===لذت ندارد خواندن شعر از زبان من============

با اندکی تغییر

هرگز نخـــــــــواهد بود  رویایی و  شورانگیز

گیرم که شعری خوانده باشی  درشب پاییز

انـــــــــگار بی من بودن  عادت شد  برای تو

تا خــــــــاطرات خوبمــــان را بشمری نا چیز

ای بی تفاوت ، بی خیال عشق ، می فهمم

پیش منــــــی و می کنی از دیــــــدنم پرهیز

لذت ندارد خـــــــواندن شعــــــــر از زبان من

وقتی که هستــــــم از غم و درد و غزل لبریز

بی سرپنـاه و بی کسم ! تقصیر باران نیست

افتان و خیـــــزانم اگر در کــــــــوچه های لیز

شاید نمی دانی ولی مردی به یــادت هست

در بین ســــــــرما و سکـــــــــوت موهن تبریز

من با صــــــدای برگهـــای خشک می خوابم

شاید به خوابــــم آمدی ،گفتــی زجــــا برخیز

=== عنکبوت =========

وقتی که گـــــــرم زمزمـــه ی یک ترانه ام
درگیـــــــر یـــــک تـــــــــراژدی عاشقانه ام

یعنی غــــــــزل محـــــــــرک خوبی نبوده و
دنبــــــــــال یک بهاـــــــــــــنه برای بهانه ام

افسوس سالهـــــــاست فراموش کرده ام 
گرمـــــای لمس دست تو را روی شانه ام

حق با تــــــو بود ... ماندنتان مصلحت نبود
من عنکبوت زشتم وسست است خانه ام

فکــر گسستنم و رهـایی ، گرسنگی ست
در این قفس اگـــــرچه مهیــــاست دانه ام

چیزی نگـــــــو به مرز تحمــــــــل رسیده ام
بالا نرفتــــــــــه است هنــــــــــوز آستانه ام

با بــــــــــــودن تو زندگی ؟ آری چــرا که نه
دور از شمــــــــــا به قافیـــه ی مرگ قانعم

=== تنها میان تن ها=========

رو به هرسو می کنم دیــوار دورم می زند

سایــه های ساکت غمبـــار دورم می زند

بین تن ها مانـــده ام تنها و این درماندگی

روز و شب تکـــرار در تکــرار دورم می زند

گـم شـدم در لابـــلای بیت های بی رمق

کوهــــی از اوزان بی مقدار دورم می زند

خسته ام از این سیه کاری به نام زندگی

واژه های سست و ناهنجار دورم می زند

می روم یکروز از شهری که درآن جغدها

روی شـانه می شوند آوار دورم می زند

دست بـــردارم از این فریادهـای بی ثمر

گوش های بستـه و بیمــار دورم می زند

=== سنجاقک ============

گاه   یک    سنجا قک

به   تو      دل   می   بندد
و  تو    هر  روز   سحر   ...

می   نشینی   لب  حوض

تا   بیاید    از    راه
از   خم   پیچک    نیلوفرها

روی   موهای   سرت   بنشیند

یا   که   از  قطره   آب   کف   دستت   بخورد
گاه   یک    سنجا قک

همه   معنی   یک   زندگی   است

=== از خویش می ترسم==========

من از عقـــــــــرب نمی ترسـم ولــی از نیـــش می ترسم

    نـــــــدارم شکــــوه از بیــــــــــگانگان از خـویش می ترسم

        نــــدارم وحشتــــــــی از شیر و ببـــــر و حملـــه ی گرگان

            از آن گرگــــــــی که می پوشــــد لبــاس میش می ترسم

                مرا بــا جــــــــو فروشــــــــان سر بــــــــازار کــــاری نیست

                    من از گنـــــــدم نمــایـــــــــــــــان ارادت کیــــش می ترسم

                        نــــــــدارم وحشت از جنــــــــگ و نفـاق و قتل و خونریزی

                        من از ایـــن آتش افــــــــروزان صلــــــح انـدیش می ترسم

                    به شیخی گفت کس, گو از چـــه می تر سی زمی؟ گفتا:

                ز مـــــــی خـــــــوردن نـــدارم بیـــم از مستیش می ترسم

            مرا بـــاخانقـــــــاه وخــــــرقه وکشکــــــــول کـــاری نیست

            من از اعمـــــــال زشت خــــــلق نـــــــادرویش می تــرسم

                چه خوش گفت این سخن مردسخن سنجی که می گوید

                    مرا ازمرگ بـــــــــاکی نیست ازسختــــــــیش می تــــرسم

                        من ژولیــــــــــده را نبــــــود هــــــــراســی از سخــن گفتن

                            ولیکــــــــن از زبـــــــــان خـــویش بیش از پیش می تــرسم

=== پیله===========

حس می کنم دوبـاره زمین در مدار نیست

یـا ذره ذره هـــــــای دلــــم را قرار نیست

دارم دوبـــــاره دور خـــــودم چرخ می زنم

حالا که چـــــــــرخ قافــله را اعتبار نیست

در من دوباره شور عجیبـــــی نهفته است

مضــــــــراب های زیر وبمم استوار نیست

در ذره ذره هـــــــای تنـــــم رشد می کند

یـــــک رویش عجیب که شاید بهار نیست

یک جوشش عمیق ویا یــک حرارت است

این اتفاق معجـــزه گر ، نـه، حصار نیست

در من تنیــده روح خودش را کسی که باز

درپیله های شعر من امشب دچـار نیست

 هی پیـــله پیلــه های مرا باز  کرده است

اما نه مثـــل اینــــکه دلش سازگار  نیست

آه ای تمـــــام حرمت من ، ای شکوه شعر

خوش می روی وعمر غزل ماندگار نیست

=== دعا کن کور باشم==============

طاقت نــــــــدارم از نگاهـــت دور باشم

یا پیش هم باشیــم و من مجبـور باشم

 

بامن بمان هر لحظــه می افتم به پایت

هر چنـــــد در ظاهـر کمی مغرور باشم

 

وقتی دلت صیاداین دریاست ای کاش

من ماهــــــیِ افتـــاده ای در تور باشم

 

بگـــذار با رؤیــــــــــای وصلت خو بگیرم

حتی اگر یـــــــک وصله ی ناجور باشم

 

آغوش واکن حرف هایم گفتنی نیست

تا کی فقط درشاعری مشهورباشم!؟

 

پیراهنــــــــــم ارزانی چشمـان مستت

لطفی ندارد عشق اگـر محصور باشم

 

 روزی اگر سهم کسی بـودی دعا کن

من کور باشم کور باشم  کور باشم...

=== با همه چی قهرم ============

   چند روزی است که با ساز و صدایم قهرم

           گنگ و بی حوصلــه با حال وهوایم قهرم

                 با صدایت که از آن دور مـــــــرا می خواند

                       با خـــــــودم هم که چرا بند به پایم قهرم

                       از در خـــــــانه ی تان  رد نشدم بعد از تو

               دیگر امیــــــد نبنــــــدی که بیــــایم! قهرم

          شاید این بار به هر منظـــره ای بر بخورد

     اینکــــــه من با همه ی پنجره هایم قهرم

   سالها راز و نیازم همه بی پــــــاسخ ماند

        با خدایـــــــــم نه ، که با قبله نمایم قهرم

===آب گل آلود ==========

ای کاش که ماه خانه در چاهی داشت

این کوچــه به برگشتن تو راهی داشت

گفتــــــی تو به خاطر خودت می گویی

این آب گل آلـــــود مگر ماهی داشت؟؟

*     *     *     *     *     *

خیس است کمی موی پریشان زیباست

هی، ساز بزن که رقـــــص باران زیباست

آرام تر از همیـــــشه بایـــــــد...، بی چتر

باران که ببــــــــــــارد این خیابان زیباست

*     *     *     *     *     *

چندی است مثل ثانیـه ها لنــــگ می زنم

هی بیخودی به هرکه شود زنـگ می زنم

تنهاتـــــر از همیشه شدم مثل یـــک اسیر

زورم نمی رسد به قفس چنـــــگ می زنم

=== هبوط ...=============

مرا بازیچـــــــــه ی خود کــــرد بین آتش و بــــاران

که گاهی باعث خاموشی است و گاه هم طغیان

نفهمیدم که شیطان است و دل را می بردبا خود

نفهمیـــــــــدم که آتش می زنــــــد بر دامن انسان

نـــــــــگاه بی پنــــــــــــاهم را به ابروهاش پیچانده

که ویــــــــران است از اعماق دل امواج سرگردان

سر و سامان نخواهم یافت ازاین پس خودم دیدم

تـــــــرک بـــــــرداشت ایــــــوان مداین در ته فنجان

چــــــــــــراغ قرمزم را رد کن و بگـذر از این قانون_

که ممنوع است گاهی پرسه در اطراف این میدان

من از بـــــــــوی تنت در باد فهمیــــــــــــدم مرا دنیا

رهـــــــــــــــا کرده به حال خود بدون هیچ پشتیبان

گمـــــــــــــانم با خدا قصـــــــد تبانی داشت لبهایت

که سیب سرخ سرفصـــــــل هبوطی بود بی پایان

=== از پا افتادم =========

تن داده ام در این نبـــــرد از پـا بیفتـم
حتی اگر از چشم خیلـــــی ها بیفتـم

دیگر نمی خــــــواهم برای با تو بودن
چون بختکــــی بر جانِ این دنیا بیفتم

وقتی نمی فهمد کسی گنجشکها را
زخمی بـــــزن بر بال هـــایم تا بیفتم

تا سرنوشتِ ماه دردستانِ برکه ست
هی می پلنــــــگم تا از این بالا بیفتم

ترسی نخـواهم داشت از بازیِ تقدیر
از این کــه روزی امتحــــــانم را بیفتم

اصلا چه فرقی می کندوقتی نباشی
بر روی پـــــاهایــــــــم بمانم یا بیفتم

=== آب و آتش =========

درد بـــي مهــــري يــــار است اگر مي گويم

مـاجــــراي مــــــن و دار است اگر مي گويم

طـفل بينـــــــايي من از ره خود عاجز نيست

شِكــــــوه از حجـم غبار است اگر مي گويم

سرو هرگـــز نخـــــورد  حسرت دستان تهي

درد از بيــــــد و چنــــــار است اگر مي گويم

گـــــــر زدردي ســـخـــن درد فزا مي شنوي

حسرت صـــــــــولت خار است اگر مي گويم

دم نخواهم زدن از هـرچه كه كردست خزان

وحشت از مـــــرگ بهــار است اگر مي گويم

غــــــرق دريـــا نكشد حسرت ساحـــل گردي

كار ما مــــــوج و كنــــــار است اگر مي گويم

الحــــــــذر زين همــــــه سرگشتگي آه درون

آب هــــــــم باعث نـــــــار است اگر مي گويم

=== کاش آرام بگیرد===========

گـــــل آمــده از عــطــــــر تــنت وام بگیرد

گیســو بــتکان تـــــا که شـب آرام بـگیرد

حتی به سباهم خبرت رفته که جمشید

مــایـل شــده ازطــرح لبت جـــــام بگیرد

تــو لازمـه بــــودی که همین حس بتـواند

در شــکل نــگاه تـــــــو غــزل نــام بگیـرد

امــــــــروز شــکر نــیز قــــرار است بیـاید

شــیرین مــن از لـحــــن تـــو الهـام بگیرد

کنــــــدوی عسل خنده بزن تا لــب زنبـور

از گـــوشه لبــهای تــــــو یــک کام بگیـرد

تــــــو رود منی آبـــــــی  و آرام و بــگــزار

یـک بیت هـــــم از شعر من ایهــام بگیرد

هــــر شب تو به آغوش بکش یــاد مـرا تا

در گـــرمــی آغــــــوش تـــــو آرام بگیــرد

=== ای که از کوچه معشوقه ما می گذری=========

این مهم نیست که دل تازه مسلمان شده است

کـــه به عشق تو قمــــر قاری قرآن شده است

مثـــــــل من باغچـــــه ی خانه هم از دوری تو

بسکه غم خورده ولاغر شده گلدان شده است

بس که هــــــرتکه ی آن با هـــوسی رفت دلم

نسخـه ی دیگری از نقشه ی ایران شده است

بی شک آن شیخ که از چشم تومنعم می کرد

خبــــــر از آمدنت داشت که پنـهان شده است

عشق مهمــــــان عزیـزی ست که بـا رفتن او

نــــرده ی پنجره ها میله ی زندان شده است

عشق زاییـــــده ی بلــخ است ومقیـم شیراز

چــــون نشد کارگر آواره ی تهران شده است

عشـــق دانشکده ی تجــربه ی انسانهاست

گرچه چندیست پرازطفل دبستان شده است

هر نـــــو آموختــه در عالم خود مجنون است

روزگاری ست که دیــوانه فراوان شده است

ای که از کوچه ی معشوقه ی ما می گذری

بر حـذر باش که این کوچه خیابان شده است

=== پیچ مده ===========

رشتــــــــــۀ جان من خستــــــه جگر پیچ مده

یعنی آن طــــــــرۀ چون سنبــــــل تر پیچ مده

پیــــــــچ دادی خــــم گیسـو و دلم شد در تاب

بـــــــــــازش از بهــــــر دلــم تاب بهــر پیچ مده

این همه پیچ که دارد خــم آن زلــف بس است

زلـــــف او را دگــــــــر ای بـــاد سحر پیچ مده

من خود از دست غم هجـــر تو در پیچم و تاب

پنجـــــــــۀ صبـــر مــــرا هیـــــــچ مـَدَر پیچ مده

چـــــون ز موئــــی شــود آزرده میانت هیهات

بنــــد شمشیــــر چنـــــــان گرد کمر پیچ مده

هست پیـچــــان تنم از تاب غمت رشته صفت

تــــــــو بـــــه دست ستمش نیز دگر پیچ مده

بـــــر سرت " ابن عماد " ار همـــه تیغ آید ازو

تا سرت هست مکش گــــردن و سر پیچ مده

===صبر کن از سرِ این گردنـه سرما برود...!===========

                                    مــــرز زیبایـــی اگــــر آن ســـــــوی دنیــا برود

                                 چشـــــم بایـــــد به همــان سو به تماشا برود

                            دیـــده از دور دو دریـــــــــای مجـــاور با هـــم

                        چشـــــــم من می شکنــــــد پنجره را تا برود

                    بارهــــــا سنگ به پیشانــــی شوقش خورده

                رود اگــــر خواســـته از درّه بــــه دریـــا برود

            سرنگـــــون گشتن فــــــوّاره به ما ثابت کرد

            آب مـــــی خـــــواسته بـــا واسطه بالا برود

                آی مـــردُم...به خـــــدا آب زلال است زلال...

                    بگـــــذارید  خـــــودش  راهِ  خودش  را  برود

                        کـــــدخدا گفتـــــه که تا کار به دعـــوا نکشد

                             یکـــــی از این دو نفـــر بایــــــد از اینجا برود

                                یـــــــا که یــــــــوسف به دیار پــدری برگردد

                               یـــــــــا که با پیـرهن ِ پــــــــاره زلیخـــا برود

                         کدخدا گفته که این دهکده،عاشقکده نیست

                    هرکـه عـاشق شده  از دهکـده ی مــا برود

                کـــوزه بر دوش سرِچشمه نیا...با این حرف

            باید  از  دهکـــده  یک  دهکده  رسـوا بــرود

        باز پیـــــراهن ِ گلـدار بــه تن خواهـــی کرد

    صبــــر کن از سرِ این گردنـه سرما برود...!

===عادت هر روزه ==========

لبخنـــد زدن معجـــــــزه ی لـب رطبـی هاست

دنیــــــا به خدا تشنه ی گیــلاس لبـی هاست

یـــک شاخه گــــل ســـــرخ در آغـوش کشیدن

این اوج تمنــــــای قــوطـــــی حلبـــی هاست

تشبیــــه شمــا به غـــــــــزل و مـــاه و ستاره

همســـایه ! ببخشـید که از بـی ادبی هاست

ناخن بجــوی ، بغــض کنـی ، قهــوه بنــوشی

این عـادت هـــــر روزه ی آدم عصبــی هاست

گفتی غزلت تازه شده ،دست خــودم نیست

از لطف خــرامیـدن چـــــــادر عـــربی هاست

=== معاف از سربازی ==============

زود      می لرزد     دلم  !  این     قدر     طنازی     نکن  !

این چنین    با چشم  معصومت    هوسبازی  نکن  !

یک  سئوال  ساده  پرسیدم  جوابش  ساده است

یا    بگو   "   نه   "   یا   که  "    آری  "    قصه     پردازی   نکن

تا    برا ی   دلبری    شیرین    زبانی    کافی    است

وقت  خود  را بیش  از این صرف زبان بازی نکن

حا  صل    یک    عمر    در     یک      لحظه      ویران    می     شود

مثل       سیل      سر   کشی       خا  نه         بر    اندازی      نکن

راه   نا    هموار   و    پایم    لنگ     و    اسبم   خسته   است

در   چنین      وضعی     تو     دیگر   سنگ   اندازی  نکن

جان  نثاری   حالت  اغراق  در  دلداگی  است

بعد  از این دل  خوش  به  این   آمار  جانبازی  نکن

کی     به    خدمت    می   گمارد     عا قلی      دیوانه      را  !؟

این  جماعت   را  معاف  از  رنج   سربازی  نکن

=== رنگ زرد============

با اين كـــه رفتــاري متين و  سرد دارم
از پشت خنجــر خورده خيلـي درد دارم

از من به جـز يــك سايه ي لاغـر نمانده
امـا هنـــــوزم شانه هــــايي مـرد دارم

آشفتـــــه ام در اين خيابـان هاي ترديد
آن حالتــــــي كه بــــاد با گل كرد دارم

هر روز مجبــــــــورم به رفتن تا لب تيغ
از اين سفر صــــــد زخم دستاورد دارم

پوسيــــدم از بس درخــودم اتراق كردم
ماننـد داش آكــُـــل دلي شب گرد دارم

هر روز مي بــــافم طنــــاب دار خـود را
اين است عمري رنـگ و رويي زرد دارم

=== مشتی خاکستر ===========

ای   غم  بیا  یک  امشبی  دست  از  سرم  بردار  

یا    لا   اقل   اشکی   تو    از   چشم    ترم   بردار

یک  آسمان     پرواز     اینجا     در   قفس  مانده

این  بند  را  یک  لحظه  از  بال  و  پرم  بردار

از  زخم    هایم  بالش  خیسم  خبر      دارد

این   کوله    بار   زخم   را   از     پیکرم   بردار

در  زندگی  جز  سوختن  چیزی  نصیبم  نیست

این  سرنوشت   شوم  را   از  دفترم  بردار

حالا  که   داری   می روی   دریا   ،  محبت کن

ای     باد    با  خود   مشتی   از   خاکسترم   بردار

=== ... فکر می کنم ...===========

دارم بــه عشق کـال خودم فکر می کنم

دلـــــواپسم به حـال خودم فکر می کنم

می بینــــــــم آرزوی پـریـدن توهـم است

وقتی به زخــــم بـال خودم فکر می کنم

تنهــــــــا کــدام شانه تکیــه گاه توست؟

دائـــم به این سئوال خودم فکر می کنم

طـــــرح نگاه خیس تـو از خاطرم گذشت

ازبس به خشکسـال خودم فکر می کنم

در من صدا شکستــه و فریاد مرده است

اینــــک به بغض لال خـودم فکر می کنم

سهم تمام شاعــر ها سیب سرخ نیست

پس من به سیب کال خودم فکرمی کنم

=== باید باشد و نیست========

تـــــو را خبـــــــر ز دل بی قرار باید و نیست
غـــم تو هست ولــی غمگسار باید و نیست

اسیــــــــرگـریـــــهء بی اختیــــار خویشتنم
فغــــان که در کف من اختیـــار باید و نیست

چو شــــام غم دلم اندوهگین نباید و هست
چو صبحــــــدم نفسم بی غبار باید و نیست

مرا ز بـــــاده نوشین نمی گشـــــــــاید دل
کـــــــه می بگرمی آغوش یار باید و نیست

درون آتش از آنــــــم که آتشین گـــــل من
مرا چــــــو پارهء دل در کنـــار باید و نیست

به ســــــرد مهری باد خـزان نباید و هست
به فیـــــض بخشی ابر بهـــار باید و نیست

چگـــونه لاف محبت زنی؟ که ازغم عشق
تـــــو را چــو لاله دلی داغدار باید و نیست

کجـــا به صحبت پاکان رسی ؟ که دیده تو
بسان شبنـــم گــــل اشکبار باید و نیست

رهی بشام جدایی چه طاقتی است مرا؟
کـــــه روز وصل دلـم را قرار باید و نیست

=== خودت===========

نشستـــــه ای لب جــــاده در ابتدای خودت

و چشـــم دوختــــه ای تـا به ناکجای خودت

بــــــــدون هیــــــچ دلیـلی به راه می افتی

ســوار سایــــهء تردیـــــد،پا بـــه پای خودت

و فکــــــر می کنی این جـــاده را کجا دیدی

کــه آشناست دراین جـــــاده ردّ پـای خودت

بگیــــر دست خــــودت را که باز گــم نشوی

در ایـن شلوغــــی دلگیــــر ، لابــلای خودت

صــدا زدی کـه کجـــایم؟ صـدا به کـوه رسید

و بـازگشت بـه سمت خــودت صدای خودت

سَرو تَهِ همهء جاده ها به هم وصــل است

تو در خـودت نرسیدی به هیــچ جای خودت

تو طرح مبهمی از پـــــازل خــودت هستی

که گم شدی وســط تکّه تکــّه های خودت

 رسیده ای به تـهِ جــاده های بی سرو ته

 و بـاز دست تکـان می دهـی برای خودت

=== الکی دلخوش===========

ما که هستیم به ایمان پر از شک دلخوش!
طفل طبعیم و به بـازی و عروسک دلخوش!

پایمــــــان بر لب گور است و حریصیم هنوز
با همان هلهلـه شادیم که کودک دلخوش!

ماهــــــی تنگ در انــــــدیشه دریا دلتنگ !
ما نهنگیم و به یک برکـهء کوچک دلخوش !

جــز دو رویــی و ریا سکــــه نیاندوخته ایم
کــــودکانیم و به سنگیــنی قلک دلخوش!

بـــاد ، حیثیت این مزرعــــه را با خود برده
ماکماکان به همان چندمترسک دلخوش!

=== خواب ===========

                        چقـــــدر خــــواب ببینم که مال من شده ای

                    شــــاه بیت غـــــــزل های لال من شده ای

                چقـــــــدر حافـــــظ یلــدا نشین  ورق بخورد

            تــــو ناسروده ترین بیت فـــــال من شده ای

        کـــــــاش ببیــــنم که بعـــــــد آن همه بغض

    جــــــواب حسرت این چند سال من شده ای

    چقـــدر لکنت شب گـــــریه را مُجـــــاب کنم؟

        خــــــدای نکرده مگر بی خیال من شده ای؟

            هنوز نــــذر شب جمعـــه های من این است

                که اتفــــــاق بیفتــــــــد حـــلال من شده ای

                    که اتفـــــــــاق بیفتــــــــد کنارتـــــان هستم

                    بــــــــرای وسعت پـــــرواز بـال من شده ای

                میــــان بغــض وتبسم؛میان وحشت وعشق

            تو شــــاعرانه تــــــرین احتمال من شده ای

        مـــــــرا به دوزخ بیــــــداریم نیـــــازی نیست

    عجیب خواب قشنگی ست،مال من شده ای

=== نقش آخر ===========

مرا   تکرار کن   از سر     که جا    افتاده ام خیلی

برای     بازی  این  نقش     آخر     ساده ام    خیلی

گره  افتاده  در  کار  من  و عقل  از ازل  گویا

دمادم  سنگ حسرت  زد  به جام  باده ام خیلی

شد  آخر  سهم  من  رنگین    کمان  چشم  بارانی

برای  گم  شدن  در  آسمان     آماده  ام  خیلی

کجا  صاحب    دلی   دیوانه  تر    پیدا     کنی     ای     دل

عنان  کار خود    را    من    به دستت   داده ام خیلی

کدام بیراهه  وقتی  تو      ته     هر     راه     و    بی     راهی

همین     یک    دندگی  کرده     اسیر     جاده ام خیلی

نمازم  را     ببر     در   چشمهء     مهتاب    غسلی     ده

 که    از      دیشب  گرفته     بوی     می     سجاده ام    خیلی

بیا    صلحی    کنیم    ای   دوست    من   کوتاه    می    آیم

که  من آن حرف  اول را  کمی کش داده ام خیلی

=== جمع اضداد========

    مرا با خــــاک می سنجــی، نمی دانی که من بادم
        نمـــی دانی کـــــــه در گوش کــــر افـــلاک فریادم

                نه خــــود با آب کوثــــر هم سرشتم، نز بهشتم من
                    که من از دوزخــــم، با آتش نمــــــرود، هـــــمزادم

                            نه رودی سر به فرمـــانم، که سیــــلابی خروشانم
                                کــــه از قیــــد مصــــــب و بستر و سر منزل آزادم

                                       گهـــی تنگ است دنیـــایم، گهی در مشت گنــجایم
                                       فرو مانده است عقـــــل مــــدعی، در کــــار ابعادم

                                برای شب شمــــاری، چوب خط روزها، کافی است
                            جز این دیگــــــر چه کاری هست با ارقام و اعدادم؟

                    به جــــــای فرق خود بر ریشه ی خسرو زنم تیشه
                اگـــــر چه عاشق شیرینـــــم و از نسل فرهــــادم

        گهـــی با کــــــوه بستیزم، گه از کـــاهی فرو ریزم
        به حیـــرت مانــــده حتی آن که افکنده است بنیادم

                 همــــان مردن ولی از عشق مردن بود و دیگر هیچ
                     اگـــر آمـوخت حـــرف دیگری جـــــز عشق استادم

                            به زخمی مرحمـم کس را وزخمی می زنـم کس را
                                شگـــفت آورتــــرینم، من چنینـــــم: جمـع اضدادم!

=== راز پنهان =============

راز این داغ نه در سجده ی طـــولانی ماست
بوسه اوست که چون مهربه پیشانی ماست

شادمانیم کـــــه در سنگـدلی چــــــون دیوار
باز هـــــم پنجـره ای دردل سیمــانی ماست

مـــــوج با تجــــربه صخــره بــه دریا برگشت
کمتـــرین فایده ی عشـق پشـیمانی ماست

خانه ای بر سر خود ریخـــته ایم امــا عشق
همچنـــــان منتظــــر لحظــه ویرانی ماست

بــاد پیغــــام رسان من و او خــــــواهد ماند
گرچـــه خود بی خبر ازبوسه پنهانی ماست

=== هیچ وقت...========

دارم بــه شعـــــرهـای بـــــدم فکـــــــر می کنم

دارم بــه بیــت های قشنـــــگی کـه هیچ وقت...

هی بی دلیــــل تــــوی ســـرم وول می خــورند

تصـــویرهای مبهـــم و منگـــی کـــه هیچ وقت...

هم رنـــــگ چشـــم های تو شد خــواب های من

مشکی ترین خیـــــال ،نــه! رنگی که هیچ وقت...

دارد خیـــــال می کند این خـــــواب بـــا تــو است

این قلب سـاده لــــوح و سنــگی که هیچ وقت...

شــــــــاید که رسم تـازه ای از زندگی شده ست

زخمـــی شدن به دست پلنگی که هیچ وقت... ↓

آهو نبــــــــوده ای تو و بیهـــــــــــــوده می دوم

اصلا" تو زنده ای!؟ نه !تو سنگی که هیچ وقت...

شاعر شکست می خورد از چشـــــــــم های تو

مغلــــوب زخم خــورده ی جنگی که هیچ وقت...

=== آواز دهل...============

این شاعـــری که همدم خودکار و دفتر است
آوازهـــــای خاطــــــره انگیــــزی از بر است

با دود و بنــــگ و منقــل و سیـگار زنده است
شعرش پـــر از پیاله و سـاقی و ساغر است

 با چــــای داغ و قنــد فقــط حـــــال می کند
دنبـــــال استـــــــــکانِ قــدیمی لب پر است

اشعــــار سوزنــــاکش اگـــر گریه دار نیست
وضـــع معــاش و زندگی اش خنده آور است

در جشنـــــــواره ها پـــــی تنـــدیس افتـخار
همــــواره رو بــــه قبله دعا گوی داور است

 در جمع شاعـــــرانه دم از عشــق می زند
در خانه خـــودش سخن از چیـــز دیگر است

اعصاب همسرش زده تب خال و خط خطی
 از بس که غرق وصف خط و خال دلبر است

در وصــــف مادرش غزلــــی گفته بی نظیـر
این ســـال ها که بی خبر از حال مادر است

این است شــــاعری که دل از دور می بــرد
آری، شنیــــدن  دهل از دور خوش تر است!

=== آقا اجازه !؟==========

آقا اجــــــــازه است کمی در تو حل شوم؟!

هـــی ذره ذره از تو بگــــــویم ، غزل شوم؟!

یک عمــــر چای تلــــخ مرا سر کشیده ای

بایــــــد برای دفعـــــــه ی اول عسل شوم

حالــــم بداست،قندوفشارم درست نیست

بایــــــــد به زیر تیــــــــغ نگاهت عمل شوم

هـــــی روی تخت گریــــــه و زاری کنم تورا

آنقــــــــدر بچگی بکنـــــم تا بغل شـــــــوم

هرشب به خوابهای خوشم رخنه می کنی

مهمــــان خـــــواب های بــــدت لااقل شوم

این مشکل تو نیست که عاشق شدم عزیز

مشکل منم ، بخواه به دست تو حل شوم

شعرم که شعرنیست،ولی سعی می کنم

تـــک بیت های سـاده ی ضرب المثل شوم

آقـــا! ببــــــــــخش ، وقت شما راگرفته ام

هرگــــــز نخواستی که به شعرت بدل شوم

=== زن...==========

شبــــیه باد همیشـــه غریب و بــــی وطن است
چقــــــدر خسته و تنـــــــها، چقدر مثل من است

کتـــاب قصـــــه پر از شـــــرح بی وفایی اوست
اگرچــــــه او همه ی عمــــر فکر ما شدن است

چه فــــــرق می کند عــــــذرا و لیلی و شیرین؟
که او حـــــــــکایت یک روح در هـــــزار تَن است

قــــــــرار نیست معمـــــــای ســـاده ای باشد:
کمی شبـــــیه شما و کمــــی شبیه من است

کسی که کــــــار جهان لنــــــگ می زند بی او
فرشته نیست،پری نیست،حور نیست؛زن است

===ذرات روحم تشنه هستند ============

بیش از تمــــام رنــــگ هایت رنـــــــگ کاشی را
بیش از تمــــام لحظـــــه ها وقتــی تو باشی را

روزی زنــــی در عهـــد شاه عباس عاشق کرد
سرپنــــجه هــای روح یــــک معمـار بــاشی را

آن وقت شعر و رنگ و موسیقی به هم آمیخت
پوشـــاند اسلیــــمی تن عریـــــان کـــاشی را

حالا دوبــاره اصفهــان آبستـن است ای عشق
تنــــدیس زیبـــــایی کـــه از من می‌تـراشی را

روح مـرا سوهــان بکش، چـــکش بزن، بشکن
بیـــرون بریــــز از من هـــواها را حــواشـی را

حـل کن مرا ای عشــق! ای تیزاب افسونــگر
ذرات روحـــم تشنــه هستـــند این تـلاشی را

از نغمـــــه ها آوازهـــای زنــــــــــده رودت را
بیش از تمـــــام رنــــگ هایت رنــگ کاشی را

===به جمع مردم تنهاخوش آمدی==========

غمخوار من! به خانهء غم ها خوش آمدی
با من به «جمــع» مردم تنها خوش آمدی

بین جماعتــــــــی که مرا سنگ می زنند
مــی بینمت... بـــرای تماشا خوش آمدی

راه نجاتم از شب گیسوی دوست نیست
ای من به آخــرین شب دنیا خوش آمدی

پایان ماجرای دل و عشق، روشن است
ای قایـــق شکسته به دریا خوش آمدی

با برف پیــری ام سخنی غیر از این نبود
منت گــــذاشتی به سر ما خوش آمدی

ای عشق ای عزیــــزترین میهمان عمر
دیـــــر آمدی به دیــدنم اما خـوش آمدی

----------------------------------------------------------------------------------

پ.ن : میان آن همه الف وب و مشقهای دبستان،آنچه واقعاواقعیت داشت خط فاصله بود

=== شبیه خودم ===========

این روزهــــا که می‌گذرد، جـــــور دیگرم
دیگر خیــــــــال و فکـر تو افتاده از سرم

دیگـــــر دلـــــــم برای تــــو پرپر نمی‌زند
دیگر کــــــــلاغ رفتــــه به جلــــد کبوترم

دیگر خـــــــودم برای خودم شام می‌پزم
دیگر خـــــودم برای خودم هدیه می‌خرم

دیگر بلــــــــــد شدم که خداحافظی کنم
دیگر بلــــــــــد شدم که بهــــــانه نیاورم

اسمت چه بود!؟ ...آه ازاین پرتی حواس
این روزهــــا من اسم کسی را نمی‌برم

این روزها شبیـه « خودم »های سابقم
هــــــر چند بدتـــــرم ولی از قبل بهترم

من شعر می‌نویسم و سیگار می‌کشم
تو دود می‌شوی و من از خـواب می‌پرم

===روی لبهای تو وقتی ردی ازلبخندنیست============

روی لب هـای تــو وقتــی ردی از لبخند نیست

در وجــــودم سنگ روی سنگ دیگر بند نیست

اخــــم هایت را کمـی وا کـــن که تاب آوردنش

در تـــوان شانـه های خستـهء الـــــوند نیست

خواجـــه ی قاجار اگر چشم کسی را کور کرد

قصه اش آنچـه مـــورخ ها به ما گفتند نیست،

خواست تا از چشم زخم دشمنان حفظت کند

خــوب مـی دانست کـار آتش و اسپند نیست

آنقـدر شیریــن زبانــــی کـار دستــم داده ای

قند خـــون از خوردن ِ بیش از نیاز ِ قند نیست

ای تنت شیــراز راز آلـــود فتــــحت می کنم

گرچـــه در رگ هام خـون پادشاه زند نیست

=== هیچ کس=========

افتــــاده راه طالــــع تارم به «هیـچ کس»

دیـــدی وفـــا نکرد بهـــــارَم به هیچ کس؟

تــو رفتــــه ای ، دلیــل ندارد بیــــان شود

جــــای دقیق ِ سنگ مــزارم به هیچ کس

دیگر مسیر ِ طــــی شده فرقی نمی کند

وقتی رسیده ریـــل قطارم به هیـچ کس!

با این کـــه خــــاطر تـــو بــرایـم عزیز بود

افسوس! اعتمـــــاد نـــدارم به هیچ کس

فهمیده ام که غیر خدا عاشقی خطاست

یعنـی مبـاد دل بسپـارم بــه هیـــچ کس

با بی وفـــــایی ات بـه نتیجه رسیده ام:

دیگـــــر محلّ سگ نگذارم به هیچ کس!

این شعر، آخـرین غـزلِ من برای توست

تقدیم شدبه دارو ندارم، به «هیچ کس»

=== صیاد شیرازی ==========

        می‌گریــــــزی از من و دائــــــم عاشقت را می‌دهـــی بازی

             می‌شـــــوی آهـــــوی تهرانی، می‌شوم صیــــــاد شیرازی

                فتــــــــح دنیا کار آن چشــــم است، خون دل‌ها کـار آن ابرو

                  هر لبت یـــــک ارتش سرخ است گیسـوانت لشـــــــگر نازی

                 بس که خواندی «لیلی و مجنون» جَـوّ ابیاتم «نظـامی» شد

            می‌خـــــورد یــک راست بـــر قلبــــم از نـــگاهت تیر طنازی

        وقــــــت رفتـن چهـــــره‌ی شـادت حالـــــت نابــــاوری دارد

     مثـــــل بغــــض دختـــــر سرهنـــگ در شب پایـان سربازی

    در صـــــدایت مثنـــــــوی لرزیــــــد تا گــذشت از روبـروی ما

       با نـــــــــگاهی تند و پر معنــا، یک بسیجـــی با موتـور گـازی

           نـــاخنت را می‌خـــــوری آرام پـــلک هایت می‌خـورد بــر هم

                عاشق آن شرم و تشویشم پیش من خــود را که می‌بــازی

                    عکســــی از لبخنـــــد مخصوصت با سری پایین فــرستـادم

                        مــــادرم راضـــــی شد و حـــالا مانده بابــایت شود راضـــی

                       در کــــلاس از وزن می‌پرسی، با صـــــدایت می‌پـرم تـــا ابر

                    آخــــــــرش شاعرنخــــواهی شد پیش این استاد پـــروازی

                طبـــــع بازیگــوش مـن دارد می‌دود دنبــــــال تـــو در دشت

            می‌پـــــرم از بیـــــت پایـــــانی بــــــازهــــــم در بیت آغازی

        می‌گریــــــزی از من و دائـــــم عاشقت را می‌دهـــی بازی

    می‌شـــــوی آهـــــوی تهرانی، می‌شوم صیـــــاد شیرازی

=== نگه داشته ام==========

چاهی ازبغضـــم و دلتنـگ نگـــه داشته ام

نفس حبســـــــم و آهنــگ نگـــه داشته ام

بال پـرواز من و حلــــــــقه ی نا کــامی ها

مـــــرغ را در قــفس تنـــگ نـگه داشته ام

مثــــــل هر  آینـــه ای  بیم شکستن دارم

شیـــشه را در بغــل سنگ نگه داشته ام

پُــــرم از خواب پلنـــگان و به جـز دوری تو

آه ای ماه چه در چنـــــگ نــگه داشته ام

بیــــم هر لجظــــه فرو ریختنــــم را دارم

کـــــوه را در قفس سنگ نگـه داشته ام

===خواستم ولی نشد========

می خواستم که چـاره بسازم ولی نشد

بی چــــــــاره را دوباره بسازم ولی نشد

بی آنکه جیوه ای بزنم پشت شیشه ای

آیینــه با اشـــــــاره بسازم ولـــــــی نشد

می خواستـــــم که با همـــه کهنه کاریم

مومی ز سنگ خاره بسازم ولـــــی نشد

کاخـــــی برای آنکـــه مرا ذره ذره کشت

با قلب پـــــاره پـــــاره بسازم ولــی نشد

حتـــی از این چراغ سر کوچه تـان شبی

می خواستــــم ستاره بسازم ولی نشد

===گرگ ============

روزی پـــــــدربزرگ سرخپوستی برای نوه‌اش از جنگی صحبت کرد

که درون هر انسانی وجــــــــود دارد.او گفت پسرم این جنگ درون

همه ما و بین دو گرگ در حال وقوع است.یکـی از گرگها شر است.

او عصبانی، حسود، محــــزون، متأسف، طماع، متکبر، خودشیفتــه،

گناهکار،کینه‌ای،پست،دروغگو،برتری طلب وتنهاخواستارخوداست.

دیگری خیراست. او سرخوش،آرام، صلح‌جو،عاشق، امیدوار،فروتن،

مهربان، خیرخواه، سخاوتمند، یکـدل، صادق، دلسوز و باایمان است.

پسرمدتی به این مسئله فکرکردو پرسید خب حالا کدام گرگ برنده

می‌شود؟پدربزرگ جواب داد:

"" گرگی که تو غذا می‌دهی و می‌پرورانی... ""

=== شعری با قافیه آه============

چنـــــد ماهی بود شعـــــری بر لبـــم جاری نمی‌شد
یـــــــک دو بیتی گفتـــــم اما سست با اکــــراه گفتم

امشب از یمن نــــــگاهت، ای نـــــــگاهت باغ رویش
یک ربــــــــاعی، یک قصیـــده، یک غزل دلخواه گفتم

شـــــــاد در ایوان نشستم با تو در مهتــــاب، بی‌تاب
چنــــــــد بیتی مثنـــــــــــــوی هم زیر نور ماه گفتم

نیمه‌شب شد شب‌بـه‌خیری گفتم و اشکی فشاندم
وقت رفتن یــــــــک غـــــزل هــــم با ردیف آه گفتم

بازمی‌گشتـم به خـــــــانه مست از افسون شعـرت
مستــــــــزادی عاشقـــــــــانه در میـــان راه گفتـم

قطعه‌ای راهم که می‌خوانی همانشب مست و بیخود
خــــــواب بودم، خــــــواب می‌دیدم تو را ناگاه گفتم

=== خواستگاری در کوه =============

دختر تنها !

از تنهایی خسته شده بود

ودوست داشت هرچه زودتر ازدواج کنه

برای همین از دوستش خواست راهنمایی اش کنه

دوستش گفت : من هم مثل تو تنهام ، بیا بـــا هم بریم کوه

چون شنیـدم خیلی از مردهای آماده ازدواج و تنها برای پیـــــدا کردن

 همسر به کــــــــــــوه می رن...بنابراین دوتایی راه می افتن ومی رن کوه

در بالای یه صخره کوه جایی که دیگه هیچ کسی رونمی بینن

تصمیم می گیرن دادبزنن وحرف دلشون روبه کوه بگن :

- باااااااااااااااااااااااااا من ازدواج می کنیییییییییی؟

و بعدش با خوشحـــــــــــالی شنیدن

ﺑــﺎﻣــﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣـی کنی؟

ﺑــــــﺎﻣـــﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣـــــی کنـــــــی؟

ﺑـــﺎﻣــــــﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣــــی کنـــــــــــــــــی؟

ﺑـﺎﻣــــﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣـــی کنــــــــــــــــــــــــــــــــﯽ؟

ﺑـــــــــــــﺎﻣــــــــــــﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ می کنـــــــــــــــــــــــــــی؟

نگاهی به هم انداختندودر حالی که لپهاشون گل انداخته بود

وچون ﺁﻣﺎﺩﮔﯽ پذیرفتن ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭ رﻭ  یکجـــــا ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ

درحالی که ازصخره پایین می اومدن گفتند:نه مامی خواهیم درس بخونیم ....

=== تلخ است...===========

من پیــــر شدم ،دیـر رسیدی،خبری نیست
ماننــــد من آسیــمه سر و دربـدری نیست

بســـیـار بــــرای تـو نـوشـتـم غـم خـود را
بســـیـار مرا نـــامه ،ولی نامه بری نیست

یک عمــــر قفس بست مسیر نفســــم را
حالا که دری هست  مرا بال و پری نیست

حـالا کـه مـقــــدر شــده   آرام بگـیـــــرم
سیـــلاب مرا بـرده و از من اثـــری نیست

بگـذار که درهـــا هـمگـی بسـته بـمانـنـد
وقتی که نگاهی نگران پشت دری نیست

بگــذار تبـــر بـرکـمــر شـــاخــــه بکـــوبد
وقتی که بهـــار آمد و او را ثمــری نیست

تلــخ است مرا بودن و تلخ است مرا عمر
در شهــر به جز مرگ متــاع دگری نیست

=== در حسرت یک نعره مستانه بمردیم ===========

ای وای از آن شهـــــر که دیوانه ندارد

صد عقل به مسجد شد و خمخـانه ندارد

درحسرت یک نعره ی مستـانه بمردیم

ویران شود این شهرکه میخـانه ندارد

درخـویش تپیــــدیم ولی داد فزون شد

بیـــــداد ز دادی که غــــم خانه ندارد

دیوانـه ترین مردم شهرم ، توکجایی؟

تا فاش بگـــــویم چوتـو افسانه ندارد

گیسوی بلندت همه شب ماه نهان کرد

آن موکه توراهست دمی شانه ندارد؟

نغزی به مثل گفت همان طــره زلفت

گر روز شود شمــع تو پروانه ندارد

ما دلـشدگان خیــــــل اسیران شماییم

این خیــل دریغ از تن و کاشانه ندارد

چون باز کنی پرده زرخسار بگویی:

این دام پر از صیـــد چرا دانــه ندارد

===کو کو...===========

حالا که رفته ای
پرنده ای آمده است
در حوالی همین باغ روبرو
هیچ نمی خواهد،
فقط می گوید:
کو کو ...

===چای چه شد===========

من،میز قهوه‌خانـــه و چایی که مدتی‌ست...
هی فکر می‌کنم به شمایی که مدتی‌ست...

«یک لنگه کفش » مانده به جا از من و تویی
در جستجوی «سیندرلایی» که مدتی‌ست...

با هــــر صـــــــدای قلب، تو تکـرار می‌شود
ها!گوش کن به این اُپرایی که مدتی ست...

هر روز سـُــــــرفه می‌کنــم انـدوه شعر را
آلـــوده است بی‌تو هـوایی که مدتی‌ست...

دیگـــــر کـلافه می‌شوم و دست می‌کشم
از این ردیف و قــافیه‌هایی که مدتی‌ست...

کاغذ مچـــــــاله می‌شود و داد می‌زنــــم:
آقا! چه شدسفارش چایی که مدتی‌ست...

===زمانش رسیده برگردی===========

گمان کنم که زمانش رسیــــده برگردی
به ساحت شب قـدر ای سپیده برگردی

هــــــزار بیت فرج نــــذر می کنم شاید
به دفتـــر غزلــــــم ای قصیده برگردی

زمــــان آن نرسیـــــــده کرامتـی بکنی
قدم به خانه گـــذاری به دیده برگردی؟

مزار حضرت مهتــــــاب را نشان بدهی
به شهـــــر سبزتـــرین آفریده برگردی

گمان کنـم که زمانش...گمان کنم حالا
که پـــلک شاعری من پــریده برگردی

نگاه کن! به خدابی توزندگی تنهاست
قبول کن که زمــانش رسیده برگردی

===شاعــــر بدون عشق...=============

از غم که چشـــــــم های تو لبریز می شود
انـــــگار فصــــــل ها همـــه پاییز می شود

وقتـــی که خنده می کنی و حرف می زنی
پاییز چـــــون بهــــــار دل انگیــــز می شود

تلفیق چشم شیر و غـــزال است چشم تو
چون با غرور و عشق گـــــــلاویز می شود

 جز سایه ای نمـــــاند ز من با طلوع عشق
آن نیــــز با غــــــروب تو نا چیـــز می شود

با عطــــر گیســــوان تو در باد مثل گـُـــــل
صــــد پاره بـــــاز جامه ی پرهیز می شود

وانگــــاه روح عاشــــــق من مثل قاصدک
در جستجوی دوست سبک خیز می شود

با من بمان کـه بودن من با تو ممکن است
شاعــــر بدون عشق، مگر نیز می شود؟

=== توبه =============

اي خـــــــــــدا اي فاتــــــــــــــح هر مشكلم

    وي همـــــــــــــه آرامش جــــــــــــان و دلم

        بشنــــــــــــو از دل راز يـــــــــك بـــــي آبرو                                 
            ده مجــــــــــــــال گفتـگـــــــويم، گفتـــــــگو

                در شـب احيــــــــــــا به تــــــــــو رو كـرده‏ام
                                        
                    خويش را با توبــــــــــــه همســــــو كـرده‏ام

                        گرچـه عمـــــــري بـا گنـــــــــــه بنشسته‏ام
                                        
                             گــرچـــــــــــه قلب صاحبـــــــم بشكسته‏ام

                             صبـــــــــــــر كن، از كيفــــــــــر من بـرحــذر

                        تا كنـــــــــــــم در خـويش تجــــــــــديد نظــر

                    بهــــــــــــــر تـو خــود را مهيـــــــــا مي‏كنم
                                  
                تـوبـــه را در خـــــويش احيــــــــــــا مي‏كنم

            هر كـــــــــــــه بايــــد رفت چون فـــرزند نوح
                                
        توبــــــــــه بايـد، تــــــــوبه از نـــوع نصــــوح

    چــــون كه امشب بامنـــــــــــي بين زيستم

راضـــــــي از عمـــــــــــر گــــذشتـه نيستم

بر تـو عمـــــــــــري بـدگمـــــــاني داشتـــم

    بهــــــر شيــطـــــــان آشنــــــائي داشتـــم

        چــون بگيــــرم آينــــــــه در دست خـــويش

            فـاش بينــــم، فــــاش، روي پست خـــويش

                گرچـــه دل بد كــــــرده تكفيـــــرش مكــــن

                    بنـــده‏ات برگشتـــــه تحقيــــــــرش مكــــن

                        هركـــــــه بـر حــال خــراب خـــود رسيـــــد

                            پيش از مـــــردن حســـاب خــود رسيـــــــد

                            هـــــــر كـــــه گيــرد آينــــــــه در پيــش رو

                        كــرده‏هـــــــاي خـــــويش بيند مــو بـــه مو

                    خويش را بيند كه خـــــود با خــود چـــه كرد

                تا بـــــــداند سخــــت بـــــايـد تـــــــوبه كـرد

            بايـــد از بگـــــذشتــه‏هــا عبـرت گــــــــرفت

        دست را بـــــر زانـــــوي همــت گــــــــرفت

    حــــــال بــــــــايــــــد وادي تحــليــــف رفت

يـــا علــــي گفت و ســوي تكـــــلـيـف رفت

سخــت بايـد نفس را بشكســــت و مـــــاند

    عهـــــدو پيمـــان با شهيـدان بست و مـــاند

        همــــچنــــان بـــــار شهيـــــــــدان مبــيــن

            مانــــــده انبـــــان يتيــــمـــــان بـــر زميـــن

                 راه مـــــــــا راه شـهيـــــــدان خـــــــداست

                    كيست پـــرسد اي خـدا مهـــدي كجــاست

                    گرچــــــــه دل شرمنـده است از روي تــو

                اي خـــــــدا بــــــا مهـدي آمــد ســوي تــو

            نيستـــــم اينـــك از الطــــــافت خــــــــــدا

        سينــــــه‏اي دارم شبـــستــــان خـــــــــدا

    ياحليــــــــم امشب كـــــه من سرگشته‏ام

يا علــــــــي گويان ســــويت بر گشتـــه‏ ام

=== باز این چه شورش است============

با اشک‌هاش دفتـــــــــر خـود را نمـــــــور کرد
ذهنش ز روضــــــــــــه‌های مجسـم عبور کرد
در خــــــــــود تمـام مرثیـــــــــه‌ها را مـرور کرد
شاعــــــــــر بساط سینه زدن را که جـور کرد
 
احساس کرد از همــــه عالم جـدا شده است
در بیت‌هاش مجـــــلس ماتم به پـا شده است

در اوج روضــــــه خوب دلش را که غــم گرفت
وقتی که میــز و دفتر و خـــــــودکار دم گرفت
وقتش رسیـــــــده بود به دستش قــلم گرفت
مثـــــــــل همیشه رخصتی از محتشم گرفت
 
بازاین چه شورش است که درجان واژه‌هاست
شاعر شکست خورده‌ی طــوفان واژه‌هــاست

می رفت سمت روضه ی یتتـک شاهِ کم سپــاه
آییــــــنه ای ز فــــــــــرط عطش می کشید آه
انبــــــــــوه ابر نیــــــــــزه و شمشیر بود و ماه
شاعر رسیـــــــــده بود به گـــــــودال قتـــلگاه

فریــــــــــــاد زد که چشم مرا پـــر ستاره کن!
«مــــــــــــادر بیا به حال حسینت نظــاره کن»

بی‌اختیـــــــــار شـد قلمش را رهـــــا گذاشت
دستی زغیب، قـــــــــــــافیه را کربـلا گذاشت
یک بیت بعــد، واژه‌ی لب‌تشنـــــــه را گذاشت
تــن را جــــــــدا گذاشت و سر را جدا گذاشت
 
حس کــــــــــرد پا به پاش جهان گریه می‌کند
دارد غـــــروب«فرشچیــــــــان» گریه می‌کند

با این زبان چگــــــــــونه بگــویم چه‌ها کشید؟
بر روی خاک و خـــــــون بدنـی را رهـــا کشید
او را  چنـــــــــان فنای خـدا بی‌ریــــــــا کشید
بر پیکــــــــــرش به جان کفـــــــن بوریا کشید

در خون کشیــــــــــــد قافیــه‌ها را، حروف را
از بس که گـــــــــــریه کرد تمـــام لهـوف* را

اما در اوج روضـــــــه کم آورد و رنـگ بــاخت
بالا گــــــرفت کار و سپـــس آسمان گداخت
این بند را جـــــــدای همه روی نیزه ساخت
خورشید سربریـــــــده غروبی نمی‌شناخت

بر اوج نیـــــــــزه گرم طلـــــوعی دوباره بود
او کهـــــــــکشان روشن هفـــده ستاره بود

خون جـــــای واژه بر لبش آورد و بعد از آن
پیشانــــــی‌اش پر از عرق سرد و بعد از آن
خود را میـــان معرکه حس کرد و بعد از آن
شاعــــر بریــــد و تاب نیـــــاورد و بعد از آن

 
در خلسه‌ای عمیق خودش بودو هیچ‌کس

شاعر کنـــــــــار دفترش افتــــــــاد از نفس

-----------------------------------------------------------------------------------

*لهوف= سوگ و ناله و مرثیه

===سوختن و ساختن============

پیشینیان با ما

در کار این دنیا چه گفتند؟

گفتند : باید سوخت

گفتند : باید ساخت

گفتیم : باید سوخت،

اما نه با دنیا

که دنیا را !

گفتیم : باید ساخت

اما نه با دنیا

که دنیا را !

=== بدتر شد==============

هرچـــه کـــردم نشدم از تو جـــــدا، بدتر شد
گفتــــــــه بــــودم بزنم قیــــد تو را، بدتر شد

مثـــــلا خـــــواستـم این بــــــار موقـر باشم
وبه جای "تــــو" بگویم که "شمـــا" بدتر شد

آسمــــــــان وقت قــــــرار من و تو ابری بود
تـــــــازه، با رفتن تو وضــــــــع هـوا بدتر شد

چــــاره دارو و دوا نیست که حـــــــال بد من
بی تــــــو با خــــــــوردن دارو و دوا بدتر شد

گفتـــــــه بودی نزنم حــرف دلم رابه کسی
زده ام حــــرف دلم را به خــــــــدا، بدتر شد

روی فرش دل من جوهری ازعشق توریخت
آمدم پـــــــاک کنـــــم عشق تو را، بدتر شد

=== سجده بازی==========

تمـام سجـده هایم در دل محــراب، بازی بود

قبـــا و جا نمــاز و مُهر من ، اسباب بازی بود

به پروازم خوشم اما به زنجیـر است دستانم

نفهمیدم کــه این پــرواز ، تنهــا تاب بازی بود

تن خاکی فرومانده بـه گل از اشک چشمانم

خوشااشکی زدل،اشک دو دیده آب بازی بود

فقط چشم مرا هر روز خواب آلــوده تر کردند

عبادتهـــای شب های بدون خواب،بــازی بود

به غیر از آن نمازی که شکستش یاد  ابرویت

تمـام سجـده هایم در دل محــراب، بازی بود

=== الهی ===========

خــــــدایــــــــا

توچه بی حساب می بخشی

وما چه بی ملاحظه گناه می کنیم

تو چه بی تـــــــــــــوقع یادمان می کنی

وما چه حسابگرانه ذکرهایمان را می شماریم

دراین شب هاکه شب بیدارشدن است نه بیدارماندن

تو را به تمــــــــــــــام جـــــــــــــلال و جبروتت مرا ببخش

=== انسان موجود همیشه عجیب...==========

چند وقت پیش با پدر و مادرم رفته بودیم رستوران
افراد زیادی اونجا نبودن , 3نفر ما بودیم با یه زن و شوهر جوان
و یه پیــــــــــرزن پیر مرد که نهــــــــــــــــایتا 60-70 سالشـــــون بود. ما

 غذا مون رو سفارش داده بودیم که یه جوان نسبتا 35 ساله اومد تو رستوران

یه چند دقیقه ای گذشته بود که گوشیش  زنگ خورد , البته من بـــا این که بهش
نزدیک بودم ولی صدای زنگ  گوشیش رونشنیدم , بگذریم شروع کرد با صدای بلند
صحبت کردن و بعد از اینکه صحبتش تمام شد رو کرد به همه ما ها وباخوشـحالی گفت
که خدابعد از 8 سال بچه بهشون داده و همینطور که داشت ازخوشحالی ذوق می کرد
روکرد به صندوق دار رستــــــــوران و گفت این چند نفر مشتریتون مهمون من هستن
می خوام شیرینیه بچم رو بهشون بدم ,,به همشون باقالی پلو با ماهیچه بده ,,
خوب ما همه گیمون با تعجب و خوشحالی داشتیم بهش نگاه می کردیم که
من از روی صندلیم بلند شدم و رفتم طرفش , اول بوسش کردم و بهش
تبریک گفتم و بعد بهش گفتم ما قبلا غذا مون رو سفارش دادیم
و مزاحم شما نمیشیم, اما بلاخره با اسرار زیاد پول غذای ما
و اون زن و شوهر جوان و اون پیره زن پیره مرد رو حساب
کرد و با غذای خودش که سفارش داده بود از رستوران
خارج شد ,خب این جریان تا این جاش معمولی و
زیبا بود , اما اونجایی خیلی تعجب کردم که دیشب با
دوستام رفتیم سینما که تو صف برای گرفتن بلیط ایستاده
بودیم , ناگهان با تعجب همون پسر جوان رو دیدم که با یه دختر
بچه 4-5 ساله ایستاده بود تو صف ,,, از دوستام جدا شدم و یه جوری
که متوجه من نشه نزدیکش شدم و باـــز هم با تعجب دیدم که دختره داره
اون جوان رو بابا خطاب می کنه ,,دیگه داشتم از کنجکاوی میمردم , دل زدم به
 دریا و رفتم از پشت زدم رو کتفش ,, به محض اینکه برگشت من رو شناخت , یه ذره
رنگ و روش پرید ,, اول با هم سلام و علیـــــــــک کردیم بعد من باطعنه بهش گفتم ,
 ماشالله از 2-3 هفته پیش بچتون بدنیا اومدو بزرگم شده ,, همینطور که داشتم
صحبت میکردم پرید تو حرفم گفت ,, داداش او جریان یه دروغ بود , یه دروغ
 شیرین که خودم می دونم و خدای خودم,,دیگه با هزار خواهشو تمنا
گفت : اون روز وقتی وارد رستوران شدم دستام کثیف بود و قبل از
هر کاری رفتم دستام رو شستم , همینطور که داشتم دستام
رو میشستم صدای اون پیرمرد و پیر زن رو شنیدم البته اونا
نمیتونستن منو ببینن که دارن با خنده باهم صحبت میکنن
پیرزن گفت کاشکی می شد یکم ولخرجی کنی امروز
 یه باقالی پلو با ماهیچه بخوریم الان یه سال میشه
 که ماهیچه نخوردم ,,, پیر مرده در جوابش گفت , ببین
امدی نسازیها قرار شد بریم رستوران و یه سوپ بخریم و
برگردیم خونه اینم فقط بخاطر اینکه حوصلت سر رفته بود  من
اگه الان هم بخوام ولخرجی کنم نمیتونم بخاطر اینکه 18 هزار تومان
 بیشترتا سربرج برامون نمونده .همینطور که داشتن باهم صحبت می کردن
او کسی که سفارش غذا رو میگیره اومد سر میزشون و گفت چی میل دارین ؟
پیرمرده هم بیدرنگ جواب داد , پسرم ما هردومون مریضیم اگه میشه دو تا سوپ
با یه دونه از اون نونای داغتون برامون بیار ,,من تو حالو هوای خودم نبودم همینطور اب
باز بود و داشت هدر می رفت , تمام بدنم سرد شده بود احساس کردم دارم می میرم
رو کردم به اسمون و گفتم خدا شکرت فقط کمکم کن ,, بعد امدم بیرون یه جوری
فیلم بازی کردم که اون پیر زنه بتونه یه باقالی پلو با ماهیچه بخوره همین .ازش
پرسیدم که چرا دیگه پول غذای بقیه رو دادی ماهاکه دیگه احتیاج نداشتیم
گفت داداشمی ,, پول غذای شما که سهل بود من حاضرم دنیای خودم
 و بچم رو بدم ولی ابروی یه انسان رو تحقیر نکنم . این و گفت و رفت
یادم نمیاد که باهاش خداحافظی کردم یا نه , ولی یادمه که چند
 ساعت روی جدول نشسته بودم و به درودیوار نگاه میکردم
 و مبهوت بودم ,,,, واقعا راسته که خدا از روح خودش
تو بدن انسان دمید.

=== ستاره شناس یا شاعر؟==============

آن قــــدر از مقــــــابل چشــم تـــــو رد شدم

تا عــــاقبت ستــــــاره شناســی بلــد شدم

منظومــــه ای برابـــر چشمم گشـــوده شد

آن شــــب کــــه از کنـار تــــــو آرام رد شدم

گــــم بــودم از نگاه تمـــــام ستارگــــــــــان

تا اين که بـــــا دو چشم سياهت رصد شدم

ديدم  تــــــو را در آينــــــه  و مثـــــل آينــــه

من هم دچار ـ از تــو چه پنهان ـ حسد شدم

شايد به حکــــم جاذبه شايد به جرم عشق

در عمق چشـــم هــــای تو حبس ابد شدم

شاعر شدم!همان که تو را خوب می سرود

مثل کسی کـه مثل خودش می شودشدم

=== حس گنگی دارم =============

            کلبــــــــه ام پنجــــره ای بــــــاز بـــه دریـا دارد

                خوب من! منظــــــره ی خـــــوب ، تمـاشا دارد

                    ســاختــم آینـه ای را بــه بلنــــــــدای خیـــــال

                        تا خـــــــودت را به تماشـــای خــــودت وا دارد

                        راز گیسوی تو دنیـــــای شگفت انگیـزی است

                    کــه بـــه انــــدازه ی صد فلسفـــه معنــا دارد

                گوش کن خواسته ام خواهش بیجـایی نیست

            اگـــر  آیینـه ی  دستــت  بشـــوم ، جــــا دارد

        چشـــم یــــک دهکده افتــــــاده به زیبایی تو

    یعنــــی این دهکـــده یک دهــکده رسوا دارد

    کـــوزه بــر دوش سر چشــــــمه بیا تـا گویند

        عجب این دهـــکده سرچشمــــه ی زیبا دارد

            درتو یک وسوسه ی مبهـم و سرگردان است

                از همـــان وسـوسه هایی کـــه یهـــودا دارد

                    عشـــق را با همـه شیرینـــی و شورانگیزی

                    لحظه هایـی است که افسوس و دریغا دارد

                بـــی قـــرار  آمدن ، آشفتـــــن و  آرام شدن

            حس گـُنگی است که من دارم و دریـــا دارد

        یـــــخ نـــــزن رود معمایی من ! جاری باش

    دل  دریــــایـــی ام آغــــوش پـــــذیــرا دارد

===نیست غــــم دوست اگر نام مرا کم ببرد=======

    تو که یــــک گوشــــــه چشمت غم عالم ببرد

        حیف بـــــاشد که تـــــو باشی و مرا غـم ببرد

             نیست دیگـــــــر به خــرابات خرابی چون من

                باز خــــــــواهی که مـــــرا سیــل دمادم ببرد

                     حـــال آن خستـــه چه باشد که طبیبش بزند

                    زخـــم و بـــر زخـم نمـــک پاشد و مرهم ببرد

                 پاکبـــازی که تو خـواهــی نفسی بنــوازیش

            نـه عجـــــب باشد اگـر صــــرفه ز عـالم ببرد

         آنکه بردامن احسان تواش دسترسی است

        به دهـــــــان خـاکش اگـــــر نام ز حاتم ببرد

             زنگ چـل سالهء آئینه ما گرچه بسی است

                آتشـــی همــــدم ما کـن که به یک دم ببرد

                    رنج عمـری همه هیچ است اگر وقت سفر

                    رخ نمــــــــایــــد که مرا بـــــا دل خرم ببرد

                من ندانم چه نیازی است تو را با همه قدر

            کـــــــه غمت دل ز پـــَــــریزاده و آدم ببرد

         جان فدای دل دیـوانه که هرشب بر تست

        کـاش جـــــاوید بـــــدان کوی مرا هم ببرد

            من ننالم زتو، لیکن نه سزا هست کسی

                درد بــــــــا خـــود ز در عیسی مریم ببرد

                    ذکـــــر من نام دلارای حبیب است عماد

                        نیست غــــم دوست اگر نام مرا کم ببرد

=== چه کنم؟=========

سخت دلگيــــــري و از من گله داري چه كنم؟

بـــاز انـــــــــگار سر غـــــــائله داري چه كنم؟

پيش آرامش مـــن سخـــت به هم مي ريــزي

من كه بي حوصله ام،حوصلـه داري،چه کنم؟

متــــلاطــــــم شدي، از ســـاحـل امن ديـروز

دورافتــــاده­اي و فـاصــــــله داري، چـه كنم؟

خـــود تراشيـده­اي اش، پيكـــره­اي را كـه منم

حـال با پيكــــره­ات مســــالـه داري، چه كنم؟

مي زني،مي شكني،مي شكنم،مي خندي

اشتياقي تو به اين مشغلــه داري، چه كنم؟

آبشاري است خروشان كـــه مـرا خواهد برد

گيسـواني كه به دوشت يلـه داري چه كنم؟

"اي كه با سلسلـــــه­ي زلــف دراز آمده اي"

با اسيــري كه دراين سلسله داري چه كنم؟

=== پل کهنه ========

عشقت آتش شده و بر جگـــرم می ریزد

 آتش جــــــان من از چشم ترم می ریزد

 تو تمـاشاگر من باشی اگر، بیش ازپیش

 ترس از آب شـدن در نظــــــرم مي ريزد

 پيش تو سوختن و كم شدن و آب شدن

 بركاتي است كه يكجابه سرم مي ريزد

 من نگـــويم كه مــرا از قفس آزاد نكـن

 من به شوقت نپرم، بال و پرم می ريزد

 شده ام مثل پلي كهنه كه هرقدرازخود

 بيشتـــر مي گـــذرم بيشترم مي ريزد

 

=== لطفا با من بداخلاق باشید =========

بادلم سرسخت شو ... تا می توانی سخت تر

مــی شود دل کندنـــم با مهربانــــی سخت تر

من که می دانـــم خدا بـی آن که مبعوثــــم کند

دائمـــاً می گیـــــرد از من امتحانــی سخت تر

زنـــــدگی را باختـــــــم در این قمار اما هنوز

حـاضرم حتــــی بپـردازم زیـــــــانی سخت تر

هیـچ فکـــرش را نمی کــردم که بعد از رفتنت

بگـــذرند این لحــظه ها آنــی به آنی سخت تر

سخت بار آورده این دنیا مــــرا امـا  چـه سود

می شود جــان کنـدنم با سخت جـانی سخت تر

آه ! مـــی آورد رستــــم، هم در این پیـکار کم

پیش پایش بـــود اگر هر بار خـــانی سخت تر

=== درد دل با باران =========

باران ببـــار،امــا بدان اينجا صفـــــا را می کشند

مجنون به صحرا می برند،حلاج ها را می کشند

اينـجا تمـــــام مردمان احساس غربت می کنند

باران غريبی کن فقط ، چون آشنـا را می کشند

در انتظـــــار جامه ای با عطر و بـوی يوسف اند

امـــا ببـــار و خـود ببين باد صبــــا را می کشند

گل با تـو می خندد ولی زنبـــــور او را می مکد

باران نمی دانـی چطور اينجــا وفا را می کشند

امروز زخـم خاک را چـون مرهمی می بـاری و

فردا تو را پس می زند! اینجـا دوا را می کشند

می ترسم این را گویم و خشکی ببارد جای تو

این مردمان ناسپاس حتــی خــدا را می کشند

=== دیوانه بازی ==========

ازآن موهای وحشی خواستم دیوانه بازی را

از آن لب های ســرخت جرأت پیمانه بازی را

شبیه موی تو برشانه می ریزم و می دانم

که باز آغاز خواهـــم کرد فردا شانه بازی را

به زیر روسری خوابانده ای صد فتنه ی زیبا

به همراه هزاران عـــاشق پروانـــه بازی را

کنار حوض خانه ، کودکانـه تجـــربه کردیم

من و توبا مکعب های کوچک خانه بازی را

و حـالا بـی تو آواره تـرین دیوانه ی شهرم

در این زنجیر باید سر کنم دیـــوانه بازی را

=== حرف های پشت سر=============

پیــــــراهن تو بر تن این شعــــر گشاد است
در وصـــــف تنت شــــاعر نــــاکام زیاد است

در حســـــرت فتحت قلـــــــم شاعر و نقاش
زیبــــایی تــــو کار به دست همه داده است

شاید قلـــم "فرشچیـــان" معجــــزه ای کرد
«بـــازار هنر» چندصباحی ست کساد است

جز خنــــده ســــــزاوار بـــرای دهنت نیست
نقــــاشی رنگ لبــت این قدر که شاد است

یک کــــــار فقـــط روسری ات دارد و آن هم
بـــــــر هـــــم زدن دائـــــــم آرامش باد است

من شـــــاعرم و در پــــی مضمـــــون جدیدم
هر کـــار کنی پشت سرت حـــرف زیاد است

=== همه چیز عشق است=========

            به یقین ، فلســــفه ی خلقــــت دنیـــا عشق است

        آنچـــه نقش است در ایــن گنبـد مینا ، عشق است

    اهرمن، سیب ،هوس ، وسوسه، غفلت...  بس کن!

        عـــلت معجـــــزه ی آدم و حـــــوا ، عشـــق است

            بیـــــدلی گفت به من حضــــــرت  دل آیینـــه است

                آنچــــه نقش است در این آینــه ، تنها عشق است

                    در شب قـــــدر کـــــه  برتـــر زهــــزاران ماه است

                       حاجت آینـــــه ازحضـــــرت یکتــــــا ، عشق است

                       آنچه لبخـــند نشانده است به لب هــــا، مهر است

                   آنچــــه امید نهـــاده است به دل ها ، عشق است

               « از صــــدای سخــــن عشق  نـــــدیدم خوش تر»

           بهتــــرین زمــــزمه در گـوش دل ما ، عشق است

       قصـــه ی مولـــوی و شمس اگر شیریـــــن است

    علت آن است که معشـوقه ی آنها ، عشق است

     راز شوریــــدگی « فــــائز » و « بـــابــــا طـــاهر»

         علت بیـــــدلی « حافظ » و « نیما » عشق است

                نفس ِعشـــق ، شفـــــا بخش دل مجنــون است

                    تســـــلیت گوی دل خسته ی لیـلا ، عشق است

                        روح فــــرهاد ، گـــــرفتار تـــــــــب شیرین است

                    علت سوختــن وامــــق و عــــذرا ، عشق است

                به گــــل سرخ قسم ! یوسـف دل معصوم است

            ای نـــدامت نفسـان !  درد زلیــــخا عشق است

        بازهــــم حادثــــــه ی سیـب که می افتد سرخ

    جای شک نیست که تقدیر دل ما ، عشق است

=== تولد...============

 ... و خداوند لبخندی زد

و مادرت بارش را به سلامت بر زمین گذاشت

و صدای زندگی در اتاق پیچید ... "

لبخند خداوند بدرقه راهت

دردانه ام

باشد تا همیشه رضایت و عافیت او

در زندگیت جریان داشته باشد.

" تولدت مبارک  "

=== تولد کودک درون=========

درختان لباس رنگارنگ بر تن کردند

خیابان برگ فرش شد از ذوق حضور تو

هوا به گریه افتاد

" و تو متولد شدی "

تو متولد شدی

تا راهی بسازی به سوی فردا

راهی پر از عشق

راهی پر از خدا

راهی پر از شکوفه های همیشه بهاری

مهربانترین من با من

ای یگانه کودک زیبای درونم

" تولدت رویشی دوباره باد "

=== تو چه کردی؟

دنبــــــــال تو یک عمــــــــر دویـدم٬ تو چه کردی؟

صــــــد بار زمین خــــوردم و دیـدم٬ تو چه کردی؟

دریــــــایی و در واقــــــــــع ســرابی فقط از دور

لـــه لــــــــه زدم و تشنه رسیدم٬ تو چه کــردی؟

با یــــــاد تــــو خــــوابیــــــــدم و در عالــــــم رویا

از طعـــــــم لبت بوســه چشیــدم٬ تو چه کردی؟

یک لحـــــظه تو را دیـــدم و بی خود شدم از خود

بــــــــــا آمدنت دست بــــــــــریدم ٬تو چه کردی؟

از حسرت دیــــــــــدار تـــــــو و خنـــــده ی نازت

هـــــق هـق زدم و آه کشیــــدم ٬ تو چه کردی؟

در قحطـــــــــی احساس و کســــــــادی محبت

یک عمــــــــر فقط نـــــاز خریـــدم٬ تو چه کردی؟

سرخـــــــورده و سرگشته و دل تنگ و پریشان

"ای عشق ببین من چه کشیدم !تو چه کردی؟"