رويم مي بندي را
به اصرار نگشايم
و آنچه عطايم مي نمائي را
قدر بدانم
شبيه شيشه مي مانم
تو هم مانند باراني
رسيدي توي آغوشم
ولي گويا نمي ماني
خودت را جاي من بگذار،
ببين يک شيشه حق دارد
کسي مانند باران را ...
ببوسديا نمي داني؟
نبودي تا ببيني باد ،
مرا هر روز مي بوييد
من اوراسخت مي راندم
تومن راسخت مي راني
کمي احساس هم بدنيست !
بيا يک بار مردي کن !
دل اين شيشه را نشکن ،
در اين اوضاع طوفاني
بيا جانا ! تو باران باش
و بر من يخ بزن تا صبح
خدا هم مي وزد برما ،
کمي باد زمستاني
دنیا
کوچک تر از آن است
که گم شده ای را در آن یافته باشی
هیچ کس اینجا گم نمی شود
آدمها به همان خونسردی که آمده اندچمدانشان را می بندند
و ناپدید می شوند
یکی در مِه
یکی در غباریکی در باران
یکی در باد
و بی رحم ترینشان در برف
آنچه بر جای می ماند
ردپایی است
و خاطره ای که هر از گاهی
پس می زند مثل نسیم
پرده های اتاقت را ...بخوان دعای فرج را، دعا اثر دارد
دعا کبوتر عشق است و بال و پر دارد
بخوان دعای فرج را و عافیت بطلب
که روزگار بسی فتنه زیر سر دارد
بخوان دعای فرج را و ناامید مباش
بهشت پاک اجابت هزار در دارد
بخوان دعای فرج را که صبح نزدیک است
خدای را، شب یلدای غم سحر دارد
بخوان دعای فرج را به شوق روز وصال
مسافر دل ما، نیت سفر دارد
بخوان دعای فرج را که یوسف زهرا
ز پشت پرده غیبت به ما نظر دارد
بخوان دعای فرج را که دست مهر خدایت
حجاب غیبت از آن روی ماه بر دارد
شاخه را محـکم گرفتن این زمان بی فایده است
برگ می ریــزد ، ستیـزش با خــزان بی فایده است
باز می پرسی چه شد که عاشق رویت شدم؟
در دل طــوفـــان که باشی بادبـان بی فایده است
بــال وقتی بشکند از کـــوچ هـــم بایــد گذشت
دست و پـا وقتــی نبــاشد نـردبـان بی فایده است
تا تو بـوی زلف ها را می فرستـــی با نسیـم
سعـی من درسربه زیری بی گمان بی فایده است
تیـــر از جایی که فکــرش را نمی کردم رسید
دوری از آن دلبــــر ابــــرو کمــــان بی فایده است
در من عـاشـق تــوان ذره ای پرهیــــز نیست
پــرت کــن مـا را به دوزخ،امتحــان بی فایده است
از نصیحت کردنــم پیغمبــران هم خسته اند
حرف موسی را نمی فهمدشبـان، بی فایده است
من به دنبـــــال خـــدایی که بســـوزاند مرا
همچنــان می گردم اما همچنــان بی فایده است
خیــــابان های تنهایی دلی ولگرد می خواهد
و آوازم بــــدون تو سکــوتی سرد می خواهد
برایت مــرده بـودم تا برایـــم تب کنـــــد قلبت
ولی حتی نپرسیدی دلت همدردمی خواهد؟صبحی گره از زمانه واخواهدشد
راز شب تــــار برمـــلا خواهدشد
در راه عزیزی است که با آمدنش
هر قطب نما قبله نما خواهد شد
*آموخته ام که زندگي جديست ولي ما نياز به «دوستي» داريم که لحظه اي
با او از جدي بودن دور باشيم .*
* آموخته ام که تنها چيزي که يک شخص ميخواهد فقط دستي است براي گرفتن
دست او و قلبي براي فهميدنش.*
* آموخته ام که خدا همه چيز را در يک روز نيافريد ، پس من چگونه ميتوانم همه
چيز را در يک روز بدست آورم*
*آموخته ام که وقتي با کسي روبرو ميشويم ، انتظار لبخندي از سوي ما دارد.*
*آموخته ام که لبخند ارزانترين راهي است که ميتوان با آن نگاه را وسعت بخشيد .*
*آموخته ام که به چيزي که دل ندارد نبايد دل بست .
* آموخته ام که عشق ، مهرباني ، گذشت ،صداقت و بلند نظري خصلت
انسانهاي انسان است*
بیشتـــر آیینـــه را در اشتبـــاه انداختــــــم
زندگی تصویــر بود ای عمر برگردان به من
سنگ هایی را که در مرداب و ماه انداختـم
عشق با من نابــرادر بود چون عاقـل شدم
یوسف خودرا به دست خودبه چاه انداختـم
تـــا دل پرهیــزگــــــارم را ببینـــم توبــه کــار
با شعـــــف خـود را در آغوش گناه انداختــم
سر بــــرون آوردم از مـرداب و رو بــر آفتــاب
چون حبــاب از شوق آزادی کــلاه انداختـــم
زندگی آن نیست
که تو مـــی پنداریش.زندگی آن
* سعی کن مثل خورشید زیاد نور ندهی چون همه از نورت استفاده می کنند
ولی اصلا نگاهت نمی کنند؛سعی کن مثل ستاره کم نوربدهی تاهمه توخلوت
شباشون دنبالت بگردند.
**اگرانسانها بدانندفرصت باهم بودنشان چقدرمحدود است محبتشان نسبت
به يکديگر نامحدود مي کنند
***ارزش تو به اندازه آن چيزي است که به آن دل مي بندي پس مواظب باش
که به کمتر از بي نهايت ، دلبند نشوی
****زنها مانند شیشۀ ظزیف و شکستنی هستند. هرگز توانایی مقاومت آنها
را نیازمایید .زیرا ممکن است شیشه ناگهان بشکند
*****زمانی كه كنار رودخانه بودم نگاهم به قله ی كوه بود به قله ی كوه كه
رسیدم سراپا محو تماشای رود شدم
تا شبهاي دل تنگيش براي ما باشد
و روزهای خوشش براي ديگری!
و چون خیلی زود عادت می کند
خیلی زود هم فراموش می کند
که خوشبخت است .
التماست می کنم با عشق در گیـــرم نکن
من حریفش نیستم در پنجه ی شیرم نکن
تازگــــی ها از تب تنـــد جنون برخــاستــم
باز بــــا دیـــــوانگی هایت زمین گیــرم نکن
قهــــــــرمان آرزوهـــــایت نبــودم ... نیستم
بی سبب در ذهن خود اینطـور تصویرم نکن
مرد رویــــــاهای تــــو من نیستم بانوی من
با نگــــاه دلفـــــــریبت بـــــاز زنجیـــــرم نکن
شاعرم با یک نگاه مست عاشق می شوم
التماست می کنـــم با عشـــق درگیرم نکن
امشب بازهم
پستچی پیر محله ی ما نیامد
یا باید خانه ام را عوض کنم
یا پستچی محله را ...
تو که هر روز برایم نامه می نویسی ....
مگه نه ؟!!
از این بترسید
که وقتی زنده اید
چیزی به نام عشق
درون شما بمیرد
============= حامی =============
*
گاهی
اوقــــــات
دلـــم می خواهد
بازیگری باشم که روزی
ســـه بــار نقش گریستن را
بازی کنــــم. اما دلم نمی خواهد
که تو دلیــــــــل آن بازی باشی. دلم
می خواهد دلیلـــــی که باعث می شود
من نقشم را خراب کنم .................تو باشی
============== حامی ==============
نشود فاش کسی آنچه میان من وتست
تا اشارات نظر نامه رسان من وتست
گوش کن ، با لب خاموش سخن می گویم
پاسخم گو به نگاهی که زبان من وتست
روزگاری شدو کس مرد ره عشق ندید
حالیاچشم جهانی نگران من و تست
گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید
همه جا زمزمه عشق نهان من و تست
گو بهار دل و جان باش و خزان باش، ارنه
ای بسا باغ و بهاران که خزان من و تست
اینهمه قصه فردوس و تمنای بهشت
گفتگوئی و خیالی زجهان من و تست
نقش ما گو ننگارند به دیباچه عقل
هر کجا نامه عشق است، نشان من وتست
سایه ! زآتشکده ماست فروغ مه و مهر
وه ازین آتش روشن که به جان من و تست
گاه با یک گل سرخ
گاه با یک دل تنگ
گاه باید رویید
در پس این باران
گاه باید خندید
باغمی بی پایان
من را به جز عشق به نامی صدا نکن
غـــم را دوبـــاره وارد این ماجـرا نکن
بیهـوده پشت پا به غزل های من نزن
با خاطرات خوب من این گـونه تا نکن
مــوهات را ببنــد و دلــم را تکان نــده
در من دوبـــاره فتنه و بلــوا به پا نکن
دل در کنار توست اگر چشم وا کنــی
خود را اسیر پیـــچ و خم جاده ها نکن
بگـــذار شهر سرخوش زیبـائیت شود
تنهـــا به وصف آینــــه ها اکتفــــا نکن
امشب برای ماندنمـــان استخاره کن
امـــا به آیـــه های بـــدش اعتنــا نکن
به ابر ها گفتم
نبارید... تا اوکه منتظرش هستیم بیاید!
اما وقتی آمد آنقدر ببارید تا او بماند...!
ای ابرها آنقدر ببارید تاتمام راههای رفتنش راسیل ببرد
و او برای همیشه بماند
بازرگانی
زنی زیبا ، زهره نام داشت .
چون به سفر رفت ، او را به معتمدی سپرد
و کاسه ای نیل نیز به او داد تا هرگاه زهره خطایی
کند ، قطره ای نیل بر دامن او بچکاند .پس از
چندی به معتمد نوشت :
کاری نکند زهره که ننگی باشد
بر جــــامه او ز نیل رنگی باشد
معتمد جواب نوشت :
گر در سفر خواجه درنگی باشد
تا ماه دگر زهره پلنگی باشد !
(( ای بایزید ! آنچه از تو می دانم اگر به خلق بگویم سنگسارت می کنند.))
عرض کرد : (( خدای من ! آنچه از کرم و عفو تو می دانم اگر اظهار نمایم
کسی تو را سجده نکند.)) ندا رسید : (( ای بایزید ! نه از تو ، نه ازما )).
ناگــــه آواز ربـــــاب کبـــــــریــــا خوردبرگوشش که ای شیخ ریا
آنچه داری در میـــان کهنه دلــق میل آن داری که بنمایم به خلق؟باران باش و ببار
ببار که از باریدنت
هم خودت آرام شوی
و هم دیگران را دلخوش کنی و طراوت ببخشی
ابر مباش ...!
که همیشه بغضی در گلو داشته باشی
که دیدن اشکهایت آرزوی همه باشد...
============== حامی ==============
هرگز نخواستم كه بگويم تو را چقدر....
عاشق شدم چه وقت؟چگونه؟چرا؟چقدر؟
هرگز نخواستم كه بگويم نگاه تو
از ابتداي ساده ي اين ماجرا چقدر...
من را شكست...ساخت...شكست ودوباره ساخت...
من را چرا شكست؟چرا ساخت؟يا چقدر..؟
هرگز نخواستم به تو عادت كنم ولي
عادت نبود حسي از آن ابتدا چقدر
مانند پيچكي كه بپيچد به روح من
ريشه دواند و سبز شد و ماند تا چقدر...
تقدير را به نفع تو تغيير مي دهند
اينجا فرشتگان كه بداني خدا چقدر
خوب است با تو با همه ي بي وفائيت
قلبم گرفته است نپرس از كجا؟چقدر؟
قلبم گرفته است و سرم گيج مي رود...
هرگز نخواستم كه بداني تو را چقدر...
نگه
داشتـــــن
شخصي در قلبمان
خيلي راحت است ولــي
اين که در قلب کسي خودت را
نگه داري خيلي مشکل است
پس قدر قلبي که تو را در
خودش نگه داشته
بدان...
عشق
مثل گنجشک می مونه
اگه محکم بگیریش می میره
اگه شل بگیریش می پره
پس طوری بگیرش
که تو دستت خوابش ببره
بغض است که جا خوش کرده در بيراهه ی گلويم
من ِ ساده را ببين که فکر مي کردم
تو در راه گلويم مانده ای...
چه خيال خامی...
يادم نبود
سالهاست که طعم تو را هرگز نچشيده ام!!!
بـاز بـــا دردم مــدارا مـــی کنم...
با دل دیــوانه ام تـــا مــی کنم...
مـی روی بایک خداحافظ و من
شب تو رادرخواب پیدامی کنم..
با خیال و خواب و رویا باز هم
درد دوری را مــــداوا می کنم
شعله عشق تومی سوزدمرا
من فقط آن را تمــاشا می کنم
توبه کــــردم تا فرامـــوشت کنم ...
هیچ وَقت
نَبایَد بِه اِجبار خَندید...
گاهی بایَد
تا نَهایَت آرامِش گِریه کَرد.
تَبَسُمِ بَعد اَز گِریه
اَز رَنگین کَمان بَعد اَز باران هَم
زیبا تَر اَست !
بی قرار تــوام و در دل تنگـــم گله هاست
آه بی تاب شدن عادت کم حوصــله هاست
مـــثل عکــس رخ مهـــتاب که افتاده در آب
در دلم هستی وبین من وتو فاصــله هاست
آســــمان با قفس تنـــگ چه فــــرقی دارد
بـــــال وقتـــی قفس پر زدن چلچله هـاست
بی تو هـــر لحظه مرا بیـــم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلـــزله هاست
باز می پـــرسمت از مسئــله دوری و عشق
و ســکوت تو جــــواب همه مسئــله هاست
مدام می گفت:
خیالت تخت ...
من وفادارم !
و او چه ساده لوحانه
خیالش را تخت کرد
برای عشق بازی او با دیگری...
بـــار الها...!
تـــو نادیده می گیری
مــــن هم نادیده می گیرم
من عطاهایت را
تو خطاهایم را...
روزی هزار بار دلت راشکسته ام
بیخود به انتظار وصالت نشسته ام
هربار این تویی که رسیده ای و در زدی
هربار این منم که در خانه بسته ام
هر جمعه قول میدهم آدم شوم ولی
هم عهد خویش هم دلت راشکسته ام
وقتی گالیله در برابر کلیسای متعصب و سخت گیر
مجبور شد از نظریه علمی خود توبه کند
پاره ای از شاگردان پر حرارت او پرخاشگرانه
بر استاد خرده گرفتند که
« وای بر قومی که قهرمان آن تو باشی »
و گالیله با کمال خونسردی پاسخ داد که :
«وای بر قومی که نیاز به قهرمان داشته باشد »
حتم دارم ؛
كارگران در تمام
جاده ها مشغول كارند !
همه راه هايي كه تو را به من
مي رسانند در دست تعمـیـــرند !
و گــر نه تو تا حـــالا حتما آمده بــودي ...
جهنم است...
حرف زدن بــا کسانی
که می دانـــــی حرفهایت
تنها یک خـــوراک فکری است
برایشان تــا هــر وقت که
نیستی بــی رحمــانه
قضاوتت کنند
و
بهشت است...
جایی که دوستــی باشد
کنارت که وقتی حرف می زنی
به چشمهایت نگاه کندحتی اگر تو را
نفهمدپا به پای کلماتت متاثر شودهمپای
تو بخندد دستت را در سکوت بگیرد حتی لازم
نیست مشکلـی را حـــل کند لارم نیست
نظریه ارائه دهدلازم نیست تجربیاتش
را بلافاصله بگویدگاهی سکوت،
بهترین هدیـــه است
==================== حامی ====================
فلسفه الاکلنگ ...
اثبات بزرگی کسی است که
فرومی نشیند تا دیگران بتوانند پروازرا تجربه کنند
* * * * * *
روزی با خودم فکر می کردم که اگر او را
با غریبه ای ببینم شهر را به آتش می کشم
اما الان حتی حاضر نیستم
کبریتی روشن کنم تا ببینم او کجاست . . .
* * * * * *
تو را که می بیند
از تعجب
دهان باز می کند "دیوار"
و کودکی فریاد می زند:
آه ! یک " پنجره "
صدا کن مرا,
صدای تو خوب است.صدای تو
سبزینه آن گیاه عجیبی است که در
انتهای صمیمیت حـــــزن می روید.بیا تا
برایت بگویم کهتنهایی من چــــه اندازه بزرگ
است وتنهایی من شبیخون حجم تورا
پیش بینی نمی کردو خاصیت
عشق این است...
هر بار که تو می خندی ،
تعادل این شهر به هم می خورد ،
اما تو بخند
زندگی را برای از نو ساختن ،
از انسانها غمی به دل نگیر.
زیرا خود غمگینند.با آنکه تنهایند
از خود می گریزند زیرا به خود، به
عشق خود وبه حقیقت خود شک دارند.
پس دوستشان بداراگر چه دوستت
نداشته باشند
دکتر شریعتی
شکست عهد من و گفت هر چه بود گذشت
به گریه گفتمش آری و چه زود گذشت
بهار بود و تو بودی و عشق بود و امید
بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت
شیطنت عشق
چشمان تو را
به عریانی خویش بگشاید
هر چند
معنی جز رنج و پریشانی نباشد.
اما کوری را
هرگز به خاطر آرامش تحمل نکن
================دکتر شریعتی ==============
کنــار برکه ای بودیـــم در خــــواب
تو با جـــــامی ربــــودی ماه از آب
چـــــو نوشیــــدیم از آن آب گــوارا
تو نیــلوفـر شدی من اشک مهتاب
برای مخاطبی خاص که خیلی دوسش دارم و همه می شناسنش
سرم که درد می كند
تلفن را بر می دارم،
زنگ مي زنم به تو...
كه مُسكنی بی عوارض تر
و آرام بخش تر از صدای تو
پيدا نمی شود
برای تمام دردهای من.
============ حامی ============
این که دلتنــگ توام اقرار میخواهــد مگر؟
این که ازمن دلخوری انکارمیخواهد مگر؟
وقت دل کندن به فکر باز پیوستن مبــاش
دل بریـــدن وعـده دیـدار میخـــواهد مگر؟
عقل اگرغیرت کند یکبارعاشق میشویـم
اشتبــاه ناگـهـان تکـرار میخواهــد مگـــر؟
من چرا رسوا شوم یک شهر مشتاق تواند
لشکر عشــاق پرچــمدار می خواهد مگر؟
بــا زبــان بـی زبـانـی بارهــا گفتــی:"برو"
من که دارم میروم!اصرار میخواهد مگر؟
*روح سرگردان من هر جابخواهد میرود*
خانــه دیــوانــگان دیوار مــیخـواهـد مگر؟
باران کـه می بـارد
دلـم بـرایت تنـگ تـر می شـود
راه می افـتم
بـدون چـتـر
من
بـغض می کنـم
آسمـان
گـریـه...
چيزي شبيه معجزه است
وقتي هرشب به خير مي گذرد
بي آنكه كسي بگويد:
"شبت بخير"
اگر
بتوانم به
کسی بگویم
تو را دوست دارم
بایــد توانایی این را هم
داشته باشم که بگویم که من
با وجود تو همه کس را دوست دارم.
با تو همه دنیا را دوست دارم
در توحتی
"خودم راهم دوست دارم"
طعــــم دهــانت از شکــــر ناب خــــوش تراست
دوش آرزوی خــــــــــواب خــوشم بود یــک زمان
امشب نظــــر به روی تــــو از خواب خوش ترست
ای مترسک!!!
آنقدر دستهایت را باز نکن...
کسی تورا در آغوش نمی گیرد
ایستادگی همیشه تنهایی می آورد...
بـه فکر نــوازش دست های منی!
بی آنکــه بدانی ؛
این دلـــم است کــه تنهــا مانــده ..
دست هایــم ، دو تاینــد!
مثل یک حرف تازه می مانی
که نبـــاید بگـویمت هرگــــز!
دائــم از دیدن تـو می ترسم
نه نبـــاید بجـــویمت هـــرگز
بــرو از خــواب های من بیـرون
تــا نبینــــم تــو را ..که زیبایــی
تـــا نفهمم همیشـــه در قلبــم
بــــوده ای در هجـــوم تنــهایی
من همیشـه عجیب می تـرسم
مـن همیشــه عجیب مــی دانم
عاشقی شیوه قشنگی نیست
بی تو هستم . و زنده می مانم
مـا بـــرای هــم از الـف گفتیـــم مثــل یــک کــودک دبستــانـــی گفتــم ایـن حــرف اول ابر است گفتی ایول چه خوب می دانی
حرف بعــــدی غریبـه تر بودیم
گفتــم از روزهــــای بــــارانـی
روزهایــــی کـه با دلـــم رفتی،
فکر کردم همیشه می مانی!
خشکسالی شروع شدبی تو مـــــردم اما نمـــاز می خوانند راز بیــــن مــن و تـــو را آنهـــا نشنیـــدنــد؟ یــا نمــی داننـد؟ تا دل خشکشان ترک نشود بـــارها در دلــم هیاهــو شد گفتـــم از روزهــای بـــارانی عاقبت دستهای مـن رو شد
بی تـــو آن حـرف تازه را گفتم: "عشق تنها دلیـل باران است" حـرف ســـوم بــدون تو مــردم پ همیشه..شبیهِ پایان است.
روزی که بیای بی شک باران می گیرد
مهم نیست چه فصلی است ...
اردیبهشت می شود
در نگاه تو ... !
============== حامی =============
پ . ن :گفتی هوس قائم باشک کرده ای..! اما...نگفته بودی که بازنده باید ذره ذره
آب شود..!دیگر...ذره ای نمانده بیابیرون...!
بین من و تو
یک نفر باید از سهم خود می گذشت...!
سهم من تو بودی و من از این عشق سهم بیشتری داشتم...! منصفانه نبود بخاطر من
گذشت کنی...!
چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی چه بغضها که در گلو رسوب شد نیامدی خلیل آتشین سخن تبر به دوش بت شکن خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی برای ما که دلشکسته ایم و خسته ایم نه ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی تمام طول هفته را به انتظـار جمعه ام ... دوباره صبح ٫ ظهر ٫ نه ! غروب شد نیامدی
آدمهای خوشبختی هستندشاعرها...
که حرف دلشان را
در انواع و اقسام گونه های شعری
در دل دیگران مـــــی ریزند
بـــــــــی آنکه ...
-در دلشان آب از آب تکان بخورد!
عشق سيب نيست که آن را
بچينی
يا خودش بيافتد
عشق راحتتر از سيب به دست می آید
او ترا مي چيند
تو در او می افتی
درختان به خواب رفتند
برگی از درخت جدا شد
دلی شکست
و همه چیز تمام شد
مگرجدایی برگی از شاخه
خستگی یک پرنده
و شکستن دلی بی تاب از عشق
پایان است؟
مگر نیست شدن در میان مه
و محو شدن از ذهن ها پایان است؟
پس عشق باید پایان پذیرفته باشد
و من نیز!
اما هنوز آغاز راه است!
گفت: فرق رویا با آرزو چیست ؟
گفتم:آرزو یک حقیقت نزدیک است
ولی رویا یک آرزوی شیرین دست نیافتنی.
گفت:من رویا هستم یا آرزو ؟
گفتم :رویایی هستی که...
به حقیقت پیوستن آن یک آرزوی شیرین است
هنـــگام
رفتن در چشمان عشق نگریستن
آن چنــــــــان مشتاق مانــدنت می کند
که پـــای رفتنت سست می شود ورفتـن را
مرگ می پنداری پس چشمانت را ببند وپا
در جاده بگذاروهمیشه به یاد داشته
باش گاهی وقت ها برای بودن
باید رفت…
و رهایی را بی قید و شرط
این قطره ها نثار لبهای بی روح جاده اند
بمان و چشمانت را ببند
و مرا در قلبت جاودانه کن
