===بدجـــور دلتنــگم =============

                    بــه مُــــردادی ترین گرمـــا قسم، بدجور دلتنگم

                         شبیـــــه گچ شده از دوری ات، بانوی من، رنگم!

                       حسودی می کند دستم به لبهایی که بوسیدت!

                     وَ من بیچـارهء چشم تو ام... با چشم می جنگم!

                         تنم از عطــر آغـــوش ِ تــو دارد بــــاز می سوزد

                    جهنّــــم شـد بهشتــــم؛ تا پرید آغوشت از چنگم

               نــظام ِ آفـــرینش ناگهــان بـــرعکس شد، دیدم-

          زدی با شیشهء قلبت شکستــی این دلِ سنگم!

     گلـویم را گرفتـه بُغضـی ازجنسِ سکــوت امشب

     "گُـل ِ گـلدون من ..." جا باز کــرده تـوی آهنــگم!

         بَدَم می آید از این قــدر تنهــایـــی ... وَ دلشــوره

               ازین احســاسهای مسخره ... از گوشیم... زنگم!

                    فضای شعـر هم بدجـــور بوی لــج گرفتـه ...نه؟

                         دقیقاً بیست و یک روز است گیج وخسته ومنگم!

                     تو تقصیــری نداری ، من زیــادی عاشقت هستم

                   همین باعث شده با هر نــگاهی زود می لنــگم!

                         همان بهتــر کــه ازهذیــان نوشتـن دست بردارم

                    به مرگِ شاعرِ چشمت قسم... بدجـــور دلتنــگم

=== شهرهء شهر ===========

تویی که شهرهءشهری به شعروخوش سخنی
خــــــودت به مدعیــــــــانت بگـــــــو که مال منی

من از اهـــــــــالی دریایم اهـــــــــــل آبی عشق
کــــــــــــه غیر چشم تو هرگـــــز نداشتم وطنی

به بیستــــــــون غرورم قسم کـــــه می خوردم
از ابتـــــــــــدای تولــــــــــــد...بـــه درد کوه کنی

فقـــــــط بـــــــرای تو دریاست مـــــــوج موج تنم
چــــــــــه می شود که بیایــی شبی به آب تنی

تنت بــــــه رقـــــــص درآیــــــد به وزن این غزلم
به تَـن تَـتـَن تـَن تـَن تـَن تَــتــَــــن تتــــــن تــَتـَـنی
َ
هـــــــــزاربار به من قـــــــــول می دهـــی نروی
ولــــــــی چــــه سود که هربار عهد می شکنی

تـــــــو حبس می شوی آخــر شبـی در آغوشم
به جـــــــــرم دزدی قلبــــــــم به جــُـرم راهـزنی

منــــــم کـــــه مرد نبــــــردم ولی تو در عوضش
بـــــــه راستـــی که لطیفی به راستی که زنی

=== چشم بر هم مزن===========

مزن  برهم دو چشمانت  سرو جان گشت قربانت

بنازم  ناز   چشمانت  و   بنازم     تیر     مژ  گانت

پرستویی   مها جر  خانه بر دوشی   غریبم   من

به  رمز   چشم  تو   زندانیم  بر بام   ایوانت

سری شوریده  دل  پرخون   و  چشمی  منتظر دارم

دو  دیده  برجمالت  دل  به عشقت سر  به  دامانت

به  هر صبح  و شبی  خشنود  می  گردم ز دیدارت

به  افسونت  به  میثاقت  به عشق  و عهد  و پیمانت

قدم  در خاطرات  رفته  ام  آهسته  تر  می  زن

که  دل  در  مقدمت  گشته   عجین  با  رشتهء  جانت

بت من  کعبهء من  مسجد   و محراب    و   دیر  من

بنازم  آن   جمال   مست  و  آن   چشم  غزل  خوانت

=== چه باید کرد؟===========

                         وقتـــــی دلت پیمان شکن باشد چه باید کرد؟

                    روحت اگـــــر دور از بـــدن باشد چه باید کرد؟

               مثل زلیـــــــخا یک نفــــــــر گرمای دستانش

          ننگـــی به پشت پیـــرهن باشد چه باید کرد؟

     با چشم و گــــوش بسته فرزند هـــوسهایت

     درمعـــرض عاشق شدن باشد چه باید کرد؟

          آتـــش بیــــــاندازد به اعمــــــــاق دل تنگت

               وقت فــــرار از خویشتن بـاشد چه باید کرد؟

                    بعد از هجــــوم لشـکر چنگیـــز ، احساست

                         مثل جســــدها بی کفن باشد چه باید کرد؟

                         مثل سگــــی ولگــرد با یک دستهء کـــولی

                    فکرت همیشه بی وطن باشد چه باید کرد؟

               فـــرقی میـــان رفتـن و مانــــدن نمی ماند

          دردت فرار از دست"من"  باشد چه باید کرد؟

=== تصمیمتان عوض نمیشود؟==========

م.خ

خانم ! اجـــازه هست که در قصّه ای جدید
تصمیمتـــان عوض شود وعاشقـم شوید ؟

آخــــر تو هیـــــچ وقـت قدیمی نمی شوی
ماننــــد آرزوی خــــــــرید لبــــــــــاس عید

آخر تو . . . بگــــــذریم ، چه تغییـر می کند؟
اوضـــــاع ما دو تـــــــا پس ازین مـدّت مدید

آنــروز ـ یــــــادم است ـ زنِ دست هـای تو
بد جــــــــور مــــــردِ دست مرا کـرد نا امید

هی نبض دستهای من آنـروز می نشست
هی پلــــک چشمــهای من آنروز می پرید

یادم نرفته است که در قـاب عکسِ حـوض
پوشیـــــده بـود عکس تو پیـــــراهن سپید

یادم نرفتــــــــه است که لب های قرمزت
خون چکّه چکّه چکّه شد از چاقویم چکید!

من فکــر می کنم که تــو را دفن کرده ام
در گوشــــه ی حیـــــــاط کنــار درخت بید

من فکــرمی کنم که شبی سبز میشـود
از خون چشــم های سیاهت زنی جدیـد!

آ‌ب و گــلاب ، دسته گل صورتــی و سرخ
امروز هم ســـــلام ! زن لاغـر سپیـــــــد!

آیا اجــــازه هست در این قصّـه ی جـدید
تصمیمتان عوض شود و عاشـقم شوید ؟

=== قهرت دیوانه کننده است==========

ای کـه اخمت به دلــم ریخــــت غم عالم را

خنــــده ات می بَرَد از سینه دو عالم غم را

بـــــرق لب های ِ تو یادآور ِ شاتوت و شراب

چشمـــهء اشک ِتو بی قـــــدر کند زمزم را

گاه از آن غنچــــه فقط زخم زبان می ریزی

گاه با  بوســــــه  شفابخش کنـی مرهم را

بسته ای غنچهء سرخی به شب گیسویت

کــرده ای  بــاز  رهـــا  خرمن  ابــریشم  را

"نرگست عربده جوی ولبت افسوس کنان"

با همین هاست کــه دیـوانـــه کنـی آدم را

=== منِ بی سرو پا=========

یادمـــان باشد اگر این دلمان بی کس شد
طلب مهـــــــــــر زهر چشــــم خمــاری نکنیم

یادمان باشدکه دگر لیـــــــــــلی و مجنونی نیست
به چه قیمت دلمان بهر کسی چاک کنیم

یادمان باشد که در این بحر دورنگی وریا
دگـــــــر حتــــــــــی طلب آب ز دریـــا نکنیم

یــــــــادمان باشد اگر از پس هــــر شب روزیست
دگر ان روز پی قلب سیـــــاهی نرویم

یادمان باشد اگر شمعــــی و پروانه به یکجا دیدیم
طلب سوختــــن بال و پر کس نکنیم

یادمان باشد از امروز جفـــــایی نکنیم
گـــــــــر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم

خـــــود بسازیــــم به هر درد که از دوست رسد
بهر بهبود ولـــــــی فکر دوایی نکنیم

جای پرداخت به خود بر دگران اندیشیم
شکــــــــــــوه از غیر،خطا هست خطایی نکنیم

گلــــــــــــــــــه هرگز نبود شیوه دلسوختگان
با غم خویش بســـازیم و شفایی نکنیم

یادمان باشد اگر شـــاخه گلی را چیدیم
وقت پــــــــرپر شدنش ساز و نـــــــوایی نکنیم

پر پـــــــــــــــروانه شکستن هنـر انسان نیست
گر شکستیم زغفلت من و مایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطــــرمان تنها ماند
طــــلب عشــــق ز هـــــر بی سر و پایی نکنیم

=== نسخه پیچیده شده============

          يكـــی با بخت خوابيــده يكــــی با بخــــــت ِخوابيـده

               جهان خـــوابي است در بيخـــوابي چشم جهانـديده

                    يكـــی را حلقـــه در دست و يكی را دست در حلقـه

                         كليــــد هـــر دری در قفــل هــــر دردی نچـرخيـــده

                               يكــی با عقـل خوشنام و يكی با عشق بدنـام است

                                   بـــه نام نامــــی آنكس كــــه مـــــا را ننـگ ناميده!

                                   تعـــادل در تــــرازوی كـدامين دولتـــــی ای عقـل!

                           كه ناسنجيـــده مي گويی ولو سنجيـده سنجيده!؟

                     سرم ازشرب سنگين وسبوی شيشه ای دردست

               ســرم را در سبـو كــــن  آه  ای  دُور  نگـــــرديده!

          تويــی آن آفتابــی گــــردن و من آن گــل گيجـــی

          كه سرگردانی اش را هيــچ خورشيـدی نفهميـده

              تـــو آن بازيگـــــر تردستی ومن آن گــــل پوچــی

                    كه او را هيـچ كس ازهيـــچ دستي برنمي چيده

                         من و تـــو با گنـــاه عشق در جـــان هم افتـاديم

                         گناهـــــي كه خدا بخشيــــده آنرا و ...نبخشيده

                    من و تو همچنــــان تب كرده و بيمارِهم، هرچند

               خـدا داروی مـا را هـــردو در يک نسخه پيچيـده

=== سکوت تو...===============

                    وقتـــی سکــــــوت تــــو تایید رفتن است

                        وقتی رمان عشق تو سرشار از من است

                              وقتی صــــدای پــــــاي تو بر پله ي قطار

                                   فریـــاد و ضجّــــــه ی از هم بریدن است

                                       سردرگُمـیِ کــلافه گی ام کم نمی شود

                                       وقتـــی دلیـل بودن من دل سپردن است

                                  وقتی لب تو نیست نه جهنم نه با بهشت

                              برزخ تمام سهــم من از زنـده بودن است

                         ترمز نــــدارد این قفس تنـــگ بی کسی

                    تـا مرگ می بـــردم ... این مُبَــرهَن است

               خــواب هم چشم ديدن مـارا دگـر نداشت

           اینجـــا خیال هم دگـر از جنس آهن است

          دیگر همیــشه عینکی از اشک می زنــم

               وقتی تو نیستی چه نیازی به دیدن است؟

                    زیبـاتـرین حکایت شعـــــــــر معاصــــرم!

                         حافـــظ بـرای وصف شکوه تو الکن است

                              ديشب بــه عطـر تنت خدا را فروختـــــم

                                   با هر نسيـم خواهش پرواز در من است

                                   در شهــــــــرمن نغمـهء بــاران بـدون تو

                            رقـــــاص حسرت یـک چین دامن است

                     حــــوّای من میــوهء قلبـــم برای تـــــو

               اشعــار من ماحصل سیب خوردن است

=== کسی مارا ندید=========

رنــــگ ز رخ پریــــــده ی ما را کسی ندید

ایــن مـــرغ پرکشیده ی مـا را کسی ندید

چون دود در سیــاهی شب گم شد ازنظر

خـــواب ز سر پــریــده ی ما را کسی ندید

 بسیارصیـد جسته که آمد به جای خویش

امــــــا دل رمیـــده ی مــــا را کسی ندید

 پنـــهان ز چشم غیر به کنــجی گریستیم

اشک به رخ دویــــــده ی ما را کسی ندید

 اغیــــار محو چــــاک گریبــــــان او شدند

پیـــراهن دریــــده ی ما را کســـــی ندید

 خـــاری کــه رفته بود به پا زود چاره شد

خـــــار به دل خلیـده ی ما را  کسی ندید

 گلچین رسیدودست به یغما گشودو رفت

گل هــای تــازه چیده ی ما را کسی ندید

 مانند نخـــل موم که بنــــدد ثمر به خود

یک میـــوه ی رسیده ی ما را کسی ندید

دامان تر بـــه اشک ریا پــاک شسته شد

کــالای آبــــــــدیده ی ما را کســـی ندید

 دیـــــوان عمر را دو سه روزی ورق زدیم

ابیات برگــــــــزیده ی ما را کســــی ندید

=== دور هست ودور نیست===========

رهنـــوردان را به پـــای سعی منــزل دور نیست

موج هـــارا دست از دامان ساحـــــل دور نیست

 

دانــــــه ی امیدواری خوشــه در دل بسته است

گـــــر دلم را باشد از آن چشم حاصل دور نیست

 

در بیابـــــــانی که دامش از رگ هشیــاری است

بند اگـــــــر پیـــچد به پای صید غافـل دور نیست

 

هر کـــه رفت از دیـــده می گویند از دل می رود

دلبــــــر ما از نظـــر دور است و از دل دور نیست

 

شهد جــــــــــان پرور طمع کردم ز چرخ سنگدل

از پشیـــمانی خــــــورم گر زهر قاتل دور نیست

 

از خــــطا ایمن نه ای در ایـن چهــــار انگشت راه

چشم وگوش خویش واکن حق زباطل دورنیست

 

چون نهــــــــــال خشک دل کندم ز حق آب و گل

ریشه ام را گر بــــــــــرون آرند از گــل دور نیست

=== تکرار...==========

مشعلی در دست بادم، حال و روزم خوب نیست

         در دل آتـشـفـشـان هـم، ایـنـچـنین آشــوب نیست

                  پـا کـه می کـوبـی بـر ایـن آتـش، جری تر می‌شود

                          چـاره‌ ی طـغیـان گـری مـانـنـد مـن، سرکوب نیست

                                 هرچـــــــــه بی‏رحمانــه سیلی می‏خورم از دست تو

اعترافم همچنان جز ذکر یا مـحبوب نـیـست

         پـیـش پـایـت آنـقــــدر افـتـادم و بـرخــاستم

                 تا بدانــــی هرکه افتاد از نفس مغلوب نیست

                       بـا هـمـین تـکرارهـای ســاده بــالا مـــی‌روم

نردبان چیزی به جز تکرار چندین چوب نیست

=== حال من ===========

گرچــــــــه گاهی حال من مانند گیـسوهای توست

چشمـــــــــه ی آرامشم پایین ابـــــــروهای توست

خنده کن تا جــــــای خون در من عسل جاری کنی

بهترین محصــــول ها مخصـــوص کندوهای توست

فتنــــــــه ها افتـــــاده بین روســــری های سرت

خون به پا کردی ، ببین! دعـــوا سر موهای توست

کار دنیــــــا را بنــــــازم که پر از وارونگـــــــی ست

یک پلنـــــــــگ مدعی در دام آهـــــــوهای توست

فتــــــح خــــــواهم کرد روزی سرزمیــنت را اگـــر

لشکـــــری آماده پشت بــــــرج و باروهای توست

شهــــر را دارد به هم می ریــزد امشب،جمع کن

سینه چاکی راکه مست از زخم چاقوهای توست

کــــوک کن ، بـــردار سازت را ، برقصـان و برقص

زنـــــدگی آهنـــــگ زیبــای النــــــگوهای توست

خوش به حــال من که می میرم برایت این همه

مرگ امکــــانی به سمت نوشـداروهــای توست

=== دلتنگی=========

دلتنگی

شوخی سرش نمی شود

دلتنگی موریانه است و

من هنوز آدم نشده ام

من هنوز

چوبی ام!

===زیبا ...=============

زيبا

هــواي

حوصلـه ام

ابــــــري است

چشمـي از عشق

ببخشايــم تا رود آفتاب

بشويـــــددلتنــــــگي مرا

زيبا

هنـــوز

عشــق در

حول و حـــوش

چشم تو مي چرخد

از مـــن مگيــــــر چشم

دست مرا بگير و کوچه هاي

محبــــت را بــــــا مـــــــن بگرد

يــــادم

بده چگـونه

بخوانم تـا عشق

درتمامي دل ها معنا

شود يادم بــــده چگــونه

نگاهت کنم که تـردي بالايت

در تنــــــــدبـــــــاد عشق نلرزد

زيبـــــا

آنگـــونــــه

عـاشقـــــم که

حـرمت مجنـــون را

احســاس مي کنـــــــم

آنگونه عاشقم که نيستان را

يکجــــــا هـــــــــواي زمـزمه دارم

آنگونه عاشقم که هرنفسم شعراست

زيبـــــــا

چشم تـــــو شعر

چشم تو شـــــــاعر است

من دزدشعرهاي چشم توهستم

زيبــــــــا

کنـــــار حوصــــــله ام بنشين

بنشين مرابه شط غزل بنشان

بنشان مرا به منظـرهء عشـق

بنشان مرابه منظـرهء بـــــاران

بنشان مرابه منظــــرهء رويش

مــــــن سبـــــــــز مي شوم

زيبا ستــــــاره هاي کلامت را

در لحظه هاي ساکت عاشق

بر من ببار

بر من ببار تا که برويــم بهاروار

چشم از تو بـــــــود و عشــق

بچرخانم بـــر حــول اين مــدار

زيبــــــا

زيبـــا تمـــــام

حرف دلم اين است

من عشق را به نام تو

آغاز کرده ام در هر کجاي

عشـــــــــق کـــــــه هستي

آغاز کن مرا

=== جهانی بنام دلت ==========

                                ستـــاره ای شده ام  غرق  آسمان دلت

                           که راه عشق کشاندم به کهـکشان دلت

                    پریـــــده ام همــــــــهء انتــظار عـالم را

               بــــــه سمت روشـن آرام آشیــــان دلت

               مرابه سفره ای ازشعر وشورمهمان کن

                    هــــزار قصــــه بگـو بــا من از زبان دلت

                         تمام خستگـی ام را به دست جـاده بده

                              مـرا همیــــشه نگــــه دار در امــان دلت

                                   مرا کـه ماهـــی تُنـگ بلــور عشق تو ام

                                   سپرده هستی خــــود را به بیکران دلت

                              تـــو در منی و من از تو که صبح روز ازل

                         خدا به پیکــــر خاکـــــم دمیده جان دلت

                    رهاتر از تو من و بی نشان تـر از من، تو

               دو قطــب حادثـــه سازیم در جهان دلت

          مسافـــــر همهء عصـــرهای تاریـخ ایم

     رسیده ایم به یک نقطه … در زمان دلت

===عشق دانشکدهء تجربهء انسانهاست==============

این مهم نیست که دل تازه مسلمان شده است

     کـــه به عشق تو قمــــر قاری قرآن شده است

          مثــل من ، باغچـــــهء خانـــــــه هم از دوری تو

               بس که غم خورده ولاغرشده،گلدان شده است

                    بس کــــه هر تکـــــهء آن با هـــوسی رفت دلم

                         نسخـــــهء دیگری از نقشـــهء ایران شده است

                              بی شک آن شیـخ که از چشم تو منعم می کرد

                                   خبــــر از آمدنت داشت کـــه پنهـــان شده است

                                   عشــــق مهمــــان عزیزی ست که بـــا رفتن او

                              نــــــردهء پنجــــره ها میلـــهء زنـدان شده است

                         عشق زاییـــــدهء بلـــــخ است و مقیــــم شیراز

                    چــــون نشد کــــارگر آوارهء تهــــران شده است

               عشــــق دانشکــــــدهء تجـــــربهء انسـانهاست

          گر چه چندی ست پر ازطفل دبستان شده است

          هر نـــــو آموخته در عـــــالم خــود مجنون است

               روزگــــاری ست که دیــــوانه فراوان شده است

                    ای که از کــــوچهء معشوقـــــهء ما می گـــذری

                         بر حـــذر باش که این کـــوچه خیـابان شده است

=== یاد تو ====================

هر چـــــــه زیبــــــــاست مرا یاد تو می‌اندازد

آنــــــکه بینــــــــاست مـــــرا یاد تو می‌اندازد

تــــــو که نزدیکتــــر از من به منــی می‌دانی

دل کــــه شیــــــداست مـــرا یاد تو می‌اندازد

هرزمان نغمه‌عشقی ست که من می شنوم

از تــــو گـــــــویــــاست مـــرا یاد تو می‌اندازد

دیگـــــران هر چه بخـــواهند بگویند که عشق

بی کـــــم و کـــــاست مــــرا یاد تو می‌اندازد

ساعتـــــی نیسـت فـــراموش کنــم یاد تـو را

غــــــم کـه بــــا ماست مـــرا یاد تو می‌اندازد

=== آنچه تو می خواستی ==========

ارتبــــاطی ساده و بــــی دردسر می‌خـواستی

رازداری مطمئـــن از هــــر نظـــر می‌خواستـی

عاشقی بـا چشم و گـوش بسته منـظور تو بود؟

یا غـــلامی گیج و لال و کور و کـر می‌خواستی؟

بوسه نه! همخـوابه نه! حتــی قراری ساده نه!

دفتــــری ازخــــاطرات بــی‌خطـر می‌خواستی!

سن من از ایــــن ادا اطـــــوارها دیگــر گذشت!

مردِ کــــــــامل بودم اما تو  پسر می‌خـواستی!

گفته بودم کارمن عمـری شبیخـون بوده است!

از من اما جنگــــجویی بی‌جگـر می‌خـواستی!

عذرمی‌خواهـم! بـلانسبت! ولـی با این حساب

احتمالاً جای خاطـرخواه " خــر" می‌خواستی!

=== قیمت جان به در بردن ...========

هــر چه گفتی سر به زیر انداختم! آخر چه شد؟

با بدی های تو عمـــــری ساختم ! آخر چه شد؟

حکــــم ِدل تا لازمت شد ؛ من در آغــــــــاز قمار

بـــرگِ سر را بر زمیـــن انداختــم! آخر چه شد؟

تا قــــــراول هـــــا به قصــــــــــد ارزیابی آمدند

پرچـــــم تسلیــــــم را افراختــم! آخر چه شد؟

قیمت این «جان به دربردن»غرورم بوده است!

بـــــاج را در موعدش پرداختـــم! آخر چه شد ؟

چون سواری که به چشمش تیر زهرآگین زدند

مثل کوران من به هرسو تاختم ! آخر چه شد؟

گفتــه بودم سنگری محکم تراز تسلیم نیست!

من که قبل ازجنگ خود را باختم؛ آخر چه شد؟

=== دیوانه ها از هم خبر دارند============

دیوانگـــــی ها گـــــرچــــــه دائـــــــم دردسر دارند

دیـــــــوانـه هــــــــا از حال هــم امّـــــــــا خبر دارند

آییــــــنه بانـــو...! تجـــــربه ایـــــــــن را نشان داده:

وقتــــــــی دعاهــــــــا واقعــــــــی باشند اثر دارند

تنهـــــــــا تو که بـــــاشی کنار من دلم قرص است

اصــــــــــلاً تمــام قـــرص ها جز تــــو ضـــــرر دارند

آرامش آغـــــــــــوش تو از چشــــــــــم من انداخت

امنیتـــــی کــــه بیمـــــه هــــــــــای معتبـــر دارند

"مردی" به این که عشق ده زن بوده باشی نیست

مردان ِ  قدرتمنــــــد ،  تنهــــا  «یک نفـــــر»  دارند!

تــــــرجیــــح دادم لحـــن پُرســـــــــوزم بفهمـــاند

کبــــریت های بی خطـــــر خیلـــــــی خطر دارند!

بهتــر! فرشتـــــه نیستـــم ، انسانِ بـــی بالــــــم

چــون ساده ترکت می کننــــد آنــان کـه پَــر دارند

می خواهمت دیوانه جان! می خواهمت، ای کاش

نــــادوستـانـــــم  از سر ِ  تـــو  دست  بــــــردارند

===حوصله داری؟==============

ای هر سخــــــــنت قطـــــــــرهء بــاران بهاری
بایــــــــــد که بر این تشنــــــهء بــی تاب بباری

من معـــــــدن حرفـــــم پــــرم از شعر و تغزّل
امّــــا تـــــو عزیــــــزم به خـــــــدا حرف نداری

سیب است واناراست وعسل هست وشکرنیز
واجب شـــــده بر خــــــــوان لبت شکرگزاری!

تو قصّــــهء "شیرینی" و من شـــاعر "مجنون"
این گــــونه بعیــــــد است به من دل بسپاری!

سیــــگار و غزل چـارهء بی حوصلگی هاست
یـــــک شعر بمان پیشم اگـــــر حوصله داری

=== دوستی ما به چه قیمت؟============

                    اما تو بگو «دوستــــي» ما به چه قيمت؟

               امروز به اين قيمت، فـــردا به چه قيمت؟

          ای خیره به دلتنـگی محبوس در این تنگ

     این حسرت دریاست تمـاشا به چه قيمت

     يك عمر جـــــدايي به هواي نفسي وصل

           گيرم كه جوان گشت زليـخا به چه قيمت

               از مضحــــكهء دشمن تا سرزنش دوست

                    تـــاوان تو را مي دهــــم اما به چه قيمت

                         مقصــــود اگر از ديـــدن دنيا فقط اين بود

                              ديديـــــم، ولي ديـــــدن دنيا به چه قيمت

=== بازهم مثل اوایل ها باش===========

                                   بگـــردم دور تــــــو ، دور نــــگاهت ،دور بــاطل ها

                              مرا دیـــــوانه می خواننــــــــد ، امثال تو عاقل ها

                         پری رویی ، نه... زیباتر، سر زیبایی ات بحث است

                    به طــــــــرزی که کم آوردند توضیــح المسائل ها

               حسادت می کنم با هرکــــه دستش لای موهایت

          حسادت می کنم حتــی به این موگیــر ها، تل ها

          مرا از دور می دیــــدی، خودت را جمع می کردی

               بیا یـــــک بار دیگــــــــر هم شبیه آن  "اوایــل ها"

                    و من معنی بعضــــــی شعر ها را دیر می فهمم

                         که عشق آسان نمـــود اول ولی افتاد مشکل ها

=== برگ ریزان محبت=======

مادری بـــــود و دختــــر و پسري

پســــرك از مـــــي محبت مست

 دختر از غصــــــه ي پدر مسلول

 پدرش تـــازه رفتـــه بود از دست

يــك شب آهسته، با كنايه، طبيب

گفت با مادر اين نخــــواهد رست!

 ماه ديگـــــر كه از سمــوم خزان

 برگ ها را بود به خــــاك نشست

 صبـــــري اي باغبان كه برگ اميد

خـــواهد از شاخهء حيات گسست

 پسر اين راز  را مگـــر دريــــــافت

بنگر اينجــــا چه مايه رقت هست

صبح فردا، دو دست كوچـك طفل

برگ ها رابه شاخه ها مي بست !

=== باران و موج===========

     باران گرفت و لهجـــــــهء دریا قشنگ شد

          پرواز مرغ آبـــــــــی رویا قشنـــــــگ شد

               باران پرید در وسط خنــــــــــده های موج

                    ماهــــــی به رقص آمد و دریا قشنگ شد

                         بـــــــــاران گرفت و بوی طراوت حوانه زد

                              احساس خاک، معجــــزه آسا قشنگ شد

                              باران گرفت و خنــــده رنگین کمان شکفت

                         دنیا شبــــــــی شبیـــه معما قشنگ شد

                    باران کشیـــــد دست نوازش به روی خاک

               در کوه و دشت، خنده گلهـــــا قشنگ شد

          باران نشست در افـــــق چشــــــم پنجره

     در چشـــم خیس پنـــجره دنیا قشنگ شد

     بـــــاران زلالـــیِ دل مــــا را بــــرهنه کرد

          در ذهن عشق، خاطــــــره ما قشنگ شد

               بـــــاران گرفت و عطـــــــر جمال خدا وزید

                    عالــــم ز آب و رنـــــگ اهــورا قشنگ شد

                         باران گرفت و فطــرت هستی شکفته شد

                              یک صبــــح ناگهـــان همه دنیا قشنگ شد

=== ترکت نخواهم کرد...=============

وقتش رسیـــــده مثــــــــل من امـــــروز برداری

     آن قاب عکس کهنــــــــه را از کنــــــج انبـــــاری

          با آستینت خــــــــاک هایش را بگیــــــــــــری باز

               بر نقــــطه ضعف خاطـــــراتت دست بگــــــذاری

                دستـــان من خاکی ست ، قــدری گریه کن بانو !

                    دستم معطـــــر می شود وقتــــی که می باری

               دیشب به یـــــادت "گریـــه ها" را خـواندم از اول

          اصلا کتـــــاب شعر "فاضـــــل" را تو هــم داری؟

     دیگـــــر نپرس از فکـــــــر من این روزها، قطعـا

     من هم به آن چیـزی می اندیشم که تو ... آری!

          تــــرکت نخواهم کــــــرد من با این که می دانم

               سیــــــگار قــــــــلابی بـــــــرای تـرک سیـگاری

=== یک خواهش...=========

چـــه کسی دیده تمنّــــــای پلنـــگ از آهـــو؟!

چقَـــــــدَر اشک بریـــزم کـــه بفهمـــی بانو ؟!

تا بفهمی که تــو را دوست...نشد ! باز که هی

می‌بُـــری  رشتـــه‌ی  افکــار مـــرا با ابــــــرو!

چه کنم؟دست خودم نیست ،کمی می‌تـرسم

از دو ابـــروی تــــو... از تیــغ نگاه... از چــاقــو!

کافـــرم! کفــر من این است که مؤمن شده‌ام

جــای هــر معجـــزه‌ای بــادو سه تایـی جادو!

من کـه گمـــراه نبـــودم،تـو خــودت می‌دانی

همــــــــه‌اش زیر سر زلـف تـو بـوده؛ شب بو!

بیـد مجنـــون سیاهـــی است ، پریشان در باد

این خسوفی که شبیخون زده است ازهـرسو

وقت اعدام رسیــده است؛ فقـط یک خواهش:

زحمتـــی نیست اگــــر، دار مــــرا از گیســو...

=== دیدگاه ===========

دريــا و چشــم های تــــو از يک قبيـله اند

    تا غرق عاشقی شوم، اين ها وسيلـه اند

        لبخنــــد می زنی و جنـون رقص می کند

            ديـوانـگان  شهـــر  برايت  "جميلــــه" اند!

            اين گيسـوان توست کـه دام بلای ماست

        اين چشمهای توست که پرمکرو حيله اند

    تـن پــوش راه راه تـــو هـــم راه می زنـد

    با آن دو راهــزن که در آن سوی ميـله اند

        با بــــال های سوختــــــه و داغـدارشـان

            پروانـــه ها هنــــوز به شمــع تو پيـله اند

                بگذار هـــر که هست تـو را عاشقـی کند

             از ديـدگاه مــا همه بــی شيــله پيـله اند

=== درد =============

ز سرگذشت چمن دل بــــه درد می آید

ببنــــد پنجــــره را بـــــــاد سرد می آید

دریـــــــغ باغ گل سرخ من که در غم او

همــــــه زمین و زمان زار و زرد می آید

نمـی رود ز دل من صفای صورت عشق

و گـــــر بر آینـــــه بـــــاران گـرد می آید

به شاهراه طلب نیست بیــــم گمراهی

کـــــه راه بـــــا قــــدم رهنـــورد می آید

تو مرد باش و میــــندیش از گرانـــی درد

همیشــــه درد به سرِ وقتِ مـرد می آید

دگربه سوز دل عاشقان که خواهد خواند

دلـــم ز نــــاله ی بلبــــل بـه درد می آید

=== چیزی درمیان نبود =========

بی عشق هیچ فلسفه ای در جهــــــان نبود
احســــاس در " الهــــه ی نازِ بنــــــان " نبود

 
بی شک اگرکه خلق نمی شد "گناهِ عشق"
دیگر خـــــدا به فکـــرِ "شـبِ امتحـــان" نبود

 
بنشین رفیــــق! تــــا که کمی درد دل کنیم
انـــــدازه ی تو هیـــــــچ کسی مهربان نبود

 
اینجـــــــــــا تمامِ حنجـــره ها لاف می زنند
هرگز کسی هـر آنچه که می گفت،آن نبود!

 
لیــــــلا فقــــط به خاطـرِ مجنـون ستاره شد
زیــــــرا شنیــده ایــم چنیــن و چنــــان نبود

 
حتـی پرنــــــــــده از بغـــلِ ما نمی گذشت
اغــــــــراقِ شاعرانــــــــــه اگر بارِمان نبود
 
گشتم...نبود...نیست... تـو هم بیشتر نگرد!
غیر از خـــــودت که با غزلم همــــزبان نبود

 
دیشب دوباره -از تو چـه پنهـان- دلم گرفت
با اینـــکه پای هیـــــــچ زنــی در میان نبود!

=== مترسک نیستم==========

نيستي اين جا كسي مثل تو با من خوب نيست

بعـــد تو ديگر برايـــم هيـــچ كس محبوب نيست

 سفره ام وقتي پر از محصول چشمان تو است

نخـــل هاي شهر بـم خرمايشان مرغوب نيست

 شهــر آرام است و چشمـم توي چشم ديگران

چشم اين ها مثل چشمان توشهرآشوب نيست

 نيمه ی پـــر بودن ليـــوان براي دلخوشي ست

نيمه ديگر كه خالي مي شود محسوب نيست؟

 زير بــــاران مي روم بـــــي چتـر مغرورم هنوز

اصلا از اين اشكهــا چشمان من مرطوب نيست

 تازه بـــــــاور كرده ام هرچند دير است اعتراف

آنكـــه مي بازد پيـاپي در پي ات مغلوب نيست

 قبل از اين هم گفته بــودم من مترسك نيستم

 اينكه مي بيني نشسته روبرويت چوب نيست

گونــه هاي تو دو سيب طعم قليـــان من است

غير تو با من كسي در كافه ي زرجوب* نيست

=== فراموشت نمی کنم===============

چه قــــــدر بوی تو خوب است... بـــوی آغوشت

همیشــــــــه زحمت من بــوده است بر دوشت

 چنـــــــان زلال و لطیفــــی که مطمئـن هستم

دو بـــــــــــال بوده به جای دو دست بــردوشت

 ولی به خــــــــاطر من بــــــــــــال را کنار زدی

کـــــــــه با دو دست بگیــــــری مرا در آغوشت

کـــــــــــه با دو دست بـــــــرایم دو بال بگذاری

به جــــــــــای روشنــــــی بالهــــای خاموشت

که آسمـــــــــــان خـــــــودت آسمان من باشد

کـــه از بهشــت بخــــــوانم دوبــاره در گوشت

آهــــــــــــــــــــــای روسریت آفتاب تابستـان!

شکـــــــــــوفه تـــاج سر تو بنفشه تن پوشت

بهشت جای قشنگی است جای دوری نیست

بهشت بـــــــــاغ بزرگی است، بــــاغ آغوشت

بهشت اول و آخــــــــر، گمــــــــان نکن حتی

بهشت هم بـــــروم می کنــــــم فـراموشت!

=== فاصله ها============

گرچــــه هنگـــــام سفــر جــــــاده هـا جانکاه اند

روی نقشـــــه ، همـــهء فاصلـــــه ها کـوتاه اند !

فاصـــله بین من و شهـــــر شما یـک وجب است

نقشـه ها وقتــــی از این فاصــــله ها می کاهند

من که از خـــود خبرم نیست چـــه قیـدی دارم ؟

جمله های خبــــری قیــــد مکــان می خواهند !

راهــــی شهــــر شمـا می شـوم از راه خیــــال

بی خیــــالان چه بخـــواهند چــه نـه ؛ گمـراهنـد

شهر پــُر می شود از اهـل جنــون بــرج بـه بـرج

"مهر" خواهـــان شما "مشتـری " هر "ماه " اند!

بــه "نظـامـی" برسانیــــد کــه در نسخــــهء ما

خســـروان بردهء کـَت بستـهء شیترین شاه اند !

چند قرن است که خرمـا به نخیـل است و هنـوز

دست هــای  طـلـب  از  چیـــدن  آن  کـوتـاهــند

 

=== خوابش می برد==========

                        مثــــل بیمــــاری که بــــالاجبــار خوابش می برد
                    مرد اگر عـــــــاشق شود دشوار خوابش می برد
                می شمـــارد لحظــه ها را ؛ گــــاه اما جــــای او
            ســـاعـت دیـــواری ازتکـــــرار خـــوابش می برد
        درمیــــان بستــــرش تا صبح می پیچد به خویش
    عاقبــــت از خستــگی ناچــار خــــوابش می برد
جنــــگ اگر فرسایشی گردد نگهبــــانان که هیچ
در دژ فرمـانــــدهی ســــردار خـــوابش می برد
    رخـــوت سُکنـــی گرفتـــــن عالمـی داردکه گاه
        ارتشــی در ضمــن استــقـرار خــوابش می برد
            دردناک است این که می گویم ولی هنگام جنگ
                شهر بیـــــدار است وفـــرماندار خوابش می برد
                    بی گمان در خـواب مستی رازهایی خفته است
                        مست هم درقصر و هم در غار خوابش می برد
                          تو شبیه کودکـــــی هستی که در هنگام خواب
                          پیش چشــــم مــــردم بیــــدار خوابش می برد
                        من کی ام !؟ خــودکارِ دست شاعر دیوانه ای !
                    تازه وقتـــی صبح شد خـودکار خوابش می برد
                یا کسی که جان به دربرده ست از خشم زمین
            در اتــــــاقی بستــــه از آوار خــوابش می برد
        در کنــــــارت تازه فهمیـــــدم چرا درنیمه شب
    رهـــــروی در جـاده ی هموار خوابش می برد
  سر به دامان تـــــو مثل دائم الخمری که شب
سر به روی پیشخـــــوان بــار خوابش می برد
یا شبیــــه مرد افیــــــونی به خواب نشئــگی
  لای انگشتــــــان او سیگــــار خوابش می برد
    من بـــه ساحل بــودنم خـرسندم آری دیده ام
        این که مـــوج از شدت انـــکار خوابش می‌برد
            وقتــــــی از من دوری اما پلک هایم مثل موج
                می پــــرد از خــواب تا هر بار خوابش می برد
                    من در آغـــــوش تــــو ؛ گویی در کنار مادرش
                        کودکـــــی با گـــــونه ی تبدار خوابش می‌برد
                        "دوستت دارم" که آمد بر زبـــان خوابم گرفت
                      متهــــم اغلب پس از اقـــرار خوابش می‌بـرد
                    صبــــح از بالین اگــــر سر بر ندارد بهتر است
                عاشقــــی که در شب دیدار خـوابش می برد

===هوابارانی است وفصل پاییز===========

            هــــــوا بـــارانی است و فصـل پاییز
        گلــــــــوی آسمـان از بغــــــض لبریز
    به سجـــــده آمده ابـــــــری که انگار
شـــــــده از داغ تابستـــــــانه سرریز
هــــوای مدرســـــــه، بــــــوی الفبـــا
    صـــدای زنـــــگ اوّل محـــــــکم و تیز
        جـــزای خنــــــده‌هــــــای بی‌مجــــوّز
            و شــــــــادی‌ها و تفــــریحـــات ناچیز
                بـــــرای نوجـــــــوانــــی‌های مـــا بود
                    فــــرود خشم و تهمت‌های یکــــــریز
                        رسیـــــده اوّل مهـــــــــر و درونــــــم
                            پُر است از لحظــــــه‌های خاطرانگیز
                            کــــلاسِ درسِ خــالی‌مانــــــده از تو
                        من و گـــــل‌های پژمـــــــرده سر میز
                    هــــوا پاییـــــزی و بـــــــارانــی‌ام من
                درونِ خشـــــــم خـــود زندانی‌ام من
            چه فردایِ خوشی راخــــواب دیدیم
        تمــــام نقشــــــــه‌ها بــر آب دیــــدیم
    چه دورانــی! چـــــه رویــای عبوری!
    چه جُستــن‌ها بــه‌دنبـــــال ظهـوری!
        من و تــــو نســـــل بی‌پـــرواز بـودیم
            اسیـرِ پنجـــــــه‌هایِ بــــــــاز بــــودیم
                همان بازی که بـــا تیغِ سرانــــگشت
                    به پیش چشــــم‌های من تو راکشت
                        تمــــــــامِ آرزوهــــــــا را فنــــا کـــــرد
                            دو دست دوستــی‌مان را جـــدا کرد
                            تو جــــــام شوکران را سرکشــــیدی
                        به ناگــــه از کنــــــــــارم پرکشـــیدی
                    به دانـــــه‌دانـــــــه اشـکِ مـــادرانـــه
                به آن اندیــــــشه‌هـای جـــــــاودانـــه
             به قطره‌قطـــره خونِ عشق سوگند
         به سوز سینـــــه‌های مانـــده در بند
         دلم صــــــــدپــــاره شد بر خاک افتاد
             به قلبــــم از غمت صـــــد چاک افتاد
                 بگو آنجا که رفتـــی، شــاد هستی؟
                     در آن‌ســـوی حیــــات، آزاد هستی؟
                         «هوای نوجــوانی» خاطرت هست؟
                             هنوزم عشق میهن درسرت هست؟
                                 بگوآنجا که رفتـــی هرزه‌ای نیست؟
                                 تبر!تقدیر سرو و سبـــزه‌ای نیست؟
                             کســـی دزد شعـــورت نیست آنجا؟
                         تجــــاوز به غـــــرورت نیست آنجـــا؟
                     خبــر از گــورهای بی‌نشان هست؟
                 صدای ضجّـــه‌های مــادران هست؟
             بخوان همدرد من هم نسل وهمراه
         بخــــــــوان شعـر مرا با حسرت و آه
     دوبـــــــــاره اوّل مهر است و پـــاییز
     گلـــــــــوی آسمـــــان از بغض لبریز
         من و میـــــزی که خالی مانده از تو
             و گلهــــــایی که پــــــژمرده سر میز

=== کودکی بنام پاییز=========

پاييز يـك شعر است        يــك شعر بي‌مانند
زيبـــــــــاتر و بهتـــر        از آنچـه مي‌خوانند

پاييــــــــز، تصويري         رؤيايــي و زيباست
ماننـد افسون است         مانند يــك رؤياست

سحـــــــــر نگاه او         جادوي ايــام است
افسونگرشهراست         با اين‌كه آرام است

او ورد مي‌خــــواند         در بـــــاغ‌هاي زرد
مي‌آيــد از سمتش        موج هـــواي سرد

با بـــرگ مي‌رقصد         با بـــــاد مي‌خندد
در بازي‌اش بـا برگ        او چشـم مي‌بندد

تا مي‌شود پنهــان         برگ از نگـــــاه او،
پاييـــــــز مي‌گردد        دنبــال او، هر سو

هرچنـــــد در بازي       هرسال بازنده‌ست
بسيارخوشحال است  روي لبش خنده‌ست

من دوست مي‌دارم     آوازهـــــــايش را
هنـــــگام تنهــايي       لحـــن صدايش را

مانند يــــــك كودك     خوب ودل انگيزاست
يـــــا بهتر از اين‌ها      «پاييز، پاييز است!»

=== چه فایده=======

               یـــــک منـــظره کشیـده ام -امّا چــه فایده؟

          وقتـــــی که نیستی تو در اینجــا چه فایده؟

     دریــا به رنـــــگ آبــی ِ روشن، پر از سکوت

وقتی کــه نیست مـاهیِ دریـــا، چه فایده؟

بــی تــو به درد می خـــورد آیــا تمامِ من؟

     این شاعر همیشـــــه ی تنـها ؟ چه فایده!

          گفتـی: بخنــد ، مـرد کـــه گریــه نمی کند

               خندیده ام به ریشِ خودم، ها... چـه فایده؟

                    در یـــک اتـاق خیس سه در سـه بدون تـو

                         با خـــاطرات یــــخ زده ی مـا، چه فایده ...

                         این منظـــره بــــدون تـــو زیبــا نمی شود

                    از من نگیــر بــــودن خـــود را... چه فایده

               باید  کـــه  تا  نبـــودن  تـو  عادتـــم  شود

          این سرنوشت من شده... فردا،چه فایده

     روی دلــم کـــه پـا بِگُـــذاری  شکسته ام

این شد جـــواب عشق من آیا؟ چه فایده