آغوش تو گناه نیست
من در آغوش تو تمام زیبایی را لمس کرده ام
در روزگاری که گاه
حتی آدم ها مخاطب یک نگاه نیستند
مهم نیست اگر
این شعرها مخاطب ندارد
این روزها دنیای ما
دنیای ، بی مخاطبی ست
دنیای حرف زدن های یک طرفه
دنیای فکر کردن های یک طرفه
دنیای عشق ورزیدن های یک طرفه ...
مرا از این که می بینی پریشان تر چه می خواهی
از این آتش به جز یک پشت خاکستر چه می خواهی
مـن از اوج نگـــــاه تــــــو به زیــــر پایت افتــــادم
بیــــا این اوج و این پرواز و این هم پر چه می خواهی
مــــرا با خود به باران می بری با مستی چشمت
بیا این چشـــم ها این گونه های تر چه می خواهی
برای ادعـــای عشق گــراین سینه کافی نیست
بیا این تیغ این شمشیر این هم سر چه می خواهی
مرا کافی است تا بر آن لبــانت بوسه ای زخمی
از این ضحــاک در خون مرده آهنگر چه می خواهی
تمام این غــــزل با خــــون رگ هایم نثــارت باد
بگـــــو دبگر عزیـــز من بگو دیـــگر چه می خواهی
پاییز است و من...
سـرما خورده ام !!
خدایا ...!
امروز که به زمین سر زدی
کاسه نیاز مرا هم پر کن
دست خالیم را ببین
خدایا شاید باور نکنی...
آن روز ها که نبودی
من عاشق شدم
حالا که آمدی..
باید از عشق فارغ شوم؟
خدایا ! هر کار می کنی بکن...
فقط بگذار...
عاشق بمانم....
در سرزمــین ـــمن زنـــی از جــنس آه نیست
این یک حقیقـــت است که در برکه ماه نیست
این یک حقیقت است که در هفت شهر عشق
دیـــگر دلی بــــرای سفـــر رو بـــه راه نیست
رانـــدنــــد مـــــردم از دل پر کیــنه، عشق را
گفتـــــند: جــــای مست در این خانقاه نیست
دنیــــا بــدون عشق، چه دنیای مضحکیست
شطــرنج، مسخرهست زمانی که شاه نیست
زن یــــک پرنــــده است که در عصـــر احتمال
گاهــــی میـــان پنجــرهها هست و گاه نیست
افسرده میشوی اگر ای دوست، حس کنی
جــز میــــله های سرد قفـس تکیهگاه نیست
در عشـق آن که یکسره دل باخت، بُرده است
در ایـــن قمـــار، صحبتـــی از اشتبــاه نیست
فـــــردا کــــه گستـــرنــد، تــــــرازوی داد را،
آنجـــــا که کــــوه بیشتــــر از پـر کاه نیست،
سوادبــــه روسپیــــد و سیـــاووش روسفیـد
در رستخیــــز عشق، کسـی روسیاه نیست!!!
نمــــــازم را قضا کرده تماشا کردنت ای ماه
بماند بین ما ایـــن رازها بینــی و بیـــــن الله!
من استغفــــــار کردم از نگـــاه تو نمی دانم
اجابت می شود این توبه کردن های با اکراه؟
برای من نگاه تو فقـــط مانند آن لحظه است
همان لحظه که بیتی ناگهانی می رسدازراه
وشایدمن هم سرازکاخ عزیزی در می آوردم
اگرتشخیص می دادم چویوسف راه را از چاه
بغض نکن گریه نکن ...
اگرچه غم کشیده ای
برای من فقط بگو
خواب بدی که دیده ای
اگر که اعتماد تو،
به دست این و آن کم است ،
تکیه بده به شانه ام
که مثل صخره محکم است
به پای صحبتم نشین ، فقط ترانه گوش کن
جام به جام من بزن ، جان مرا تو نوش کن
تو را به شعر می کشم ،
چو واژه پیش می روی
مرگ فرا نمی رسد ،
تو تازه خلق می شوی
تو در شب تولدم ،
به شعله فوت می کنی
به چشم من که می رسی
فقط سکوت می کنی
اگر کسی در دل توست ،
بگو کنار می روم
گناه کن به جای تو ،
بر سر دار می روم ...
زندگی کوتاه است
پس بیایید بگوییم به هم
دوستت می دارم
کار دشواری نیست
و بیایید بخندیم به غم ها با هم
حیف از آن اوقاتی که غم و غصه شود همدم ما
من و تو می دانیم درد و رنج و غم و اندوه همه در گذرند
آنچه می ماند و زیباست وفای من و توست
زندگی یعنی عشق
عشق را تازه کنیم
عشق را با همه قلب خود اندازه کنیم
زندگی کوتاه است...
چشمها یت
چه مهربان می نگرند
مرا
و دستانت
که خوشبو ترین شکوفه ها را
برای من
دسته دسته می کنند
***
تو پاييز را دوست داری
ومن همانند پاييز تو را
و چشمهایت
که رنگ پاييز را به خود گرفته اند
چه زيبا
آسمان را می نگرند
ودستانت که بوی پاييز را می دهند
چه زيبا
باد را
بر نوک انگشتانت به رقص می آورند
خدایا ...!
جای سوره ای به نام " عشق " در قرآنت خالیست ،
که این گونه آغاز می گردد :
«و قسم به روزی که قلبت را می شکنند
و جز خدایت مرهمی نخواهی یافت ...»
گرچه هیچ کس نفهمید ...
که تو هم با همه خداوندیت تنهاییت را فریاد می زنی
آنجا که در قرانت گفتی که ما بجای تو فریاد کنیم
"قل هو الله احد"
==================== حامی =======================
اگر با گرگ ها زندگی می کنی
زوزه کشیدن رو بیا موز،
ما در روزگاری زندگی می کنیم
که تنها خدایش از پشت خنجر نمی زند
نمی خواهم که شب ها در خیالت
ز من تصویری زیبایی بسازی
لبش را بوسه بارانش کنی و
به امید وصالش دل ببازی
نمی خواهم به شعری عاشقانه
دل دیوانه تنگم ربایی
ویا با یک نگاه سخت دلکش
مرا تا مرز جان کندن رسانی
نمی خواهم به یاد ابروانم
کمان ناوک اندازی بسازی
نمیخواهم که آن چشمان مستت
بریزد قطره اشکی در هوایم
ویا در خاطرت شبها که مستم
بیفتت سایه تو پا به پایم
نمی خواهم تو باشی عاشق من
ومن در حسرت معشوقه گانم
نمی خواهم. نگو دیگر...نخواهم
"که دیداری به دیدارت رسانم "
نمی خواهم کنار بسترت شب
همیشه جای من خالی بماند
ویا از گرمی سوزان بوسه
به روی گونه ات خالی بماند
نمی خواهم که بودن در کنارم
شود رویای بیداری و خوابت
ستانم کامی و شرمنده گردم
بگویی حرفی و گویم جوابت
برایم گفتنش بسیار سخت است
بیا و چشم از این دیوانه بردار
یقین این سنگ ها در آستینش
نمی آید به کار کشتن یار .
گفته بودی پيش از اينها:
دوستي ماند به گل
دوستان را هر سخن، هركار، بذر افشاندن است
در ضمير يكدگر ،باغ گل روياندن است
گفته بودم: آب و خورشيد و نسيمش مهر هست
باغبانش، رنج تا گل بردمد
گفته بودم گر به بار آيد درست
زندگي را چون بهشت
تازه، عطرافشان و گلباران كند
گفته بودم، ليك، با من كس نگفت
خاك را از ياد بردي خاك را
لاجرم يك عمر سوزاندي دريغ
بذرهاي آرزويي پاك را
آب و خورشيد و نسيم و مهر را
زانچه ميبايست افزون داشتم
شوربختي بين كه با آن شوق و رنج
در« زمين شوره» سنبل كاشتم!
- گل...؟!
چه جاي گل، گياهي برنخاست!...
پوزشم را ميپذيري،بيگمان
عشق با اين اشكها، بيگانه نيست
دوستي بذريست،
"اما هر دلي درخور پروردن اين دانه نيست!"
============== فریدون مشیری ===============
خود را شبی در آینــه دیــدم ، دلـــم گرفت
از فکر این کــه قــد نکشیــدم دلـــم گرفت
از فکر این که بـــال و پــــری داشتـم ولی
بالاتـــر از خــــــودم نپــریـــدم دلــم گرفت
از این کـــه با تمـــام پس انـداز عمــر خود
حتــــی ستــاره ای نخریـــدم دلــم گرفت
کم کم به سطح آینه ام برف می نشست
دستی بـــر آن سپیــد کشیدم دلم گرفت
دنبال کودکــــی که در آن سوی برف بود
رفتـــم ولی به او نرسیــــدم دلم گـرفت
نقاشی ام تمــام شد و زنگ خانه خـورد
من هیـــچ خانه ای نکشیـدم دلم گرفت
شاعـــر کنار جو گـــذر عمــر دیــد و من
خــود را شبی در آینه دیــدم دلم گرفت
تماشایی ترین تصویر دنیا می شوی گاهی
دلم می پاشد از هم بس که زیبا می شوی گاهی
حضور گاهگاهت بازی خورشید با ابــر است
که پنهان می شوی گاهی و پیدا می شوی گاهی
به ماتامیرسی کج می کنی یکباره راهت را
ز ناچاریست گــر هم صحبــت ما می شوی گاهی
دلت پــاک است اما با تمـــام سادگی هایت
به قصـــد عاشق آزاری معمـــا می شوی گاهی
توراز سرخی سیب غزلهایم گریزی نیست
تو هم مانند یک رویــا زود اغـوا می شوی گاهی
هزار آیینه می روید ، به هر جا می نهی پا را
همین قدر از تو می دانم : هوایی کرده ای ما را
سحر می لغزد از سر شانه هایت تا بیاویزد
به گرد بازوانـــــــــــت باز ، بازوبنـــــــــــد ِ دریا را
میان چشمهایت دیده ام قد می کشد باران
و اندوهی که وسعـــــــت می دهد بی تابی ما را
- شمردم بارها انگشتهایم را ، بگو آیــــــا -
از اول بشمرم بر روی چشـــــمم می نهی پا را ؟
من از طعم دو بیتی های باران خورده لبریزم
کنــــار اشـــــــکهایم می شود آویخـــــــت دریا را
شب و آشفتگی بادستهایت می خورد پیوند
زمین گم می کند در شیــب سرگردانیّــــــت ما را
تمام راه پر می گردد از آوای سرشارت
و باران می تکاند اشـــــتیاق اطلســــــــی ها را
گمشده ام ، در یک قفس سرخ ،
در یک باغ پر از گلهای سرخ محبت و عشق.
گمشده ام در قلب یک عاشق ،در قلب یک مجنون .
گمشده ام ، در یک آغوش گرم، در دشت پر از آرزو و امید .
گمشده ام ، در کنار دریا ، لحظه غروب خورشید،
درون دستهای گرم یک معشوق.
گمشده ام ، در کوهستان و صحرا، در آسمان و این دنیا.
من یک گمشده پر آوازه ام ، یک گمشده در دنیای قلبها.
آری همانم که دلم می خواهد تا آخر دنیا همان گمشده
در آن قلب سرخ باقی بمانم ،آری من همانم که مجنونم .
و تو ...
همانی که سالها در جستجوی اویم
من همانم که عاشقم و تو همانی که همیشه در پناه اویم
گمشده ام در این قلب سرخ و مهربانت ،
زنده مانده ام با عطر نفسهایت،آن صدای مهربانت
و با آن خونی که در قلبت جاریست.
آری من همانم که تو می خواستی و تو همانی که من آرزویش را داشتم.
گمشده ام در یک خانه دل سرخ ،در یک دشت سرخ .
گمشده ام و دیگر نمی خواهم پیدا شوم،
دلم می خواهد همیشه و همیشه
در این قلب مهربانت گمشده باشم ای نازنینم.
می توان تنها شد
می توان زار گریست
می توان دوست نداشت
و دل عاشق آدمهارا زیر پاها له کرد
می توان چشمی را به هیاهوی جهان خیره گذاشت
می توان صدها بار علت غصه دل را فهمید
می توان بد شد و بد دید و بد اندیشه نمود
آخرش هم تنها!می توان تنها رفت
با جهانی همه اندوه و غم و بدبختی…
یادگاری؟!همه جا تلخی و سردی و غرور
فاتحه؟!خوب شد رفت عجب آدم بد خلقی بود
ولی ای کودک زیبای دلم!
آن ور سکه تماشا دارد….
===========دکتر شریعتی ============
بوسه هایت ...
انار را می ترکاند!
نفسهایت...
سیب را می رساند!
و آغوشت...
ابر را می باراند!
چراکه تو...
پائیزی ترینی...
آنشب
بـــــاران پــــائیز بهــانه ای
بــــــودکـــــه زیر چتـــــر من تا انتهــــای
کــــــــــــــــوچه بیایی کاش نه کوچـــــــــــــه
انتهـــــایی داشت و نه بــــــــــــاران
بند می آمـــــد و نه پاییز
تمام می شد
=========== حامی ============
گل داده است لذت هر بار دیدنت
دستش شکسته باد هنگام چیدنت
باید ببینمت که دلم تازه تر شود
فرق است بین دیدن تو تا شنیدنت
خیلی شبیه قصه ی خورشید و ابرهاست
این طرز خم به حضرت ابرو کشیدنت
زیبا گرانبهای پر از ناز ، بی گمان
عمرم نمی رسد به ازای خریدنت
این انتخاب هر چه شود حاصلش یکیست
یا مردن به پای تو یا ندیدنت
تلخ است که لبــریز حقــــــایق شده است
زرد است که بـــــا درد موافــق شده است
شـــاعر نشـــــدی وگــــــرنه میفهمیــدی
پاییـــــز بهاری است که عاشق شده است
* * * * * *
درخت باشی و
برگهای اندوهت
انبوه؛
برگبرگ که میریزد
عاشق پاییز میشوی ...
گفتـــــم بــــدوم تا تو همـــه فاصلـهها را
تا زودتــــــر از واقعه گـــــویم گلـــــههارا
چــــون آینه پیش تو نشستـــم کـه ببینی
در مـــن اثـــر سختتریــــن زلزلــــهها را
پر نقشتر از فرش دلم بافتــــهای نیست
از بس که گره زد به گره حوصــــــلهها را
ما تلخی «نـــه» گفتنمان را که چشیدیم
وقت است بنوشیم ازاین پس «بله»هارا
بگــــذار ببینیـــم بر این جغــــد نشستــه
یـــک بار دگــــر پــــر زدن چلچلـــــهها را
یک بارتو هم عشق ِ من از عقل میندیش
بگــــذار که دل حـل کند این مسئلهها را
========== محمد علی بهمنی ============
چه سخت است...
هم پاییز باشد...
هم ابر باشد...
هم باران باشد...
هم خیابانِ خیس باشد...
اما...
نه تو باشی...
نه دستی برای فشردن باشد!...
نه پایی برای قدم زدن باشد و
نه نگاهی برای زل زدن...
ای مــردم هـمـیشـه! دروغ اسـت نـامـتـان
خوردیـد نان عاشقـی ام را حـرامـتـان
دلـواپـسـم بـرای غــزل*عـشــق*زنـدگــی
بـوی فـریـب مـی دهــد احـتـرامـتــان
فـردا بـرای گـریـه اگـر بـغـض بـشـکــنـد
سر می نهم بر شانـه سـرد کدامـتـان؟
در خلوتی که از خود من هم فـراتر اسـت
گـم مـیـکنـد تـمـام مــرا ازدحـامـتـان
مـی خـواهم از کـنـار شـمـا سـاده بـگــذرمپاسـخ نمـی دهـم به فـریب سلامتـان
مثل هم اید اهل همیـن روز و مـاه و سـال
هرگز به آسمـان نرسد پشت بـامتـان
آمد و نــوشت به خــــط زیـــــبا گل سرخ
موضـــــوع جدیــد درس انشــا گل سرخ
یک لحــظه قـلم به سمت دفتر خـم شد
آهســـته نـوشت یـــک معمـــا گل سرخ
بــــوی تو تمــــام دفتــــرم را پـــــر کـرد
نام تــو نبــوده پیش از اینــــها گل سرخ؟
به به چه شباهتـــی ولی راست بگـــو
دیشب تو سری به ما زدی یا گل سرخ؟
یک لحظـــه معلـــم از نگاهـــم پی بـرد
در دفتـــر من تویـی تـو تنهــا گل سرخ
پرسیدکه غیرازتوکسی عاشق نیست؟
گفتـم که آقـــا اجـــــاز ه آقــا گل سرخ
پرسیـــــد که حرف دیگــری هـم داری
تا سبز شــــود تمام دنیــــا گل سرخ؟
گفتــــم که کبوتــــر دلـــــم پر بکـشد
از ایــــن ور سـادگی من تـا گل سرخ
گفتــــم که تمــــام ابـر ها می داننــد
من معتقـــدم به زندگی با گل سرخ...
باران اشک من
چتر بغض تو
خش خش تکرار گامهایمان
دست تودر دست خیس من
پاییز هم گوشه ی چشم تو قاب شد
امروز صبح اگر از خواب بیدار شدی و دیدی ستاره ها در آسمان نمی تابند
ناراحت نشوحتما دارند با تو قایم باشک بازی می کنند پس با آنها بازی کن
امروز هرچقدر بخندی و هرچقدر عاشق باشی از محبت دنیا کم نمیشود
پس بخند و عاشق باش
امروز هرچقدر دلها را شاد کنی کسی به تو خرده نمی گیرد
پس شادی بخش باش
رو به رو نمی شود پس از اعماق وجودت نفس بکش
امروز هرچقدر خدا را صدا کنی خدا خسته نمی شود
او منتظر توست ...او منتظر آرزوهایت...خنده هایت ...گریه هایت
ستاره شمردن هایت و عاشق بودن هایت است
امروزت را دریاب امروز جاودانه است
و
امروز زیباترین روز دنیاست!
چون امروز روزی است که آینده ات را آنطور خواهی ساخت که
تا امروز فقط تصورش میکردی...
آری، زندگی را آنگونه که دوست داری تصور کن تا آنگونه شود!
تو در من مرده ای
و این سینه گور توست !
گنه کاری تو مگر؟
که اینسان پس از درگور گذاشتنت
آتش از گور تو برخیزد
پاییـــز آمدست کـــه خـــود را ببـــارمت
پاییـــز لفـظ دیگــر "من دوست دارمت"
بر باد می دهم همـه ی بود خویش را
یعنی تو رابه دست خودت می سپارمت!
باران بشو، ببـار به کاغـــذ، سخن بگو
وقتی که در میان خودم می فشارمت
پایــــان تو رسیـــده گل کاغـــذی من
حتّـــی اگر خــــاک شــوم تا بکارمت
اصـــرار می کنی که مــرا زود تر بگـو
گاهی چنان سریع که جامی گذارمت
پاییــــز ِ من، عزیز ِ غــم انگیز ِ برگریز
یک روز می رسم وتو را می بهارمت!!
میدانی گاهی آدم می ترسد
می ترسد از اینکه نرسد،
از اینکه اشتباه کرده باشد،
از اینکه ده قدم را یکی کرده باشد
و آن وسط ها خیلی چیزها جا مانده باشد
می ترسدو
هی دورو برش را نگاه می کند
هی مرور می کند
مرور می کند
مرور می کند
بعد می بیند انگار آن عقب ترها
جای بعضی چیزها خالیست
جای بعضی لحظه ها خالیست
جای بعضی آدمها خالیست
دلش تنگ می شود برای همه شان
خیلی تنگ...
انگار...بعضی از آدمها برای زیستن آفریده نشده اند
خبر به دورترین نقطه جهان برسد
نخواست او به من خسته بی گمان برسد
شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت
کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد
چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر
به راحتی کسی از راه ناگهان برسد
رها کنی برود از دلت جدا باشد
به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد
رها کنی بروند تا دو پرنده شوند
خبر به دورترین نقطه جهان برسد
گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری
که هق هق تو مبادا به گوششان برسد
خدا کند که نه...نفرین نمی کنم که مباد
به او که عاشق او بودم زیان برسد
خدا کند که فقط این عشق از سرم برود
.
.
.
.
.
خدا کند که فقط آن زمان برسد...!!!!!
درآینه نگاه كن
اگر صورتی زیبا داری
كاری مناسب جمالت انجام بده
و اگر قیافهات نامناسب است،
زشتی كردار را به زشتی صورتت میفزا.
============= افلاطون =============
اعتباری به خروس سحری نیست دگر
دیر خوابیده و بر خاستنش دشوار است
کوک کن ساعت خویش!
که موذن،شب پیش
دسته گل داده به آب
و در آغوش سحر رفته به خواب
کوک کن ساعت خویش!
شاطری نیست در این شهر بزرگ که سحر برخیزد
شاطران با مدد آهن و جوش شیرین دیر برمی خیزند
کوک کن ساعت خویش!
که سحرگاه کسی
بقچه در زیر بغل،راهی حمامی نیست
که تو از لخ لخ دمپایی و تک سرفه او برخیزی
کوک کن ساعت خویش!
رفتگر مرده و این کوچه دگر
خالی از خش خش جاروی شب رفتگر است
کوک کن ساعت خویش!
ماکیان همه مست خوابند
شهر هم...خواب اینترنتی عصر اتم می بیند
کوک کن ساعت خویش!
که در این شهر،دگر مستی نیست
که تو وقت سحر،آنگاه که از میکده بر می گردد
از صدای سخن و زمزمه ی زیر لبش برخیزی
کوک کن ساعت خویش!
اعتباری به خروس سحری نیست دگر
و در این شهر سحر خیزی نیست ...
پاییز فصل من است،
فصل بیقراری های دلم
پاییز که از راه می رسد دلم بیقرار می شود،
گوش کن!
این صدای خش خش گامهایش است ،
دور می شودیا نزدیک نمی دانم!
اما صدای پایش را دوست دارم...
پاییز فصل رفتن ، نیست شدن ، نابود شدن
نه نه... !
پاییز فصل آمدن ، بودن ، هست شدن
پاییز فصل من است.
=========== حامی ===========
شکلاتی دیدم که کودکی به خدا تعارف می کرد.
من نمی دانستم که خدا چه شکلیه!
تصویری زیبا دیدم که کودکی نقاشی کرده بود.
من نمی دانستم که خدا چقدر مهربونه!
شنیدم کودکی شکایت مادرش را پیش خدا برده است.
من نمی دانستم که خدا کجاست!
پچ پچ کودکی را شنیدم که درگوشی می گفت: خدا جون فقط تو می دونی.
من همیشه خدا را در ذکر و تسبیح و مسجد و ترس جستجو می کردم.
اگر چه ترنم قطره باران بر پنجره همسایه برای بیداری کودک خانه ما بوده است.
افسوس که کسی تنهایی اش را درک نکرد
و همه در پی گرگ بودند!
در این میان فقط گرگ
فهمید که چوپان تنهاست!!!
***********************
پ.ن:معلمم به خط فاصله می گفت خط تیره! می دانست فاصله چگونه روزگار آدمها را تیره می کند.
خدایا
هرکس به یادم هست به یادش باش
اگر کنارم نیست ، کنارش باش
اگر تنهاست پناهش باش
و اگر غم دارد غمخوارش باش
از معلمم شنیدم
صبح روز اول سال
« با محبت جمله سازید. »
اولی قلم تراشید:
« من محبت را دوست دارم »
دومی تنور دل بتفتید:
« مادرم محبت است كلاً »
سومی كه بود دلگیر:
« محبت دروغ است »
سبط شاعری هجا كرد:
« از محبت خارها گل می شود »
یك به یك جُمَل بخواندیم
آخرین نفر ز جا خاست
كودكی یتیم كمرو
جامه اش دریده بر تن
صورتش لهیده از غم
فی المثل
بودنش نبود او بود
جمله را چنین شروع كرد:
« خدا ما را دوست دارد »
یاد دارم بهترین شد
چون معلم گریه می كرد
و می گفت: « بچه ها گفتم :"با محبت!" جمله سازید.»
پاییز که می شود...!
بـاران کـه می بـارد...!
دلـم بـرایت تنـگ تـر می شـود...
راه می افـتم...
بـدون ِ چـتـر...
من بـغض می کنـم...
آسمـان گـریـه...
از سخن چینان شنیدم آشنایت نیستم
خاطــراتت را بیاور تا بگویـــــم کیستم
سیلی هم صحبتی از موج خوردن سخت نیست
صخره ام، هر قدر بی مهری کنی می ایستم
تا نگویی اشک های شمع از کم طاقتی ست
در خــــودم آتش به پا کردم ولی نگریستم
چون شکست آیینه، حیرت صد برابر می شود
بی سبب خود را شکستم تا ببینم چیستم
زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست
کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می زیستم
" فاضل نظری"
امشب اصلا حس شیرینی ندارم .
انگار پاییز برایم دارد تمام می شود
شاید پاییز اینگونه می رود
زیر باران پشت به من
و باچتری چون دیدگانم سرخ
حامی
پر شد آیینه از گل ِ چینی
آه از این جلوه های تزئینی
گفته بودی چگونه می گریم؟
به همین سادگی که می بینی
سکه ی زندگی دو رو دارد
گاه غمگین و گاه غمگینی
شاخه های همیشه بالایی
ریشه های همیشه پایینی
عاقبت میهمان ِ یک نفریم
مرگ ! با طعم تلخ ِ شیرینی
************************************
************** گــــاهي ***************
*********اوقــــــــــــات آدم بايـــــد*********
*****درست مثـــــل يک رهبــر ارکستـــر*****
***به همه پشت کندو مشغول کارخــودش***
**بشود چــون وقتي کارش به اتمـــام رسيد**
*** بر مــي گرددو همه آنهـايي که به آنها***
***** پشت کــرده بود مجبــورند او را *****
********بخاطـــر کارش تشويــق********
************** کننــــد.**************
*********************************
خوابیده بودم
کابوس می دیدم
از خواب بلند شدم تا به آغوشت پناه ببرم...
افسوس ...
یادم رفته بود که از نبودت به خواب پناه برده بودم
دلا دیشب چه می کـــردی تو در کوی حبیب من ؟
الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من ؟
خیال خود به شبگردی ، به زلفش دیــدم و گفتم :
رقیــب من ! چه می خواهی تو از جان حبیب من؟
نهیبــی می زدم با دل ، کــه زلفت را نلــــرزاند
نــدانستم که زلفـت هم ، بلــرزد با نهیـب من!
خوشم من با تب عشقت ، طبیب آمد جوابش کن
حبیبــم ، چشـم بیمار تـو بس باشد طبیب من
در آن زلــف چلیپــایی که دلها خـود صلیب اوست
نـــــوازد مــریم عـذرا به لالایــی صلیـــب من
غروبــی زایــد از زلفــت که دل باشد غـریب آنجــا
حبیبـــم با غروبـــت گــو نیـــازارد غـــریب مــن
عجب دارم که زلفت را پریشـــان می کنــم از دور
به آه خــود کــه آه از ایــن دل و آه عجیــب مـن
نصیب از ظلمت هجران به جز حسرت نخواهد بود
حســاب روشنــی دارد دل حســرت نصیــب مـن
من از صبــر و شکیبــم شهریــارا شهره ی آفـاق
همــه آفــاق حیراننــد از ایــن صبــر و شکیب من
اول مهر که می شد
می خواندیم آن مرد آمد
آن مرد در باران آمد...
سال ها گذشت
... و هنوز آن مرد نیامده
دو جمعه هم از مهر گذشت اما...
نه آن مرد آمد
نه باران...!
الا اى نــوگــل رعنــا كه رشــك شاخ شمشـــادى
نگـــارين نخــل مــوزونى همــايـون ســــرو آزادى
به صيـــد خاطـــرم هرلحــظه صيـادى كمين گيرد
كمــــان ابــروت صيــدم كــه در صيـادى استـادى
چـــه شــورانگيــز پيكـرها نگـــارد كلك مشكينت
الا اي خسرو شيرين كه خود بي تيشه فرهادى
قلم شيرين وخط شيرين سخن شيرين ولب شيرين
خــــدا را اى شكــر پاره، مگــر طـوطـى قنادى
من از شيــرينى شــور و نوا بيـداد خواهم كرد
چنان كز شيوه شــوخى و شيدايى تو بيدادى
توخودشعرى وچون سحروپري افسانه رامانى
به افســون كدامين شعــر در دام من افتادى؟
گـــر از يادم رود عالـم تو از يادم نخواهى رفت
بشرط آن كه گهگاهى توهم ازمن كنى يادى
خوشاغلطيدن وچون اشك در پاى تو افتادن
اگر روزى به رحمت برسر خاك من استادى
جوانــى اى بهار عمر اى روياى سحـرآميـز
تو هـم هر دولتى بودی چو گل زيباو آبادى
ای چشــم تو از هرچه غزل گیراتر
لبخنـــد تــو از خنده ی گل زیـــباتر
در بــرکه ی آرام ـتو حتــی مهتــاب
صـد بـار ز خـــورشید شـــده والاتر
تو پنجـــره ی وا شـده بر هر جنگل
تو قطـره ای از شــوق شده دریاتر
خوبـان جهان آنچــه تو داری دارنــد
در عشـق، تو از یــک یکشان بالاتر
زندگی زیباست ...
تماشایی ست ...
چرا زیبا نمی بینیم !؟
چرا گاهی به پای این همه خوبی ... نمی شینیم !
چرا با هم نمی خندیم !؟
مگر دنیا چه کم دارد !؟
ببین ... این آسمان آبی ست ...
ببین دنیای ما ... آکنده از پاکی ست...
و خوبی ... تا ابد ... پاینده می ماند ...
تو ... باور کن
همین ... کافی ست.
طرز تفکر يک سگ:
اين آدما به من غذا ميدن،
نوازشم ميکنن،
دوستم دارن.
پس حتما اونا خداي من هستند.
طرز تفکر يک گربه:
اين آدما به من غذا ميدن،
نوازشم ميکنن،
دوسم دارن.
حتما من خداي اونا هستم....
اگر خوب به اين جملات فکر کنيد، انسان ها هم از همين نوع
تفکرها برخوردار هستند. عده اي خودشون رو به خاطر توجه
و محبت ديگران مديون تصور مي کنند و عده اي به خاطر
همين موضوع دچار خود بزرگ بيني هاي کاذب ميشن
آسمان رحمی کن !
دل بارانی تو
شیشه نازک احساس مرا می شکند
شاخه ها از اشکت
همه گریان شده اند
برگ ها می پرسند:
این کدامین غزل است
که تو را...
عاشق و مجنون کرده ست؟
تو ولی می باری
شیشه نازک احساس مرا می کوبی
آسمان رحم نکردی بر من ...
در مدرسه زندگي
در کلاس دنيا ،
سر زنگ املا ،
يادمان باشد که حتما
براي محبت تشديد بگذاريم،
تا حتی به اندازه ی نيم نمره
از محبت ها کم نشود...
فصل باد و برگ و باد و برگ . . .
فصل رنگ و رنگ و رنگارنگ. . .
فصل مشق و مدرسه
بقیه در ادامه مطالب
هـــر برگ زردی در چمـن
یاد خوش چشمان توست
هر چشـمه ای در باغ دل
نقش خـوش پیمان توست
پایـیز غم عشق خداست
منظومــه ای بی انتهاست
پایـــیزی ام ای یـــار مـن
پاییــــز غـم پنـــهان توست
هربرگ این فصل قشنگ
گــــــویی خراب بــــاده اند
ایـن مستی فصل خـزان
عطــر خوش زلفـان توست
پاییـــز نـگاهی دل فریب
از آسمــان است و زمیــن
پاییز تمام عاشقی است
دست مـن و دامان توست
ایـــن ساغــر لبـریــز دل
آشفتـــه از مــوی تو شد
ایــن زخمــه بر تـار دلـم
نقش خـوش مژگان توست
پاییزعروس فصل هاست
نــازک دلی های خــداست
گویی که رقص برگ و باد
شعــر خوش دستان توست
گـاه گاهـی دل من می گیرد
بـیـشـتر وقـت غروب
آن زمانی که
خدا نـیـز پر از تـنـهایـیـست
من وضـو خواهم سـاخـت
از خـدا خواهم خواست
که تو تـنها نشوی
و دلـت پر ز خوشی های دمادم باشد
باز با مــــوج نگاهش خــواب شن ها را به هم زد
او کـــه در پاییـــز آمــــد از بهـــاری تـــــازه دم زد
پیش از او بیـــگانه بــــودم با تمــام سادگی هـا
ناگهــان درسینه ی من سادگــی ها را رقـم زد
او که در پاییـــز آمــد با خــودش احســاس آورد
صاف و ساده،مثل شعری درخیــال من قدم زد
در دلــــم پیـــدا نکــــردم مثل او ...دریا تر از او
اوکه باموج نگاهش خواب شن ها را به هم زد
این شعر رایکی از دوستان به اسم پاییزان ارسال کرده اند که به احترام ایشان در وبلاگ گذاشتم
پاییز یک شـــــعر است یک شــــــعر بی مانند
زیبـــــاتـــــر و بهتــــــر از آنچـــــه می خـوانند
پاییـــــز تصــــویـــــر ی رویـــایی و زیبــــاست
ماننــــد افســـون است ماننـــــد یــک رویاست
سحــــــــر نـــــگــــــاه او جــادوی ایــام است
افسونـــــگر شهر است بـــا اینــــکه آرام است
او ورد مـــی خــوانـــــد در بــــاغ هـــــــای زرد
مـــــی آیـــد از سمتش مـــوج هــــــوای سرد
بـــا بــــــرگ می رقصد بـــــــا باد می خنـــدد
در بـازیــش با بــــرگ او چشـــــم مــی بنـــدد
تــــــا می شـــود پنهان بـــــــرگ از نــگــاه او
پـــــائیـــــــز مـی گـردد دنبـــــال او هـــر سو
هــر چنــــــد در بــــازی هـر سال بازنده است
بسیار خوشحـــال است روی لبش خنده است
من دوســـت مـی دارم آوازهــــــایـــــــش را
هنــــگــــام تنهـــایـــی لحـــــن صــــدایش را
ماننــــــد یـــک کـــودک خوب و دل انگیز است
پاییز پاییز است
پاییزکه بیاید کُرک و پر تو هم می ریزد
زرد و نارنجی،
کنار باغچه چنبره خواهی زد
ومرور می کنــی روزهای رفته را .....!
خواب بودی؟!
برف موهایت را پوشاند!
بهار هم!
دیگر برای تو طنّازی نمی کند
گرمای دستانت را؟!
خزانت.....
دیرگاهی است رسیده
پائیز را......!
آغوش بگیر!
نمی دانم
فقط این را می دانم ...
دلم ...
برای تو تنگ میشود.
