=== دل من یه روز به دریا زد و رفت===========

نازنین آمــــد و دستـــی بــه دل مـــا زد و رفت
پـرده ی خــــلوت این غمـــكده بـــالا زد و رفت

كنـــج تنهایی مـــا را به خیـــــــالی خوش كرد
خواب خورشیـــد به چشم شب یلدا  زد و رفت

درد بـــی عشقـــی ما دیـــد و دریغــــــش آمد
آتش شــــوق درین جـــــان شكیبـــا زد و رفت

خرمن سوختــه ی ما به چـه كارش می خورد؟
كه چو برق آمد و در خشك و تـرِ مـــا زد و رفت

رفت و از گریــــه ی توفانــی ام اندیشـــه نكرد
چه دلی داشت خدایـــــا كه به دریـــا زد و رفت

بـــُـوَد آیـــــا كه ز دیـــــــوانه ی خـــود یاد كند؟
آن كه زنجیــــر به پـــــای دل شیـــدا زد و رفت

سایه آن چشم سیه باتوچه می گفت كه دوش
عقـــــل فریاد بــــرآورد و به صحــــرا زد و رفت

=== او رفت ...===========

یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت
دیوانـــــه ای به دام جنـــــونم کشید و رفت

پس کوچــــه های قلب مرا جستجــــو نکرد
اما مــــرا به عمــــق درونــــم کشید و رفت

یـــک آسمــــان ستاره ی آتش گرفتـــــه را
بر التــــــهاب ســـــرد قـُـرونم کشید و رفت

من درسکوت وبغض و شکایت زسرنوشت
خطـــی به روی بخــت نگونم کشید و رفت

تا از خیــــال گنــــگ رهــــایی رهــــا شوم
بانگی به گوش خواب سکونم کشید ورفت

شاید به پــــاس حرمت ویـرانه های عشق
مرهــم به زخم فاجعــه گونم کشید و رفت

تا از حصــــار حســـــرت رفتـــــن گــذر کنم
رنجــــی به قــــدر کوچ کنونم کشید و رفت

دیگـــــر اسیــــر آن مـــــن بیــــگانه نیستم
از خـود چــــه عاشقانه برونم کشید و رفت

=== توبرگرد...بقیه اش بامن ============

بیا برگــــــرد ای زیبـــــا مــُـــــــدارا کــــردنش با من!
اگر پژمــــرده این احســـــــــاس، احیا کردنش با من!

غبارغــــم نشسته روی هـــــر چیــــزی در این خانه
امیـــد جشن دیـــــدار است ... برپـــا کردنش با من!

نشـست آن کـس کـه زیر پای تو اکنــــون که بازآیی
شـــود چــــون مــرغ سرکنده، تماشا کردنش با من

 گرفتـــــم گوشه ی عـُــــزلت، نــدارد راه کس اینجا
تـــو پشت در نمــی مانی بیـــــــا وا کردنش با من!

 تـــــو با من مهربان تــــر باش، بهـر رفــــع دلگیری
همیشــــه راه حلــــــی هست، پیدا کردنش با من

 فــــدای نــــــــاز لبخنـدت ، نـــــدارد ارزشی جانم
چو تسکینت دهد این تحفــه ، اهـــدا کردنش بامن

 چو شـــوری نیست درجـــانت و نه انگیزه ای درتو
تـــــو قلبت رابه من بسپار شیـــدا کــردنش با من

 تو ازمن شعرمی خواهی!؟مکـُن پـروا تو ازسختی
فقـــــط دستور در یـــک جمله، اجرا کردنش با من

 شب وصلـــــم اگر کــــوته، فلــک نامهربان باشد
بیفـــــزایم به عمـــرخـــویش، یلـدا کردنش با من

اگر همـــــــراه من بــــودی و دیـــدی آشنایی را
مسلـــــط راه خـــود برگیر، حاشا کردنش با من!

چوشرطی می نویسی بهر برگشتن مسلم دان
نخوانــــده متن این مکتــوب، امضا کردنش با من

اگــــــر مرغی پریــــد از بام، دیــگر برنمی گردد
چو بــــازآید به جــــو آن آب، پــایـا کردنش با من

بدی گـــر گفت بدخواهی، ز قلب تیره اش بگذر
به نیـــروی کـــلام و هجو، رسوا کردنش با من!

اگـر آن اعتمـــاد قبــــلی اش یکبـــاره بـــرگردد
به لطـــف او امیدی هست، اغـوا کردنش با من

=== اداره پست...تعطیل========

همین دقیـــقه،همین ساعت آفتــــاب ، درست
کنـــار حــــوض، کمی سایه داشت روز نخست

تو کنــــــجِ باغچه، گـــــل‌های سرخ می‌چیدی
پس از گــــذشتن یک ســال یادم است درست

ببین چگــــــــونه برایــت هنـــــوز دلتنگ است
کسی که بعدِتو یک لحظه از تو دست نشست

چه‌قـــدر نامه نوشتم... دلم پـُــر است چه‌قدر
امیــد نیست به این شعرهای ساده‌ی سست

دوباره نامه‌ی من... شهـــر بی‌وفا شده است
چه خلوت است در ایــــن روزهـا اداره‌ی پست

=== شاید روزی بیاید که دیگر نیستم========

صبـــح روزی پشت در می آید و من نیستم
قصــــــهء دنیا به سر می آید و من نیستم

یک نفر دلــــواپسم ایـــن پا و آن پا می کند
کــاری از من بلــکه بر می آید ومن نیستم

خواب و بیـــداری ...خدایا بازهم در می زند
نامه هایم از سفـــــر می آید و من نیستم

هرچه من می آمدم تا نبش کـوچه او نبود
روز آخـــر یــــک نفر می آیـد و مـن نیستم

در خیــــابان در اتاقم روی کاغذ پشت میـز
شعــــر تازه آنقـــــدر می آید و من نیستم

بعدها اطـراف جای شب نشینی های من
بوی یک سیـــگار زر مـی آید و من نیستم

بعدها وقتی که تنها خاطـراتم مانده است
عشق روزی رهـگذر می آید و من نیستم

=== نکـته============

ﺩﺭ ﺯﺑــــﺎﻥ ﺍﻧﮕﻠــــﻴﺴﻲ، ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻱ :
" FriEND " ﺩﻭﺳــــﺖ
" Boy friEND " ﺩﻭﺳــــﺖ ﭘﺴــــﺮ
" Girl friEND " ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺧﺘﺮ
" ... Best FriEND " ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﻭﺳﺖ
ﻫﻤﮕﻲ ﺳــــﻪ ﺣــــﺮﻑ ) <> ﺧﺎﺗــﻤﻪ( ﺭﺍ ﺑــﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻧــــﺪ
ﺍﻣﺎ ﮐﻠــــﻤﻪ ) FamILY ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ( ﺳــــﻪ ﺣﺮﻑ "ILY" ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫــــﻤﺎﻥ ﻣﺨــــﻔﻒ " I Love You " ﻣــــﻲ ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺟــــﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴــــــﺪ

:FAMILY = Father And Mother I Love You

===دلبرت هر قدر زیباتر، غمت هم بیشتر=============

غم مخـور معشـــوق اگـــر امروز و فردا می کند
شیر دور انـــدیش بـا آهــــــــو مـُـــــدارا می کند

زهـــــر دوری بـــــــاعث شیـــرینی دیـدارهاست
آب را گــــــرمای تـابســـــــتان گــــــوارا می کند

جز نـــــوازش شیــــوه ای دیگـر نمی داند نسیم

دکمـــــه ی پیراهنش را... غنچـه خود وا می کند

روی زرد و لـــرزشت را از کــه پنــــهان می کنی
نقطــــه ضعـــــف بــــرگ ها را بـــاد پیدا می کند

دلبــــرت هر قــــدر زیبــــاتر، غمت هــــم بیشـتر
پشت عــــاشق را همیــــن آزارهــــا تــا می کند

ازدل همچون زغالم سرمه می سازم که دوست
در دل آیینـــــه دریـــــابد چـــــه با مــــــا می کند

نه تبســم ،نه اشـــاره ،نه ســوالی ، هیــچ چیـز
عاشقی چون من فقـــط او را تمـــاشـــا می کند

=== عاشقان چند بار می میرند=========

لبخنــــــدهای ساده ات هـر بار می میرند

یک دسته قـــو در آسمان انگار می میرند

در من هزاران حرف ناگفتـه است دور از تو

اما به محــــض لحظـه ی دیدار می میرند

مرگ اشتــــراک بین آدمهاست با یک فرق

افراد عاشق پیشـــه چندین بار می میرند

آنها که سقــــف آرزویی مرتفــــــــع دارند

پشت بلنـــــدی های آن دیـــوار می میرند

در مـــردم دنیای من هنجار...یعنی عشق

نفریــــن به آنهــایی که نا هنجارمی میرند

=== مرز میان باور و تردید ========

به جای این که در شبهــــــای من خورشید بگذارید
فقــــــط مرزی میـــــــانِ بـــــــــاور و تردید بگذارید

اگرچه چشــــم هایم کــــــــور شد مثل صـدف،اما
به جــــــای قطـــــــره های اشک، مروارید بگذارید

همیشــــــه بـــــــاد در سر دارم و همزاد مجنونم
به جـــــــای باد در «فرهنـــگِ عاشق» بید بگذارید

همین که عشق من شد سکّهء یک پولِ این مردم
مرا بر سـُفــــره های هفت سیــــــنِ عید بگذارید!

خیالــــــی نیست ، دیگـــــر دردهایم را نمی گویم
به روی دردهـــــای کهنــــــــــه ام تشدید بگذارید

ببخشیـدم! بــرای این که بخشش ازبزرگان است
خطــــــاهای مرا پـــــای خطــــــــای دیـد بگذارید

گرفتــــــــه ناامیــــدی کـُـلّ دنیــای مرا، ای کاش
شمـــــا آن را بــه نام کوچکـــــــم «امّید» بگذارید

=== درد دارم ============

خبــــــر نــــداری از دلم کـــه ساده درد می کند

از این دلــــی که بی تــــو بی اراده درد می کند


مـــــدام ذهن خستــــــه ام تـو را مرور می کند

سَرَم ، سَرَم ، خدا ،که فوق العـاده درد می کند


به جـــــاده می زنـــــم ولی چقـدر پای عاشقم

از این کـــــه بی تو می رود پیـــاده درد می کند


گلــــه نـــدارم و غــم ِ تو را به دوش می کشم

فقـــط شنیـــده ام که دوش ِ جاده درد می کند


تمــــام تـــــار و پود من ، از اینکه بی خیال ، تو

دلت بــــه من اهمیــــــت نـــــداده درد می کند

=== حالا چه می کنی؟==========

ای خفته در نگــــاه تو جادو ! چه می کنی ؟
آشفته دل! گــره زده گیسو ! چه می کنی ؟


امسال هـــــم گذشت و بهــــار تو بر نگشت
تنهـــــا و دل شکسته لب جو چه می کنی ؟

شب های دل گرفتــــــه که خوابت نمی برد
بی بوسه ، بی نفس نفس او چه می کنی ؟


هی مانده درنگاه توحسرت!چه می کشی ؟
هی رفتــــه از دل تو هیاهو ! چه می کنی ؟


بیهــــوده دشت هـــای خدا را قـُـــــرُق نکن
حالا که رفته از دلت آهــــو ، چه می کنی ؟

=== همه راخواهد برد===========

عشـــــق غــــم انگيزت مرا تا گور خواهد برد

آبــــــادي ام را وصلــــه ی ناجــور خواهد برد

ماننـــــــد گـُـــل پژمـــــرده و بـــــاغ خيالم را

تا روي سنــــك قبــــر خود مهجور خواهد برد

قربـــاني ِ شادي و غـــــــم هرگــز نمي داند

كه باغبان او را به چـه منظــــور خواهـــد برد

فرقــــي نــــدارد پنجــــره بــاز است يا بسته

وقتـــي شعــــورت را شب ِ منفور خواهد برد

دنياي نامردي است بـاوركردنش سخت است

سقـــــراط را معــــــذوري مـأمـور خواهد برد

بـــــــازي نكن با جــــان آدم هــــــــاي ناقابل

دل از دل ِتــــو حضـــــرت انگــــور خواهد برد

تا چوبـــه ي دار آخــــرش چيزي نخواهد ماند

بــــــازي پنهــــــان تو را منصــــور خواهد برد

مي بينمت هرچنـــد چشمان تو روحــــــم را

تـــــا بيــــكران دور دســـتِ دور خـــواهد برد

===اردیبهشتی هم که باشی اهل ِ پاییزی=========

شــــــــادی بــه ظـــاهر ، منتهی از درد لبریزی

اردیبهشتــــــــی هـم که باشی اهـــــل پاییزی

 وقتی نــــگاهم می کنــــی از عمق ِ تنــــهایی

داری نمــــک بر زخــــم یک دیـــــوانه می ریزی

 درمــــــــانده ام درمـــــــان ِ دردت را نمی دانم

شرمنـــــده ام قـــــــابل نــــــدارم چیز ِ ناچیزی

 ای کاش لختـــــی چـــوب ِ رخت ِ خلوتت باشم

تنهــــــــــایی ات را روی دوش مـــــــن بیاویزی

 "من" سیصدوسالی است درچشمان توگم شد

شــــاید از این خـــــــواب هزاران ساله برخیزی

 اما تــــــــو خوابت بــــــرده و حتی درون خواب

هر وقت می بینــــــــــم تــو را بـــا غم گلاویزی

 دنیـــــــا به کام هیــچ کس شیرین نخواهد ماند

ای بیستون بی شـــک تو هم یک روز می ریزی

 نــــــــاف تـــــو را بــــــا درد از روز ازل بستــند

اردیبهشتــــــــی هم که باشی اهـــــل پاییزی

=== آیا فال من خوب است؟========

سرم پایین می افتد تا نگویــــی فـال من خوب است

چه می خواهی بگویی فالگیر این واقعآً خوب است؟

خـودت باید بفهمی این که خود سوزی ست کارمـــن

نمی فهمــــــم بگو آخر کجای سوختن خوب است؟

در این فنجـــــــان چه می بینی خطوط سرنوشتم را

خودت داری می آشوبی مرا،حرفی بزن خوب است؟

دلش سنگ است سنگ سنگ درفنجان به اوبنویس

هراز گــاهی کمی هم فکر تابوت وکفن خوب است!

کجای جاده ی تقــــدیر از این کـــــوچ نفس گیــــرم

کدامین سرزمینم می برد؟ دور از وطن خوب است؟

اگر از چشمش افتــــــادم چه باید کرد ؟می ترسم

عقیقی لازم است آیا نگینـش از یمـــن خوب است؟

به فــــــــــال قهوه ات بنویس از آن چشم اهورایی

به دفع چشم زخمی ازحسودان چمن خوب است؟

مگر یوسف می آید؟شهر سرشار هیــــــــــاهو شد

بخوانم"قل اعوذ"ازچشم شهرآشوب زن خوب است؟

تواندوه غزل های مرا می فهمــــی این کافی ست

نمی خواهــــم بگوید یک نفر در انجمـن خوب است!

=== پیراهن کهنه =========

بر تن نخواهــــد کرد جز پیراهنی کهنه

باید دلش آتش بگیــــــرد خرمنی کهنه

با باد ، گندمزار ((ما ))آشفته عمری را

آتش بیــــاندازید بر جــــان کندنی کهنه

جزءِ محالات است بـــــودن در کنار هم

من با تو خــط ریــل یک راه آهنی کهنه

توآن طرف من این طرف درروبروی هم

حسرت به دل بامیل یک بوسیدنی کهنه

افتاده لـــرزه بر تن ِ((ما ))سالیان ِسال

تو بی خیــــال حال و روز مـعدنی کهنه

راه خـــودت را می روی در روبروی من

می ایستی گاهی شبیه دشمنی کهنه

باچشم گیراتر ولی افسوس هرساله ...

من می شوم تنهابه لب ترکردنی کهنه

مثل شرابی کهنه در رگ های میخانه ...

ساقی نســــوزان باغ را با دامنی کهنه

ازگرگ چشمان تومی ترسم ومی دانم

از من نخواهـــد ماند جز پیراهنی کهنه

=== دیدنت برام من چه سنگین آب میخورد========

شب که نسیم می وزد ، مــوی تو تاب می خورد

دست ردم دوبــاره بر سیــنه ی خواب می خورد

 پیش دوچشـــم روشنت ماه به سجده می رود

آب سیـــــاه می شود ، آینـــه تـــــاب می خورد

 داشتــنت نه آن چنــــان ساده که فکر می کنم

روی شنــــــاسنامه ام مُهــــــر عذاب می خورد

 پرسه و اشک و آه و غم ، طعنـه و زخم دم بدم

دیــــــدن تو برای من ایــــن همــه آب می خورد

 در عجبـــــم از این که تو تیر به هر که می زنی

بر دلِ زخمــــیِ مــنِ خـــــانه خــراب می خورد

 باز نسیــــم می وزد مــــوی تــو تاب می خورد

دست ردم دوبــاره بر سینه ی خواب می خورد

=== هنوز هم بدون تو...============

هنـــــــــــوز حرف می زنم ، هنـــــــوز راه می روم

به سمت جــــــــای خالیــــت ، به اشتبــاه می روم

 هنــــــــــــوز هم به عکس تو ســلام می کنم ولی

بـــدون هیــــــچ پاسخــــی دوبـــــــاره راه می روم

 هنــــــــــــــــوز ماجـــرای ما سر زبـان مردم است

به هرطـــــرف که می روم،پــــر اشک وآه می روم

 تو نیستی هنــــــــــــــوز من ، به یـــــاد با تو بودنم

به کوچــــــه می روم به این ، شکنجه گاه می روم

 هـنـــــــــوز هم بـرای تــــو پـُــر از دلـیــــل بـودنــم

همین که حـــــرف می زنم، همین کـه راه می روم

=== عجب هوای بدی است==========

غــــزل رسیده به اینجا و روزهـای بدی ست

برای از تــــو نوشتن هوا هــــوای بدی ست

 تو نیستی و جهان در نگـاه مـــن هیچ است

خـُــدای فاصله ها بی گمان خدای بدی ست

جهنم است بهشتــــی که ساختـــی در من

غریبه ای که تــو را ساخت آشنای بدی ست

 سیاهپـــــوش تـــــوام مهربان رفته ز دست

به جــان هرچه غزل گفته ام عزای بدی ست

 محیط بسته ی درد است و لحظه های کبود

چه حیف شد که صدای دلم صدای بدی ست

 منی که هرچه تقــــلا کنم هنــوز ...هنــــوز

هنــــوز...هرچه تقــــلا کنم فضای بدی ست

=== مثل همانی که فکر می کردم========

تو مهربانتـــــــــر از آنـــــی که فکر می کردم

درست مثـــــــل همــــانی که فکر می کردم

شبیه . . . ساده بگویم کسی شبیهت نیست

هنوز هــــــــم تو چنانـــی که فکر می کردم

تو جــــــان شعــــــر منی و جهان چشمـانم

مبـــــاد بی تـو جهـــــانی که فکـر می کردم

تمام دلخــــــوشی لحظه های من از توست

تــــــــو آن آن زمـــــانی که فکــر می کـردم

درست مثــــــــل همانی که در پی ات بودم

درست مثـــــل همــــانی که فکر می کردم

===خنده ی تحت فشار هم خوبست========

اگر چه عاشـــق برفـــــــم بهار هم خوبست
بــــدان به خــــــاطر تو انتظـــار هم خوبست

تمام عمـر خـــودم را گریختـــــــم از عشق
بــــــرای مــــاندن با تو فــــرار هم خوبست

دلم به خلــــوت تابــوت رفـت دلتنـــــــــگم
ولــــی بــــرای دل من مــزار هم خوبست

دلـــــم گـــــرفت حضــور مجـددت تب کرد
بیا دوبــــاره به اینجا "قـــرار"هم خوبست

سوالِ حــال بــــدم را نپـــــرس ای خوبم
که می رسد نفسی روزگـار هم خوبست

به عرضتـــــان برسد محـض اطلاع شما
که گاه خنده ی تحت فشار هم خوبست

===مرا می ساختند ای کاش، از آب و گِلی دیگر=======

به دریـــــــا می زنـــم! شاید به سوی ساحلـی دیگر
مگـــــــر آسان نماید مشکلــــــــــــم را مشکلی دیگر

من از روزی که دل بستم به چشــمان تو می دیدم
که چشمــــــان تو می افتد به دنبـــــــــال دلی دیگر

به هر کس دل ببنـــدم بعد از این خود نیز می دانم
به جــــــز انــــــــــــدوه دل کندن ندارد حاصلی دیگر

من از آغـــــــاز در خاک... نَمــی از عشق می بینم
مرا می ساختـــــــند ای کاش، از آب و گِلـــی دیگر

طوافـــــم لحظـــــــه ی دیدار چشمان تو باطل شد
من اما همچــــــــنان در فکـــــر دور بــــــاطلی دیگر

به دنبــــــــــال کسی جا مانده از پـــرواز می گردم
مگر بیـــــــدار سازد غافلــــــی را، غافلـــــــی دیگر

=== پلک ها هم حرف می زنند ==========

بوســه درد ســـر پــــایی است که من می دانم

لب بــــر آن درد دوایــــی است که من می دانم

مــرگ از زنـــدگی و زندگـــی از مــرگ پـُــراست

در بَــرَش روز جــزایـــــی است که من می دانم

دورتـــــــر مـــــــی روم و پیش تـَــرَش می بینم

وصل ِ در هجــر لقــــایی است که من می دانم

بی دعـــا دست بر آر و دو ... سه آمینـــــی گو

این دعــا بهــر خــــدایی است که من می دانم

سیب نــــاچیـــدنی اش آدم زارم کــــرده است

ســر حــّوا به هــوایـــی است که من می دانم

 بوسه هر جـــــــــابزنـــی بـــوسه بگــویند ولی

دل من بادو...سه جایی است که من می دانم

رخ مـاهش چو عروسی است که من می بینم

گیسوانش به عـــــزایی است که من می دانم

لب بـــــزن بر رخ معشـــــــوق و ببین مطلب را

گونه بی کاسه گــدایی است که من می دانم

پلــک می زد...که بیا... پلـــک نمی زد...که برو

پلـــــک دارای صــدایـی است که من می دانم

بیــت بیــت غــــــزلم هـــــوش بَــــرَد خلقی را

شعـــــر بـاران بـــــلایی است که من می دانم

===انگار آدم است========

مشاعره ای بین دو شاعر

 

[ این قصـــه شرح منظــره ای از جهنم است

اینجــا فقط غــم است فقـط واقعا غم است]

یـــک مرد و زن کنـــار افــق دیـده می شوند

هرچنــــد که ادامه ی تصـویـر در هــم است

[ لطفـــا به یـــاد عشـــق قدیمی من نیفت

اصـلا به من چه قافیه ی شعرمریـم است]

این زن هـــــــزار مرتبـــــــه از زن بـــــزرگتر

اوجمله ای ست که همه ی حرفهایم است

او اســـم رمز رابطهء من ... وعشق نیست

باور نمی کنید ولـــی جـــزئی از همه ست

«آن مرد کیست؟ا وکه کمی فرق می کند

یک جور گــریه می کند انــگار آدم است! »

 

   *      *      *      *      * 

 

سنگین بریز گریــــه کنم ، استکان کم است!

اینجا فقــط غــم است فقــط واقعا غم است

یک جـــــاده توی قـــاب تو را کشف می کند

هر چنـــــد که ادامهء تصــــویر در هم است

کاغـــذ گرفتـــه عطر تنت را ، عجیب نیست!

اصــلا به من چه قافیه ی شعر مریم است

حــالا سکــوت توی دهانــــم غــــزل شده

اوجمله ای ست که همهءحرف هایم است

سی جـــــــزء از کتاب مقدس بدون عشق

 باور نمی کنید ولــــی جزئی از همه ست

مردی بـــدون عشق ، بدون گنــاه و سیب

 یک جـــور گریه می کند انـــگار آدم است!

=== از چشمهایت می شود فهمید حالت را========

از چشم هایت می شود فهمیــــــــد حالت را
دزدیده اند انــــــــــــگار از تو هــــر دو بالت را

آهستــــه پرسیدم که دردت چیست تو گفتی
عاشق شدی، از دست دادی جان و مالت را؟

آیـــــا شده در ذهن تو... او مــــــــال تـو باشد
اما نگــــــــه داری بـــــــرای خود خیـــالت را؟

بی حوصـــــله باشی و دیوان را بگیری دست
نیت کنــــــــی او را ... بگیــــــری باز فالت را؟

حافظ بگـــــوید: غـــــم مخــــور او باز می آید
با این خیــــال خوش بســـازی چند سالت را؟

آخر بفهمــــــی بی صدا و بــــی خبــر رفتـه؟
بربـــــــــــاد داده آرزوهـــــای محـــــــالت را؟

هرکس نمی فهمد چه رنجــی می کشی اما
از چشم هایت می شود فهمیــــــــد حالت را

=== تو قشنگی مثل...=======

مثل باغــــــــــی سبز در یک روز بارانی... قشنگی
مثل دریـــــــــایی چه آرام و چه توفانی... قشنگی

روسری را طــــــرح لبنــــانی ببنـــــدی یا نبــــندی
زلف بر صـــــورت بیفشـــانی، نیفشانی... قشنگی

خنـــــــده های زیر لب، یـــا آن نـــگاه زیر چشمی!
شاید اصـــــلا با همین حرکـــات پنهانی... قشنگی

تا کــه نزدیکت می‌آیـــم در همـــان حال مشــوش
کـــه میــــان رفتـــن و ماندن پریشانی ... قشنگی

این پلنــــگ بی قــرارت رابه کُــــرنش می‌کـشانی
ماه مغـرورم! خودت هم خوب می‌دانی... قشنگی

می‌نشینـــی دامـــن گلـــــدار را می‌گستــــــرانی
مثل نقش شمســه روی فرش کرمانی... قشنگی

نه! ... فرشته نیستی... می سوزد آدم از نگـــاهت
آری آتش پـــاره ای با اینکه شیــــطانی... قشنگی

سرنوشت ما نمی دانم چه خواهـــــد شد؟ ولی تو
مثــــــل حس نـاتمـــــام بیت پـــایــــانی... قشنگی

=== تعریفی از تو که...============

دست هايت دو جوجه گنجشک اند,بازوانت دوشاخه ی بی جان!
ساق تو ساقــــه ی سفيــــدی که سر زده از سياهـــــی گلدان

ميوه هـــــــای رسيــــده ای داری , پشت پيــــراهن پُـر از رنگت
مثل ليمــــــوی تازه ی « شيراز»روی يک تخته قالی « کرمان»!

فارغ ازاختلاف «چپ» با «راست» من به چشمان تو می انديشم
ای نـــــــگاه هميشه شـــکاکت , ائـتـــلاف فرشتـــــه باشيطان!

فــــــال می گيــــرم و نمی گيـــــرم , پاسخی در خور سوال اما
چشـــــــم تو باز هم عنانــــــم را می سپارد به دست يک فنجان

با همين دست های يــــــــخ بسته , می کشم ابــروی کمانت را
تا بــــه سوی دلـــــم بينــــدازی , تيـــری از تيـــــرهای تابستان!

در تمام خطــــــــوط روی تو , چشـــــــم را می دوانــــــم هر بار
خــــال تو خـــط سير چشــــــمم را می رساند به نقطه ی پايان!

===به اخمت خستگی در می رود =========

به اخمت خستگی در می رود ، لبخنـد لازم نیست

کنار سینی چـــــای تو اصــــلا قنــــــد لازم نیست

همیشــــه دوستــت دارم ـ به جـــــان مادرم ـ اما

توازبس ساده ای،خوش باوری،سوگند لازم نیست

به لطف طعــــم لبهای تو شیرین می شود شعرم

غــــزل را با عســل می آورم ، هر چند لازم نیست

مرا دیــــوانه کــــــردی و هنــــوز از من طلبــکاری

بپوشان بافـــه های گیســـویت را ، بند لازم نیست

"به آب و رنگ و خـال و خط چه حاجت روی زیبا را "

عزیزم ! بس کن ، از این بیشتر ترفنـــد لازم نیست

فـــدای آن کمان های به هـم پیوسته ات ، هر یک

جُــدا دخـــل مـــــرا می آورد پیــــــوند لازم نیست

=== بازهم حافظ...!!!=======

برای تغییری در ذائقه و کمی لبخند این شعر را اینجا گذاشتم ولا غیر

گفتی که از آن باشد،گفـتم که از این باشد
یک نکته ی بی معنی،گفتیم و همین باشد

هر گز ندهنـــــدش زن ،در کوچه و در برزن
مانند رضا زاده ، هـر کس که وزیــــن باشد

پیـــراهن ما را هم ، از پشت کسی جر داد
من فکر کنـــم کار شیـــــــطان لعین باشد

خلقی شده گمـراهت ،وقتی که به دنبالت
یک روز شهین باشـــد، یک روز مهین باشد

بر عکس شما حافــــظ من معتقدم در کل
هی شعر تر انگیـــزد خاطر که حزین باشد

=== سهم من از شادی جهان...========

هرچند سهم شادی ام از این جهان کم است
آنچه مرا به شعـــــــر گره می زند، غم است

دلشوره ها همیشـــه به من راست گفته اند
دلشوره ام همیشـــه بــــرای تو مبهم است

من باختـــــم غــــــرور خـودم را در این میان
یک شاه ِبی سپـــاه شکستش مسلّم است

باید که جـــــای زخـــــم تو بازخـــم گم شود
هر درد تــــــازه ای برسد ، مثل مرهم است

باچتـــــــر می روم که نســــــوزم از آتشش
باران که نیست...! بارش ِ داغی دمادم است

بعـــــد ازتو نـــام دیگــــر ِ آغوش بسته ام...
دیگـر بهشت نیست عزیــــــزم، جهنم است

سرکش شـــــدم، بهــــانه گرفتم، ندیدی ام
یک بارهم نشد که بپرسی چه مرگـم است!

یک بارهــــــم نشـــــد که بفهمــی غـزال تو
با یک نـــــــگاه سرد پلنــــــگانه ات رم است

عاشق شدیم و نظـــم جهان را به هم زدیم
دنیا هنـــــوز هم که هنوز است درهم است

=== حضرت عباسی دوستت دارم =========

می می می آیی باس هم تـاپ تـاپ عباسی
اَلام تــــــل هُ هـــــل بده،مــــــن لا نینداسی

مانـــــــدم چرا یکهـــــــــو زبانم گیر می گیرد
چشمم که می افتد به دختـرهای احساسی

یادم نرفته بیست سال قبــــــــــــل هم اینجا
دستان من شل شد در آن دستــــان الماسی

و با حیـــــــــایی بچـــــه گانه تو به من گفتی
"آقا پســل یک لحســــه با من میکنی باسی"

مردانه هُـــــــــل دادم و تـــــــو از تاب افتادی
و از ته دل گفتمت:گلیــــــــــه نکـــــن ناسی"

آنروز اخــــــــــم مادرت کـــــار خودش را کرد
چه ترسو اند اینجــــــــور مادرهای وسواسی

آن ماجــــــــرا را یادت آمد؟من همانـــــم که...
یادت نیــــــــامد باز؟حـــق داری که نشناسی

آخر چه جوری من بگــــــویم؟ لج نکن خانوم!
من دوست می دارم شمـا را حضرت عباسی

=== با تو اهلی می شوم======

من که همچــون شیر جنگل را چپـاول می کنم
چشـــــــــم آهو را که می بینم ، تعلل می کنم

هر چه بادابـــــــاد امشب باتو اهـلی می شوم
با تو یک نـــــــوع دگــــــر امشب تقابل می کنم

ساعتی پیش از "تو" توی کــــــافه پشت پنجره
می نشینــــتم  پاپیون را بر یقـــه شل می کنم

تا "تو" پیدایت شـــــــــود لیـــــــوان روی میز را
دست در جیب کتــــــــم برده پر از گل می کنم

طبع من با رپ و کافی شاپ و قهوه جور نیست
بی بنــان، بی چــای،بی قلیــان تحمل می کنم

سنتی هستـــــم، تضـــادی هم نمی بینم اگر-
با تو بـــــاشم تازه احســــــاس تعادل می کنم

عطر دلخـــواه دوسیب گونــــــه هایت می رسد
در دل قلیــــــانی ام نــــــــاگاه قل قل می کنم

دست و پــــــــایم گم،زبانم بند، آهــو می رمد...
باز هــــــــم در کشتن آهــــــــو تعلل می کنم..

=== با قرص می خوابم========

بــــاران که می گیــــرد به هم می ریــــزد اعصابم
تقصیر بـــــــــاران نیست...می گوینـــد: بی تابم...!
گاهـــــــی تو را آنقدر می خـــواهــــــــم به تنهایی
طــــــــوری که حتــــــــی بـــودنــم را بر نمی تابم

هر صبـح،بی صبحــــــانه از خــــود می زنم بیــرون
هـرشب کنار سفـره ، بُـــــق کـــــرده ست بشقابم

بی تو تمـــــــــام پــارک های شهــــــــر را تــا عصر
می گردم و انگــــــــار دستی می دهـــــــد تابـــــم

شب ها که پیشم نیستی... خوابــــــم نمـــی گیرد
وقتی نمی بوسی مرا...با "قُـــــرص" می خوابم...!

=== یک داستان کوتاه ==========

این بار تصمیم گرفتم برای تنوع یه داستان کوتاه بذارم تو وبلاگم

امیدوارم مثل بقیه مطالب خوشتون بیاد

چشمانش پر بود از نگرانی و ترس لبانش می لرزیدگیسوانش آشفته بود و خودش آشفته تر

- سلام کوچولو .... مامانت کجاست ؟
نگاهش که گره خورد در نگاهم بغضش ترکیدقطره های درشت اشکش , زلال و و بی پروا
چکید روی گونه اش و گفت: - ماماااا..نم .. ما..مااا نم ....صدایش می لرزید
- ا .. چرا گریه می کنی عزیزم , گم شدی ؟
گریه امانش نمی داد که چیزی بگویدهق هق , گریه می کرد...آنطوری که من همیشه دلم می خواست گریه کنم
آنگونه که انگار سالهاست گریه نکرده بود
با بازوی کوچکش مدام چشم هایش را از خیسی اشک پاک می کرددر چشم هایش چیزی بود که بغضم گرفت
- ببین , ببین منم مامانمو گم کردم ,ولی گریه نمی کنم که ,الان باهم میریم مامانامونو پیداشون می کنیم , خب ؟
این را که گفتم دلم گرفت ,دلم عجیب گرفت...آدم یاد گم کرده های خودش که می افتد , عجیب دلش می گیرد
یاد دانه دانه گم کرده های خودم افتادم
پدر بزرگ , مادربزرگ, پدر , مادر , برادر , خواهر , عمو , کودکی هایم , همکلاسی های تمام سال های پشت میز نشستنم , غرورم , امیدم , عشقم , زندگی ام
- من اونقدر گم کرده داااارم , اونقدر زیاااد , ولی گریه نمی کنم که , ببین چشمامو ...
دروغ می گفتم , دلم اندازه تمام وقت هایی که دلم می خواست گریه کنم , گریه می خواست
حسودی می کردم به دخترک
- تو هم ... تو هم .. مام .. مام .. مامانتو .. گم کردی ؟
آرام تر شد...قطره های اشکش کوچکتر شد...احساس مشترک , نزدیک ترمان کرد
دست کوچکش را آرام گرفتم توی دستانم...گرمای دستش , سردی دستانم را نوازش کرد
احساس مشترک , یک حس خوب که بین من و او یک پل زده بود , تلخی گم کرده هامان را برای لحظه ای از ذهنمان زدود
- آره گلم ,آره قشنگم ,منم هم مامانمو ,هم یک عالمه چیزوکس دیگه روباهم گم کردم, ولی گریه نمی کنم که ...
هق هق اش ایستاد , سرش را تکان داد ,با دستم , اشک های روی گونه اش را آهسته پاک کردم
پوست صورتش آنقدر لطیف و نازک بود که یک لحظه از ترس اینکه مبادا صورتش بخراشد , دستم را کشیدم کنار
- گریه نکن دیگه , خب ؟
- خب ...
زیبا بود ,چشمانش درشت وسیاه بالبانی عنابی وقلوه ای ،لطیف بود,لطیف ونو,مثل تولد,مثل گلبرگهای گل ارکیده
گیسوان آشفته و مشکی اش , بلند و مجعد ,
- اسمت چیه دخترکم ؟... - سارا
- به به , چه اسم قشنگی , چه دختر نازی
او بغضش را شکسته بود و گریه اش را کرده بود.او, دستی را یافته بود برای نوازش گونه اش , و پناهی را جسته بود برای آسودنش امیدی را پیدا کرده بود برای یافتن گم کرده اش ,و من , نه بغضم را شکسته بودم ,
که اگر می شکستم , کار هردو تامان خراب میشد...و نه دستی یافته بودم و نه امیدی و نه پناهی ...
باید تحمل می کردم ,حداقل تا لحظه ای که مادر این دختر پیدا می شد
و بعد باز می خزیدم در پسکوچه ای تنگ و اشک های خودم را با پک های دود , می فرستادم به آسمان
باید صبر می کردم
- خب , کجا مامانتو گم کردی ؟...با ته مانده های هق هقش گفت :... - هم .. هم .. همینجا ..
نگاه کردم به دور و بر...به آدم ها...به شلوغی و دود و صداهای درهم و سیاهی های گذران و بی تفاوت
همه چیز ترسناک بود از این پایین...آدم ها , انگار نه انگار , می رفتند و می آمدند و می خندیدند و تف بر زمین می انداختند و به هم تنه می زدندبلند شدم و ایستادم...حالا , خودم هم شده بودم درست , عین آدم ها
دخترک دستم را محکم در دستش گرفته بود و من , محکم تر از او , دست او را
- نمی دونی مامانت از کدوم طرف تر رفت ؟
دوباره بغض گرفتش انگار , سرش را تکان داد که : نه
منهم نمی دانستم ...حالا همه چیزمان عین هم شده بود...نه من می دانستم گم کرده هایم کدام سرزمین رفته اند و نه سارا...هر دو مان انگار , همین الان , از کره ای دیگر آمده بودیم روی این سیاره گرد و شلوغ
- ببین سارا , ما هردوتامون فرشته ایم , من فرشته گنده سبیلو , توهم فرشته کوچولوی خوشگل
برای اولین باراز لحظه ای آشناییمان, لبخند زد...یک لبخندکوچک و زیرپوستی ,و چقدر معصومانه و صادقانه و ساده
قدم زدیم باهم قدم زدن مشترک , همیشه برایم دوست داشتنی است آنهم با یک نفر که حس مشترک داری با او , که دیگر محشر است...حتی اگر حس مشترک , گم کردن عزیز ترین چیزها باشد ,هدفمان یکی بود ,
من , پیدا کردن گم کرده های او و او هم پیدا کردن گم کرده های خودش ,

- آدرس خونه تونو نداری ؟لبانش را ورچید , ابروهایش را بالا انداخت...

- یه نشونه ای یه چیزی ... هیچی یادت نیست ؟

- چرا , جای خونه مون یه گربه سیاهه که من ازش می ترسم , با یه آقاهه که .. ام .. ام ... آدامس و شوکولات میفروشه
خنده ام گرفت...بلند خندیدم و بعد خنده ام را کش دادم...آدم یک احساس خوب و شاد که بهش دست میدهد , باید هی کشش بدهد , هی عمیقش کند...سارا با تعجب نگاهم می کرد
- بلدی خونه مونو ؟... دستی کشیدم به سرش
- راستش نه , ولی خونه ما هم همین چیزا رو داره ... هم گربه سیاه , هم آقاهه آدامس و شوکولات فروش
لبخند زد...بیشتر خودش را بمن چسبانید...یک لحظه احساس عجیب و گرمی توی دلم شکفت
کاش این دخترک , سارا , دختر من بود ...کاش میشد من با دخترم قدم بزنیم توی شهر , فارغ از دغدغه ها و شلوغی ها , همه آدم بزرگ ها را مسخره کنیم و قهقهه بزنیم...کاش میشد من و ...دستم را کشید
- جونم ؟...........نگاهش به ویترین یک مغازه مانده بود
- ازون شوکولاتا خیلی دوست دارم......خندیدم
- ای شیطون , ... ازینا ؟......- اوهوم ......- منم از اینا دوست دارم , الان واسه هردومون می خرم , خب ؟
خندید ,.......- خب , ازون قرمزاشا ........ - چشم
...
هردو , فارغ از حس مشترک تلخمان , شکلات قرمز شیرینمان را می مکیدیم و می رفتیم به یک مقصد نامعلوم
سارا شیرین زبانی می کرد...انگار یخ های بی اعتمادی و فاصله را همین شکلات , آب کرده بود
- تازه بابام یک ماشین گنده خوشگل داره , همش مارو میبره شمال , دریا , بازی می کنیم ...
گوش می دادم به صدایش , و جان هم...لذتی که می چشیدم , وصف ناشدنی بود
سارا هم مثل یک شوکولات شیرین , روحم را تازه کرده بود...ساده , صادق , پر از شادی و شور و هیجان , تازه , شیرین و دوست داشتنی
- خب .. خب ... که اینطور , پس یه عالمه بازی هم بلدی ؟
- آآآآآره تازشم , عروسک بازی , قایم موشک , بعدشم امم گرگم به هوا ..
ما دوست شده بودیم....به همین سادگی.....سارا یادش رفته بود , گم کرده ای دارد..و من هم یادم رفته بود , گم کرده هایم را....چقدر شیرین است وقتی آدم کسی را پیدا می کند که با او , دردهایش ناچیز می شود و غم هایش فراموش نفس عمیق می کشیدم و لبخند عمیق تر می زدم و گاهی بیخودی بلند می خندیدم و سارا هم , بلند , و مثل من بی دلیل , می خندید...خوش بودیم با هم....قد هردومان انگار یکی شده بود

او کمی بلند تر و من کمی کوتاهتر... و سایه هامان هم , همقد هم , پشت سرمان , قدم میزدند و می خندیدند

- ااا. ...مااامااانم ....... مامان .. مامان جووووووووون

دستم را رها کرد.....مثل نسیم ......مثل باد ...دوید.....تا آمدم بفهمم چی شد , سارا را دیدم در آغوش مادرش
سفت در آغوش هم , هر دو گریان و شاد , هردو انگار همه دنیا در آغوششان است
مادر , صورتش سرخ و خیس , و سارا , اشک آلود و خندان با نیم نگاهی به من...قدرت تکان خوردن نداشتم انگار
حس بد و و خوبی در درونم جوشیدن گرفته بود...او گم کرده اش را یافته بود
و شکلات درون دهان من انگار مزه قهوه تلخ , گرفته بود...نمی دانم چرا , ولی اندازه او از پیدا کردن گم کرده اش خوشحال نبودم
- ایناهاش , این آقاهه منو پیدا کرد , تازه برام شکولات و آدامس خرید , اینم مامانشو گم کرده ها ... مگه نه ؟
صورت مادر سارا , روبروی من بود...خیس از اشک و نگرانی ,
- آقا یک دنیا ممنونم ازتون , به خدا داشتم دیونه میشدم , فقط یه لحظه دستمو ول کرد , همش تقصیر خودمه , آقا من مدیون شمام
- خانوم این چه حرفیه , سارا خیلی باهوشه , خودش به این طرف اومد , قدر دخترتونو بدونین , یه فرشته اس
سارا خندید
- تو هم فرشته ای , یه فرشته سبیلو , خودت گفتی ...
هر سه خندیدیم.....خنده من تلخ .......خنده سارا شیرین
- به هر حال ممنونم ازتون آقا , محبتتون رو هیچوقت فراموش می کنم , سارا , تشکر کردی ازعمو ؟
سارا آمد جلو ,- می خوام بوست کنم....خم شدم.....لبان عنابی غنچه اش , آرام نشست روی گونه زبرم
دلم نمی خواست بوسه اش تمام شود....سرم همینطور خم بود که صدایش آمد
- تموم شد دیگه .....و باز هر دو خندیدیم......نگاهش کردم , توی چشمش پر بود از اعتماد و دوست داشتن
- نمی خوای من باهات بیام تا تو هم مامانتو پیدا کنی ؟
لبخند زدم ,......- نه عزیزم , خودم تنهایی پیداش می کنم , همین دور وبراست......- پیداش کنیا
- خب
....
سارا دست مادرش را گرفت.....    - خدافظ........    - آقا بازم ممنونم ازتون , خدانگهدار
- خواهش می کنم , خیلی مواظب سارا باشید........     - چشم
همینطور قدم به قدم دور شدند.سارا برایم دست تکان داد...سرش را برگردانده بود و لبخند می زد...داد زد:
- خدافظ عمو سبیلوی بی سبیل.......انگار در راه رفتن مادرش بهش گفته بود که این آقاهه که سبیل نداشت که
خندیدم.....    پیچیدم توی کوچه.....کوچه ای که بعدش پسکوچه بود......یک لحظه یادم آمد که ای داد بیداد , آدرسشو نگرفتم که.......هراسان دویدم
- سارا .. سار ...
کسی نبود , دویدم...تا انتهای جایی که دیده بودمش
- سارا
نبود , نه او , نه مادرش , نه سایه شان....رسیدم به پسکوچه.....بغضم ارام و ساکت شکست
حلقه های دود سیگار , اشک هایم را می برد به آسمان...سارا مادرش را پیدا کرده بود
و من , گم کرده ای به تمامی گم کرده هایم افزوده بودم...گم  کرده ای که برایم , عزیزتر شده بود از تمامی شان
....پس کوچه های بی خوابی من , انتهایی ندارد........باید همینطور قدم بزنم در تمامیشان
خو گرفته ام به با خاطرات خوش بودن....گم کرده های من , هیچ نشانه ای ندارند....  حتی گربه سیاه و آقای آدامس فروش هم , نزدیکشان نیست....من گم کرده هایم را توی همین کوچه پسکوچه های تنگ و تاریک گم کرده ام.... کوچه پس کوچه هایی که همه شان به هم راه دارند و , هیچوقت , تمام نمی شوند
کوچه پس کوچه هایی که وقتی به بن بستش برسی ,
خودت هم می شوی , جزو گم شده ها

=== کامل ترین معنای عشق ========

گـاهی شرار شــرم و گاهـی شور شیدایی است

این آتـش از هـر سـر که بر خیزد تماشــایی است

دریـــا اگـر ســــر می زنــــد بر سنــگ حــق دارد

تنهـــــا دوای درد عاشـــــق نـــاشکیبـــایی است

زیبــــای من ! روزی که رفتــــی با خـودم گفتـــم

چیزی که دیگر بر نخـواهد گشت، زیبــــایی است

راز مـــرا از چشم هــایـــــم می تــوان فهمیـــــد

این گریه های ناگهــــان از تـــرس رسوایی است

این خیــــره مانــــدن ها به ساعت هـای دیــواری

تمــــرین بــرای روزهـایــــی که نمــی آیی است

شــــاید فقط عــــاشق بـــداند "او" چرا تنهاست:

کامــــل ترین معنــا برای عشـــــق تنهایی است

=== شبنم===========

شب از آغـوش گل بالین و بستر می کند شبنـم

سحرگـاهان سفر با دیـــده ی تر می کند شبنم

 

نگاه گرم جانـــــــان بــال پـرواز است عاشق را

به سوی آسمان پــــرواز بی پـر می کند شبنم

 

اگرچون قطره اشکی شب زچشم آسمان افتد

سحرازچشمه ی خورشیدسر برمی کند شبنم

 

مرا از این دل نــــاکام  شرم آیــــد چو می بینم

شبی تا صبح در آغوش گل سر می کند شبنم

 

جدایی سخت بــــــــــاشد آشنایـان را ز یکدیگر

وداع بوستـــــــان با  دیـده ی تر می کند شبنم

 

نمی کاهد اگــــــر از عمر عاشق وصل گلرویان

چرا از خنده ی گــــل عمر کمتر می کند شبنم؟

=== هنرهای عشق==========

افتـــــــــاده در اين راه، سپرهاي زيادي

يعني ره عشق است و خطــــرهاي زيادي
    
بيهوده به پرواز مينــــــديش كبــــــــــــــوتر!

بيـــــــــرون قفس ريختـــــــــه پرهاي زيادي
    
اين كوه كه هر گوشـه آن پارۀ لعلي است

خــــــورده است بـدان خون جگرهاي زيادي

درد است كه پرپـــر شده باشند در اين باغ

بر شانۀ تـــــــــو شانه به سرهـــــاي زيادي

از يــــــــك سفـــــــر دور و دراز آمـــده انگار

اين قاصـــــــــــدك آورده خبــــــرهاي زيادي

راهي است پرازشوركه مي بينم ازاين دور

ني هاي فــــــــــراواني و سرهــــاي زيادي

هـــــــم در به دري دارد و هـم خانه خرابي

عشــــــــق است و مزينّ به هنرهاي زيادي
    
بيچــــــــــــاره دل من كه در اين بــرزخ ترديد

خــــــورده است به اما و اگـــــــرهاي زيادي

جز عشق بگو كيست كه افــــروخته باشند

در آتش او خيمــــــــه و درهـــــــــــاي زيادي

=== بعد از تو............==========

 چه باید کـــرد پا در بند دوری هــــای بعد از تـــو

نشستن چشم در چشــم صبوری های بعد از تو

چرا در قهـــــوه خانه چشـــم ها اینقدر تاریک اند

چه غمگین است قلیان ها وقوری های بعد از تو

شبیه جــاده ی یک روستــــای نیمــه متروکـــم

که آشفته است خوابش از عبوری های بعد از تو

غمت با آن چنان سوزی نشسته در صـدای شب

که خون می بارد انگشت چگـوری های بعد از تو

به نان و نور و داغــاداغ آن تـن می خورم سوگند

که افتاد از دهان طعـــم تنــوری هـــای بعد از تو

اگـــر من زودتر رفتـــم بهشت اصلاً نمی خواهم

نه حوری های قبل از تو نه حوری های بعد از تو

بیا از گوشه ی چشمم بچیـن اشک و دعایم کن

دعا کن دور باشد چشـــم شـوری های بعد از تو

===تقصیـــر تو شد ===========

تقصیـــر تو شد شعـــــرم اگر مسأله ­ساز است

زیبــــــایـــی  تــــو  بیش­تر از حــدّ مجــــاز است

هرچنــــــد که پوشیــده غـــزل گفتـــــه­ ام از تو

گفتــــند به اصـــــلاحیــــــه ای تازه نیـــاز است

گفتنـــــــد و ندیـــــدند کـــــه آتش نفســـم من

حتّـــــی هوس بوســــه ی تــو روح­ گـداز است

تــــو آمدی و پلـــــک کسی بستـــــه نمی شد

آن دکمــــه ی لامــــذهب تــو باز کـــه باز است

مغـــرورتر از قــویـــی در حوضچـــــه ی پـــارک

کــــــه دور و برش همهمه ی یک گله غاز است

گیسوت بلنـــــــد است و گــــــره دارد بسیــــار

جذابیت قصـــــــه­ ات از چنـــــــد لحـــــاظ است

از زُلـــف تـو یک تــــــار بـــه رقص آمـــده در باد

چابُــــــک­تر از انگشت زنـــــی چنـــگ نواز است

عشـــــــــق تو تصـــــــاویر بهارانه ی چالـــوس

پردلهـــــــره مانند زمستــــــــان هــــــراز است

چون سمفـونــــی نابغــــــه­ ای یک­سره در اوج

وقتـــی کـه نشیب است؛ زمانی که فراز است

ای کـــاش کــــه هــر روز بیایــــی و بگویـــــم:

می خواهم که عاشق بشوم باز، اجازه است؟!

===سخت است که...===========

بایــد کــــه ز داغــــم خبــری داشته باشد

هر مرد که با خــــود جگــری داشته باشد

حالم چو دلیـری ست که از بخت بد خویش

در لشـکر دشـمن  پســری داشتــه باشد!

حالم چو درختی ست که یک شاخه نااهل

بازیچــه ی  دست  تبــــری  داشتـه  باشد

سخت است پیمبـــــر شده باشی و ببینی

فرزنــد تــــو دیــــن دگـــری داشته باشد !

آویخــــته از گــــردن من شـــاه کلیــــــدی

این کاخ کهـــــــن بی که دری داشته باشد

سر در گمـــی ام داد  گـــره در گـــره اندوه

خوشبخت کــلافی که سری داشته باشد!

===همیشه دلخوری ات با سکوت همراه است==========

نشسته ای و نـــــــگاه تو خیـــــره بر ماه است

همیشه دلخــــــوری ات با سکوت همراه است

خُـدا کنــــــد که نبینم هـــــوای تـــو ابری است

ببخش! طاقت این دل عجیــــــــــب کوتاه است

همیشه دل نگــــــــران تو بوده ام، کــم نیست

همیشـه دل نگـــــــران ِ کسی که درراه است

بتـــــــاز اسب خــــــــودت را ولی مراقب باش

که شرط ِ بردن بـــــــــازی سـلامت شاه است

نمی رسد کسی اصــــــــلا به قلـه ی عشقت

گنـــــــاه پـای دلم نیست ! راه،بیـــــراه است

به کـــوه ِ رفته به بــــــادم ، نسیم تو فهـماند

که کاه هرچه که باشد همیشه یک کاه است

ببند پــــای دلم را به عشق خـــــود ، این دل

شبیـه حضرت چشم تو نیست ! گمراه است

به بغض چشم تو این شعر، اقتدا کرده ست

که طـــاعت شب و روزش اقامه ی آه است

قصیــــده هرچه کنــد عشـق را نمی فهمد

عجیب نیست که چشمان تو غزلخواه است

توهستی وهمه  درد شعر من این جاست؛

که با وجود تو بغضم شکسته ی چاه است

=== گاهی به عقب هم نگاه کن ==========

به یک پلک تـو مـی‌بخشم تمـــام روز و شب‌ها را

که تسکین می‌دهد چشمت غم جانسوز تب‌ها را

بخوان! با لهجـه‌ات حسّی عجیب و مشترک دارم

فضا را یـک‌ نفس پُر کن بـــه هــــم نگذار لب‌ها را

به دست آور دل من را چــــه کــارت با دلِ مردم!

تــــو واجب را بــــه جا آور رهـا کن مستحب‌ها را

دلیلِ دل‌خوشـــی‌هایم! چه بُغــرنج است دنیایم!

چرا بایــد چنیــن بـاشد؟...نمی‌فهمــم سبب‌ها را

بیـــــــا این‌بار شعـــــرم را به آداب تـــو می‌گویم

کـــــــه دارم یـــــاد مــی‌گیـــرم زبـان با ادب‌ها را

غروب سرد بعد از تو چــــــه دلگیر است ای عابر

برای هــر قدم یک دم نگاهــی کــن عقــــب‌ها را

 

=== می ترسم =========

چند روزی است که از دور و بــــرم می ترسم

بیشتـــــر از همه از پشت ســــرم می ترسم

من از این درد کـــه در دام تــــوام باکم نیست

از هوایـی که بخـــواهـــــم بپــــرم می ترسم

دردم از زخم تبـــر نیست که بر جان من است

از علفـــــها کــــه شده تا کمــــرم می ترسم

"دوش می گفت که فــردا بدهــــم کـام تو را "

بعد از آن کام چــه آیــد بـه سرم ...می ترسم

رسم شهراست كه :عاشق نشود هیچکسی

دردم عشق است ... ولـي از پدرم مي ترسم

غربت و بي كسي و دربــــه دري آسان است

از همانـــي كه نيـــــــامد به سرم مي ترسم

 

=== شبان==========

دلم را چون انــــــارى کاش یک شب دانه مى کردم

به دریـــــا مى زدم در بــــاد و آتش خانه مى کردم

چه مى شـد آه اى موساى من، من هم شبان بودم

تمام روز و شب زلـــف خُــــــدا را شانه مى کردم

نه از تــــرس خدا، از ترس این مردم به محرابم

اگر مى شد همـــه محـــراب را میخانه مى کردم

اگر مى شد به افســــانه شبى رنگ حقیـــقت زد

حقیقت را اگــــر مى شد شبى افســانه مى کردم

چه مستى هاکه هرشب درسر شوریده مى افتاد

چه بــازى ها که هر شب با دل دیوانه مى کردم

یقین دارم سرانجـــام من از این خوبتــر مى شد

اگر از مرگ هم چون زنــــــدگى پروا نمى کردم

سرم را مثل سیبى سرخ صبحى چیده بودم کاش

دلم را چون انارى کاش یک شب دانه مى کردم

=== به این خوبی========

بجـــــز غم تو ندیــدم بـــــلا به این خوبی

کسی شکست نـــداده مرا به این خوبی

دل تو جلگـه عشق است سبزوحاصلخیز

مدیتــــــرانه نـــــدارد هــوا به این خوبی

غنیمت است همین لحظه های طوفانی

همیشه نیست شب وروزمابه این خوبی

کسی بجــــز تو در این تنگنــــای تنهایی

رهـــــا نکرد دلم را رهــــا به این خوبی !

طنین آه من وخنـــــده ی تودر هم ریخت

ندیده است کسی همصدابه این خوبی !

همیشه برلب من جزسپاس حرفی نیست

که آفــــریده تـــو  را آن خــدا به این خوبی!

=== عشق آسمانی==========

گوشه‌ی ابرو که با چشمت تبانی می‌کند
این دل خــــاموش را آتش فشانی می‌کند

عاشقت نصف جهان هستنــد، اما آخرش
لهجه‌ات آن نصفه را هم اصفهانی می‌کند

چای را بی پولکــــی خوردن صفا دارد،اگر
حبه قنـدی مثل توشیـــرین زبانی می‌کند

گاه می‌خواهد قلــم در شعر تصویرت کند
عفــــو کن او را اگر گاهی جوانی می‌کند

روی زردی دارم اما کس نمـی‌داند درست
آنچه با من عطـر شــالی ارغوانی می‌کند

عاشق چشمت شدم فرقی نداردبعدازاین
مهربانـــــی می‌کند، نامهربانــــی می‌کند

ماه من! شعـــــــرم زمینـی بود اما آخرش
عشق تو یــــک روز ما را آسمانی می‌کند

=== دست خودم نیست...=========

از دســـت رفتــن های من دست خودم نیست
مگـــذار آن را پـــای من، دست خودم نیست

دنیــــای من در دست هایت بـــــود و گم شد
حس می کنم دنیـــــای من دست خودم نیست

یک بــــاره دیدم دست من لرزیــد و تب کرد
دیدم که دستـــم، وای من! دست خودم نیست

یک در میـــان می زد نمـــــی دانم کجا رفت
دیگـــر دل شیـــــدای من دست خودم نیست

از دست وقتـــی مـی رود گـــــــرمای دستت
 سرمای جان فرسـای من دست خودم نیست

پـــــــروا مکُــن از دست های عـــاشـق من
دستــــــان بی پـروای من دست خودم نیست

از دست " تـو" من سر به صحرا می گذارم
باور کن ای لیـــــلای من! دست خودم نیست

=== حق من نیست...=============

حق من نیست کــه این گــونه پریشان باشم

 حق من نیست که این گونه هــراسان باشم

  شب به دنبال«من» خویش ، به هر جا بروم

 روز ، از سایه ی خــــــــــود نیز گریزان باشم

  من که درسیـنه ی خودیک دل عاشق دارم

 حق من نیست چنین بی سر وسامان باشم

  من که هرگــــزنرسانــــدم بـه کسی آزاری

 حق من نیست که در رنـــج فــــراوان باشم

   کـــاش ای مرگ بیــــــایی و مرا دریــــابی

 حق من نیست که از چشـم تو پنهان باشم 

  آخـــر و عاقبت عاشقی این است «رفیق»

 ولــــی آن روز نیـــــــاید که پشیمان باشم !

===چشم طبیعت========

=== همه چیز دست دوم است =========

جان شما ... جهان شما ... دست دوم است
تصـــــویرها در آیـنه ها ... دست دوم است

بوی نمــــــــور کهنــــــــــگی و نم گرفتگی
پیچیـــده است ،بس که هوا دست دوم است

درروزنامه ها خبری نیست... هرچه هست
یــــا راست نیست ... وَ یـــا دست دوم است

تا نـــــور آن به ما برسد کهنــــــه می شود
خورشیــــد آسمــــــان شما دست دوم است

کالای تـــــــازه ای هـم اگـر دارد این جهان
تـا می رسد به بنــــــــدر ما دست دوم است

کــــــــــــالای این خرافـــــه فروشان نوگرا
با آن که هست تازه نما، ...دست دوم است

گفتـــــــی چرا دعــــــا به اجابت نمی رسد؟
زیــــــرا که دست های دعا دست دوم است

کــــــــو آن خـــدای تازه و زیبای عاشقان؟
آه این خدایتـــــــان به خدا دست دوم است!

=== بودن یا نبودن======

یک تکه ابر کوچک

در آسمان آبی

چون قایقی سپید است

در بی کران دریا

ناگاه می درخشد

ناگاه ناپدید است

مانند ماجرای

بود و نبودن ما...

=== حالم از خودم برهم می خورد========

قهوه ام سر رفته حتما فــال بر هم می خورد!

حال تقـــــدیرم از این اقبــال بر هم می خورد!

 گرچه در این چند ســال آرامشم را یــــــافتم

مطمئنــــم باز هم امســال بر هم می خورد!

 حرفهایم راکسی غیر ازخودم نشنیده است!

ظاهــــراٌ در من لبانی لال بـر هم می خورد !

 حال واحوال مرا غیر از خودم از کس نپرس!

حال من دارد از این احوال بر هم می خورد!

 ناگهــــان ترکیب برخی چهره های دلنشین

گاه با یک نقطه ی تبـخـال بر هم می خورد!

 در زمان بدرقــــه با من نمـــــی آید کسی!

حالم از اینگونه استقبــال برهم می خورد!:

"حرف دل" را در پیامی مختصـر گفتم ولی –

هی پیامم موقــع ارسال بر هم می خورد!

=== منزوی شده ام...=============

هر بـــــــــار غوغا می کنم،هر بار قیصر می شوم

هر بار رامــــم می کنی، هر بار من شر می شوم

می خندی و از خنده ات،خشمم فرو کش می کند

و اشک می ریزم به یک سیــلاب منجـر می شوم

اشک مرا می بینی و شک می کنـی با این که در

قلب هـــــــزاران برکــــه و دریــاچه باور می شوم

انگار صد دیـوان شعر ، در چشم خود داری که من

با یک نگــاه کوچکت،یک شعــــر از  بَـــرمی شوم

من ده تولــــــد دارم هر بـــاری که می بینم تو را

صدبــار با هر اخــــم تو ، می میرم آخر می شوم

لبخنــــــد نه!می لـــــرزم از هر ریزخنـــد کوچکت

با بردن نام تو هم ، یـــــک جــــور دیگر می شوم

می دانی اشعار مرا، از چیست عالم بَـــــرشده؟

هربارطردم می کنی،من "منـزوی" تر می شوم

===مرا دلتنگ آفریدند==========

وقتی که می رقصیدی آهنگ آفریدند

از چشمهـــایت یک جهان رنگ آفریدند

 اصــــلا برای این که محتـاج تو باشم

از ابتـــــــــدا دست مــرا تنگ آفریدند

 انگار دنیــــا با تو سرسبز  است زیرا

بی تو برایــــم ابر هـــا سنگ آفریدند

 وقتی که تصویـــر تورا از بر کشیدم

دیدم مرا با تو هماهنـــــــگ آفریـدند

 این جمله را آنقدرگفتم تاکه پوسیـد

این که مرا بی تو چـه دلتنگ آفریدند

=== دستت را در دستم بگذار==========

دریـــــای شور انگیز چشمانت چه زیباست

آنجا که بایــــد دل به دریــا زد همین جاست

در من طلـــــوع آبی آن چشــــــــم روشن

یاد آور صبــــــح خیــــــال انگیز دریاست

گل کــــــــرده باغــــی از ستاره در نگاهت

آن یک چراغــــانی که در چشم تو برپاست

بیهــــــــوده می کــوشی که راز عاشقی را

از من بپوشــــــــانی که در چشم تو پیداست

ما هر دوان خامـــــــــــــــوش خاموشیم اما

چشمان ما را در خمـــــــوشی گفتگوهاست

دیروزمــــــــــان را با غروری پوچ گشتیم

امروز هم زانســـــــــان ولی آینده مارا ست

دور از نـــــــــــــــوازشهای دست مهربانت

دستان من در انـــــــــــزوای خویش تنهاست

بگـــــذار دستت را در دستــــــــــــــم گذارم

بی هیـــــــچ پروایی که دست عشق با ماست

=== چیزی به چیزی شبیه نیست=======

چيـــــزی درون بـاغ بـــــه مريــم شبيه نيست

نمناکــی شکوفــــــــه به شبنم شبيه نيست

حـــوای عهـــــد بــــــوق ! در آيينـه های قـرن

حتی قيــــافـه تـــــو، بـــــه آدم شبيه نيست

اين مردمــــی که روی زمين پــرسه می زنند

چشمانشـــــان بــه آينـه ی غـم شبيه نيست

بغض هـــزار قهــقــــهـــه، امــا عزيــــــز من!

لبخنـــــد تو به آن چه کـــه گفتم شبيه نيست

شــاعر! نگـو سروده تـــــــو ننــگ دفتـر است

آن چــــه سروده ای به غزل هم شبيه نيست

من زخمـی و تــــو بی خبــر، ای کاش بشکند

آن دست بی نمک که به مرهـم شبيه نيست!

===خدا نکند============

خـــــــدا مــــــرا به فراق تو مبتـــــلا نكند
نصيـــب دشمن مــــا را نصيب مـــــا نكند

من و ز كـــــوى تو رفتن زهى خيال محال
كه دام زلف تــــو هرگـــــز مرا رهــــا نكند

چگونه سرو چمـن خوانمت كه سرو چمن
به سر كـُـلـه نگـــــذارد بـــه بر قبــــا نكند

چگـــــونه ماه فلــــك دانمت كه ماه فلـك
به دست جـــــــام نگيـــرد به بزم جا نكند

چه داند آنكه شب ما چگــــــونه مى‏گذرد
كسى كه دست در آن طـــرّه دو تـــا نكند

كجـــــا مـــلامت فــرهـــــاد مى‏تواند كرد
كسى كـــه صحبت شيرينش اقتضــا نكند

اديب ايــــــــن‏همــه دلگرم سوز آه مباش
كـــه ســـــوز آه تـــــو تأثيــر در قضا نكند

*    *    *    *    *

خــــــــدا مرا به فـــــــــــراق تو مبتلا نكند

من و نديـــــــــــدن روي تو ؟ نه! خدا نكند

=== درد شاعر بودن =========

این کیـمیـــــــــاگـــــــران همه نیرنگ می زنند

اکسیر چیست؟ روی تـــــــــو را رنـگ می زنند

 روی خرابـــــــه های دل درد ســـــــوز تـــــو

خون می خــــــورند روز و شب آهنگ می زنند

 سنــــگ من و تو نیست که بر سینه می زنند

اینها به سینــــــــه ی من و تو سنگ می زنند

 هر جــــــای این زمین که دلی خسته بشکند

در من تمـــــــــــام ثانیـــــــه ها زنگ می زنند

 مَــــــردُم بــرای این که بگـویم چه می کشند

بر تــــــــارهای صوتـــــــی من چنگ می زنند

 اما ببین کـــــــــه دردغریب خـــودم کم است

هر روز و هر دقیقـــــــــه دم از جنـگ می زنند

 شاعر به دل نگیـــر که تا سیم وسکه هست

یک مشت رندبرحسنک سنگ می زنند

=== دستکاری در عشق===========

خواستند

از عشـــق پاک

آغــــــوش و بوســه را

حـــــــــــــــذف کننــــــد امــا

غافــــل بودنـــــد کــــه

عشق را از آغـوش

 وبــوسه حذف

 کـــردنــــد.

===آغوش یک نفره=======

در آغـــوش خودم هستـــم! 
مـــن خودم را در آغوش گرفتـــه ام…!
نه چنـــدان با لطافت 
نه چنـــدان با محبت… 
امـــا 
وفـــادار….وفـــادار

=== کسی من را نمی فهمد-=========

کسی تنهــــــــایی یک مرد شاعر را نمی فهمد
و جاده وسعت درد مســــــــــــــافر را نمی فهمد

دوباره وقت رفتن می شود کـوچ پرستـــــــــــوها
و حتی آسمـــــــــــــان مرغ مهاجر را نمی فهمد

پر ازشک و یقینم بی تو ایمانی نخواهم داشت
خدا "حـــــــــرف دل" این نیمه کافر را نمی فهمد

خیابان ها و ماشین های ســردر گم نمی دانند
که دنیــــــــــا درد انسان معـــــاصر را نمی فهمد

چراغ سبز یا قرمز چه فرقی مـــــــــی کند وقتی
سواره خـــــــط کشــــی قلب عابر را نمی فهمد

حضور حــــــاضر غایب که می گویند یعنـــی من
غریب افتــــــاده ای که جمع حاضر را نمی فهمد

نمی خــــــواهد بپرسی حــال و روز واژه هایم را
کسی تنهـــــــــایی یک مرد شاعر را نمی فهمد

=== عاشق و معشوق ==========

 

این بار برای تنوع دست نوشته خودمو گذاشتم تو وبلاگ

=== چاره ای جز جدایی نبود===========

جــــا زدن در هر قدم –  هیــهات- کار ما نبود!

پا کشیــــدن شیــــوه ی ایـــل و تبار ما نبود !

 کس خریدارم نشد با آنکه بعــــد از هر محک

ذره ای ناخــــــــــالصی هــم در عیار ما نبود

 استخـــــــــوانم خُـرد شد زیر فشار دیگران!

شـــانه های هیچ کس در زیــــر بار ما نبود !

 ما دو تن سنگ صبــــور عالمی بودیم؛ حیف

در دو عـــــــالـم یک نفـر هم رازدار ما نبود !

 سرنوشت ازاولش باما سرسازش نداشت!

یار هــــــــم بودیـــــم اما بخــت یار ما نبود!

 جز «جـدایی» هیچ راه دیگــری نگذاشتی!

می روم! هــــرچند اصـــلاً این قرار ما نبود!

=== صبر کن از هم جداهم می شویم ===========

صبـــر کن! آرام ! کـــم کـم آشنـــــا هم می شویم!

عده ای قبلا شدند و مـــــا دو تا هم مـــی شویم !

 مثـــــل هر کاری از اول سخــــت می گیریم و بعد

ســـاده در آغــــــــوش یکــدیگر رها هم می شویم

 شرم چیزی دست وپاگیراست ووقت ماکم است!

پس به مقــــدار ضـــرورت بـی حیا هم می شویم!

 گرچـــــه عمری سربزیــری خصلت مـا بوده است

هر کجـــا لازم شود سـر به هــــوا هـم می شویم

 دیــــــر یا زود آتش هـــر عشق می خوابد ؛ کمی

صبر کن! نسبت به هـــم بی اعتنا هم می شویم

 از همـــــان راهی که مــی آییم برخواهیم گشت

بعد از آن با ســادگی از هـــم جدا هـم می شویم

=== سلاله انگور========

گفتي ســــلام، معجـــزه‌ي طور شد لبم

گفتم عليــــك و نورعلـــــي‌نـــور شد لبم

 يـــــك جور تازه بود ســلام و عـليـــكمان

يك جور ِ... نه، نپرس ، كه بدجـور شد لبم

 مي‌خواستم غـــــزل بنويســـم بـراي تو

يك شاخه از ســــلاله ي انگـــور شد لبم

 اسم تـــــو مثـل لشكر چنگيز حمله كرد

پُر همــــهمـــه شبيـــه نِـشابـور شد لبم

 يك پــــــــرده از شبانه‌ي شيراز بودي و

يك نغمـــــه از ترانه‌ي لاهـــــور شـد لبم

 چشم تو با صـــداي ظريفش شـروع كرد

چشمم شنيـــــد و سينه‌ي تنبور شد لبم

 ماننـــــــــد قـــــوي قصــه و آواز آخرش

آوار شد ترانـــه و مستــــــور شـــــد لبم

 در چاي چشم‌هاي تو دم كرده بود اتـاق

در چــــــارچوب پنجــره محصور شد لبـم

 طـــرح لب تو بر لبــه‌ي استكان نشست

با استـــكان و وسـوسه محشور شد لبم

چشم تو حبّه حبّه سمرقند مي‌شكـست

از گريـه دجلــه دجلــه پر از شور شد لبم

اي كاش جان بخــواهد معشوق جاني‌ام

امشب كـــه از حـــــوالي او دور شد لبم

=== برقص ==========

وقت وقت توست آه ای محض ای تنهـا برقص

در جهـــان خــــالی خاموش ، بی خنیــا برقص

 روزهــــــــــا در آمــــــد و رفت اند امــا روز ما

مـــا نمی دانیـــــم امروز است یا فــردا برقص

 ما نمی دانیم و هـرگز ، ما نمی دانیم و هیــچ

سهـــم ما این است در بارانــی از رؤیــا برقص

 بی خیــــــال نقش ها و رنــــگ هــا در باغ ها

چشـــــم می بنـــدیم باری در خیـال ما برقص

 آن غزل هایی که یاران در شب غم خوانده اند

نقش حسرت هاست برکاغذ که ای زیبا برقص

===وسـط این همـه نامرد زنت کرد==========

یک شاخه گل سـرخ طــواف بدنت کرد

خوشرنـگ ترین آینه را دوخت،تنت کرد

می خواست تورا دست غزلها بسپارد

آن لحظه که بوسید تنت را،کفنت کرد

میخواست سفر فرصت تکرار تو باشد

یک جـاده ی از جنس ابد پیرهنت کرد

مادر که سر نذر خودش شمع کم آورد

نامرد دلش سنگ شد و نذر منَت کرد

تقصیر خدانیست زمین کن فیکونست

تقصیــرخدا نیست زمین را وطنت کرد

انگــار خـدا عاشق پــر پــر شدنت بود

وقتی وسـط این همـه نامرد زنت کرد

===کم نمیشوم =============

با نه شنــــيدن از تــو كه من كم نمی شوم

مجنــــون نمـــای مردم عالـــــم نمی شوم

اين اوليــــــن خطــــای تو، حوای سنگ دل!

پنـــداشتــی بـــــدون تـــــو آدم نمی شوم

بعد از تــــــــو ای خـــزان زده ديگر برای هر

شب بوی تشنه لب شده شبنم نمی شوم

دل خور نشو عزيز از اين خلــق بی خيــــال

گفتم كه بی توپاپی خلقـم نمـــی شــــوم

آه ای نگاه های تمــاشــــــــا، خدا وكيـــل!

علاف چشم های شــمــــا هم نمی شوم

بگذار صـادقــــــانه بگـــويـــم بدون تــــو...

هر كارمی كنم… نه... نه... آدم نمی شوم

=== همه چی ریخت به هم=========

حسّ و حال      همه ی ثانیـه ها       ریخت به هم

شوق یک    رابطه با    حاشیه     ها ریخت به     هم

گفته      بودم به کسی       عشق نخواهم     ورزید

آمدیّ و      همـه ی فرضیه     ها ریخت       به هم!

روح غمگینِ تـــو         در کالبدم        جا خوش کرد

سرفه کردی      و نظام ریه ها       ریخت به هم

در کنـــار تــــو           قدم  مــــی زدم        و دور و بـــرم

چشم ها پُر           خون شد، قرنیه ها          ریخت به هم

روضه خوان        خواست که         از غصه ی ما یاد کند

سینه ها       پــاره شد و        مرثیه ها ریخت بــه هم

پای          عشق تـــو برادر          کُشــی افتاد به ر اه

شهر از        وحشت نرخ          دیه ها     ریخت به هم

بُغض کردیم       و حسودان جهان          شاد شدند

دلمان تنگ شد          وُ قافیــه      ها ریخت به هم

من که هرگز          به تو نارو         نزدم حضرتِ عشق!

پس چرا              زندگیِ ساده ی          ما ریخت به هم؟