=== شبت خوش باد من رفتم===========

چهار شعر شب بخیر با تشابهی خاص از چهار شاعر:

(1)

کجایی ای ز جان خوشتر ، شبت خوش باد، من رفتم
بیـــــا در من خوشی بنگر ، شبت خوش باد من رفتم

نگـــــــارا، بر سر کویت دلــــــم را هیــــــچ اگـر بینی
ز من دل‌خسته یــــــاد آور، شبت خوش باد من رفتم

زمن چون مهربگسستی، خوشی در خانه بنشستی
مرا بگــــذاشتی بـــر در، شبـــت خوش باد من رفتم

تو با عیش و طــــــرب خوش باش، من با ناله و زاری
مرا کان نیست این بهتــــر، شبت خوش باد من رفتم

مرا چــــــون روزگار بد ز وصــــــــل تو جــــــدا افکند
بمانــــــدم عاجز و مضطر، شبت خوش باد من رفتم

بماندم والـــــــــه و حیران میان خـــاک و خون غلتان
دولب خشک و دو دیده تر، شبت خوش باد من رفتم

منــــــــم امروز بیچــــــــاره، ز خـــــان و مانم آواره
نه دل در دست و نه دلبـر، شبت خوش باد من رفتم

مرا گــــــویی که ای عاشق، نِه ای وصل مرا لایــق
تو را چـون نیستم در خور، شبت خوش باد من رفتم

همـــــــی گفتم که ناگاهی، بمیــرم در غم عشقت
نکـــــــردی گفت من باور، شبت خوش باد من رفتم

عـــــــراقی می‌سپارد جان و می‌گویــــــد ز درد دل:
کجایی ای ز جان خوشتر ، شبت خوش باد من رفتم

(2)

الا ای نازنین دلبـــــــر شبت خوش باد من رفتم

تو ای ساقـی سیمین بر شبت خوش باد من رفتم

دمی باران اشــــکم بین به یاد روی چون ماهت

تمام آسمانم تـــــــــر, شبت خوش باد من رفتم

شبی در دامن دامت بدیــــــــدم خیل مشتاقت

به هرزلفت هزاران سرشبت خوش بادمن رفتم

نمانده طـــــــــاقتی در دل ز قهرت, آفرین بر تو

زدست زخم این خنجرشبت خوش باد من رفتم

درون دفتـــــــرم صد یاد شیرین ازلبت پیداست

بکندم برگ این دفتر, شبت خـوش باد من رفتم

اگر رخصــــت دهی دل را جـدا سازم ز مژگانت

که ماندم من به پشت در, شبت خوش باد من رفتم

به روی سنگ قبـرم می نویسم باسر انگشتم

که جان از آن تو دلبر شبت خوش باد من رفتم

(3)

تو در خوابی و آرامـم ، شبت خوش باد من رفتم        

تو را آرام می خواهم ، شبت خوش باد من رفتم

 

تو در آرامشی زیبـــــــــا ، خدا را شکر می گویم              

نریزد خــواب تو برهم ، شبت خوش باد من رفتم

 

دلم می خــــواهد از عقلم که بیدارت کنم یک دم         

بدون شب به خیرم هم،شبت خوش باد من رفتم

 

نمی آید به ذهن اصــلاً که من خواب از تو برچینم       

به امید شبی بــــاهم ، شبت خوش باد من رفتم

 

شبت شیرین و کــــــامت شاد ، نکن یاد دل تنگم          

سراغ از تو نگیـرد غم ، شبت خوش باد من رفتم

 

زمین ِ گــــــرم فرشت باد و تور کهکشان سقفت           

تو را دست خــدا دادم ، شبت خوش باد من رفتم

 

خدایا امشب و هــرشب ببیند خواب خوش خوبم        

نباشد خواب تو درهم ، شبت خوش باد من رفتم

 

اگر بیــــــــــداری و داری به زیر چشم می بینی               

بکش پلک دلت بر هم ،شبت خوش باد من رفتم

 

صدای صبــــــــــح می آید ، من از یاد تو بی تابم              

دو روز بعـــد می آیم ، شبت خوش باد من رفتم

 

(4)

تو را دل دادم اي دلبــر، شبت خوش باد من رفتم

تــو داني با دل غمخور ، شبت خوش باد من رفتم

اگــــــر وصلــــــت بگشت از من روا دارم روا دارم

گرفتــــم هجرت اندر بر، شبت خوش باد من رفتم

به چهــــــــــــره اصل ایمــــانی به زلفین مایه‌ی کفری

زجــــــــــــــــور هر دو آفتگر شبت خوش باد من رفتم

ببـــــــــردي نور روز و شب بـــــدان زلف و رخ زيبا

زهي جادو زهي دلبــر، شبت خوش باد من رفتم

ميــــــــان آتش و آبــــــــــم ازين معني مرا بيني

لبان خشك و چشم تـر، شبت خوش باد من رفتم

بدان راضي شـــــــدم جانا كه از حالم خبر پرسي

ازين آخر بود كمتـــــــر؟ شبت خوش باد من رفتم

===عشق آنچه هستی است نه آنی که نیستی===============

 

 حـــــــالم بـــــــد است مثل زمــــانی.......که نیستی!

دردا! کــــــه تو همیشـــــه همــــانی.......که نیستی!

 

وقتـــــــــی که مانـــــــده ای نگرانی کـــــه مانده ای

وقتــــــــــی که نیستـــــی نگـرانی.......که نیستی!

 

عـــاشــــق که می شــوی نگـــــــــران خودت نباش

عشق آنچه هستی اسـت نه آنـی.......که نیستی!

 

با عشـــــــــــــق هـــر کجــــا بروی حــی و حاضری

در بنــــــد این خیــــــال نمـــــــانی.......که نیستی!

 

تا چنــــــــــد من غــــزل بنــــویســم کـه هستی و

تو با دلـــــــی گرفتـــه بخــــوانی کـه.......نیستی!

 

من بــــــی تـــو در غـریـب تـــــرین شهـــر عالمـم

بـــی من تو  در کجـای جهـــانی که.......نیستی؟

===ساختـــــه ام با کــــم و بسیار تو ========

 

رفته بـــــودی تو و دلمـــــرده ز رفتـــــارِ تو من

خوب شد آمــــــــدی، ای کشته ی دیدار تو من

 

ستمت گر چه فزون است و وفا کم، غم نیست

کم کَمَـک ساختـــــه ام با کــــم و بسیار تو من

 

هر دلــــــی نیست عـزیز دل من، لایــــق صید

باش همـــــواره تو صیـــــــــاد و گـرفتار تو من

 

این ســــه ارزانـــــی هم باد الهـی همـه عمر

بختْ یـــارِ تــو و تـــــو یـــارِ من و یــــــارِ تو من

 

هیـچ دانـی که دراین دوری یک ماهه چه رفت

یا چـــــه دیدم ز غـــــم و حسـرت دیدارِ تو من

 

سال هـــــا پیـــر شدم لیک جوان خواهم شد

لبْ نَهَــــــم باز چــــــو بر لعل شِـکَـربار تو من

=== حرف مرد یکی است =========

 

 تو از منی و من از تو چـــرا که درد یکیست

که آنچــــه با من و تو روزگـــار کرد یکیست

 عجیــــب نیست که من بــــا تـو نیز تنهایم

که در مقـــــابل آیینــــه زوج و فرد یکیست

 چه فــــرق می کنــد اکنون ، بهــار یا پاییز

برای ما که کـــــویریم سبــز و زرد یکیست

 من و تــــو دشمن تقـدیر یک دگر هستیم

ولی چه سود ، که تســلیم با نبرد یکیست

 دلم به دور تو سیـــاره ای است سرگردان

که شیوه من و این چرخ هرزه گرد یکیست

 خــدا یکی و تو یکی پس از آستـــان غمت

نمی روم که بـــــدانندحــــرف مرد یکیست

===چه غم ز باد سحر... ===========

 

 چه غم ز باد سحر شمـــع شعــله‌ ور شده را

که مرگ راحت جان است جان ‌به ‌سرشده را

 روان چـــــو  آب بخـــوان از نــــــگاه غم ‌زده‌ام

حــــــــکایت شب بــا درد و غم سحر شده را

خیـــــال آن مـژه بـــا جـــان رود ز سیـنه برون

ز دل چـــــــــگونه کشم تیـــــر کارگر شده را

 مگیــــــر پُــــــردلی خویش را به جای سلاح

به جنگ تیــــر مبـــــر سینه ‌ی سپر شده را

 مبین به جلــــوه ‌ی ظـــاهر کـه زود برچینند

بســـــــاط سبــــزه‌ ی پامال رهگذر شده را

 کنـــون که باد خـــزان برگ برد و بار افشاند

ز "سنگ"  بیم مده نخـــــل بی ‌ثمر شده را

مگـــــــر رسد خبـــر وصــــل ورنه هیچ پیام

به خـــود نیــاورد از خویش بی‌ خبر شده را

 دمیـــد صبـــــح بنـــــاگوش یــار از خم زلف

ببین سپیـــده‌ ی در شام جلوه ‌گر شده را

 فلــــک چـــو گوش گران کرد جـای آن دارد

کـه در جـــگر شکـــنم آه بی ‌اثــــر شده را

 زمانه ‌ای ‌ست که بر گریه عیب می‌ گیرند

نهـــــان کنـــــید از اغیار چشم تر شـده را

 نه گوش حق ‌شنواینجانه چشم حق ‌بینی

خدا سزا دهد این قوم کـــور و کـر شده را

===پریشانم...پریشان===========

 

 چون طفل که از خــــوردن داروست پریشان

با دوست پریشــــــانم  وبی دوست پریشان

ابرو به هــــــم آورده و گیســــو زده بـر هم

چون ابــــــــر که بر گنبــد مینوست پریشان

مجموعـــــه ی ناچیــــز من آشفته ی او باد

آن کس که وجودم همـــه از اوست پریشان

دست و دل من بر سر ایـــــن سلسله لرزید

در جنـــــــگل گیســوی تو آهوست پریشان

آرامش دریـــــــــــای مرا ریختـــــــه بر هم

این زن که پری خوست،پری روست،پری شان

با حوصــــله ی تنگ و دل سنـگ چه سازم ؟

با دوست پریشــــــانم و بی دوست پریشان ...

=== مرا هم از زبان انداختی========

 

 وای برمن ! تا نظــــــر بر ایـــن و آن انداختی

هر کجا رفتی دلی را در گمـــــــان انداختی

 آمدی سنگین و رنگین بعــد هم رفتی ولی

شور بد مستانگـــی ها را به جان انداختی

 تا کمــــــان ابرویت درگیــــر نازی تـازه شد

باز گنـجشــــک دلــــی از آسمان انداختی

 درحیاط خانه ات،گل های نو می کاشتی

موعــــــــد نــــــوروز را یـاد جهان انداختی

 پـــرده تــــا برداشتــی از نوبهـــــار قامتت

دیگــــر از تقویـــم ها فصل خزان  انداختی

 شب شدوازآسمان چشمک برایت می زدند

تا نگاهــــی هـــــم به آن بیچارگان انداختی

 شعــرهای تازه ام آتش به پا خواهند کرد

بوسه هایم را اگـــر چه از دهان انداختی

 صاحب چندین کتاب شعربودم پیش ازاین

خنده ای کردی مرا هم از زبـان انداختی

=== زن و مردهای قدیم...!!!============

 

زچــــــه گل بوده مگر عطــر دهن های قدیم؟

که عسل می چکد از موم سخــن های قدیم؟

 

حــــال اگر هرچه بروید به زمین حیرت نیست،

جــــای می بوده و معشوق ، چمنهای قدیم!

 

می شکستنـــــد ولــــی بر سرپیـمان بودند،

مست بـــودند اگـر شیشه شکن های قدیم!

 

می شد از چاه به همسـایگی شـــاه رسید،

این همــــه تنـــــگ نبـودند وطن های قدیم!

 

چه نشستیــــم؟ که درچــــاه بمیــرد بیژن؟

شـــرم می آیــــدم ازغیــرت زن های قدیم!

 

سر بـــریدنــــد ز اجـــداد من ونیست عجب،

که گــــران بـوده سر مرد به تن های قدیم!

 

زود ای کـــاش قیـــامت شود، آنـــگه بینی

چه بــــرون می زنــد از بند کفن های قدیم!

=== داغ داغم===========

جوّ احســــاس تو بــــرفی ست من اما داغم

این چـــه سری ست که در مرکز سرما داغم

 

من پسر خوانده ی هذیانم و ته مانده ی شب

آتشــم ، آتشــم ، آتــش کــــه ســـرا پـا داغم

 

این پـــــدر سوختـــه دل را بــه تو دادم شاید

یـــــــــخ احســــــاس تــــو را آب کند تا داغم

 

من چــــرا این همـه امروز به خـود می پیچم

سَ سَ ســردم شـــده اما چِ چــــرا دا داغم!

 

اگـــــــــر امــــروز به فـردا برسد می فهـمم

چـه بـــــلایی به ســـرم آمــــده حــالا داغم

 

غزلم شــروه درد است که گرم است هنـوز

جو احســـاس تــو بـرفی ست من اما داغم

=== حسابی فراموشکار شدم...چیزی یادم نیست========

 

 

 

 اسم من چیست؟ خدایا چه کنم؟ یادم نیست

امشب آمــــاده شدم تا چه کنم؟ یادم نیست

 

من که همســـــایه‌ی نـــزدیک شقایق بودم

پا شدم آمدم این‌جــــــا چه کنم؟ یادم نیست

 

من چــــــرا از تــــــو بریـــدم و چرا برگشتم؟

و بنـــــا شد که دلــم را چه کنم؟ یادم نیست

 

من نشــــــــــانی دل دربــــــه‌درم را... بـانو

از تو پرسیــــده‌ام امـــا چه کنم؟ یادم نیست

 

این نوشته، غــزل کیست که من می‌خوانم؟

اسم او چیست؟ خدایـا چه کنم؟ یادم نیست

=== گاهی ناچاریم گناه کنیم=========

خود را اگـــــرچـــه سخت نگه داری از................ گناه

گاهی شرایطــــی است که ناچاری از................ گناه

 

هر لحظــه ممکن است که با برق یک نگاه

بر دوش تو نهـــــاده شــــــود باری از ................گناه

 

گفتم: گنــــــاه کردم اگـــر عاشقت شدم

گفتی تـــو هم چه ذهنیتی داری از................. گناه!؟

 

سخت است این‌که دل بکنم ازتو، ازخودم

از ایــــن نفس کشیدن اجبــــاری ، از............... گناه

 

بالا گرفتـــه‌ام سرِ خود را اگـــرچه عشق

یک عمـــر ریخت بر ســـــرم آواری از.............. گناه

 

دارند پیــــــله‌های دلـــــم درد می‌کشند

باید دوبـــــــــاره زاده شوم  عاری از............... گناه

=== دلم آب افتاد...==========

عاقبت جـــــان تو در چشمه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی مهتاب افتاد
پیــچشت داد خــــدا، در نفست تـــاب افتاد

نور در کاسه‌ی ظلمت‎زده‌ی چشمت ریخت
خواب از چشم تو ای شیفته‌ی خواب، افتاد

کارت از پیــــله‌ی پـــوسیده به پرواز کشید
عکس پـــــروانه بـــرون از قفس قاب افتاد

چشمـه شد، زمزمه شد، نور شد و نیلوفر
آن دل مـــــرده که یک چند به مرداب افتاد

عادتت بود که تکرار کنی «بــــــــــودن» را
از سرت زشتـــــی این عادت نـــاباب افتاد

مـــاه را بـــی‌مدد تشت تمـــاشــــا کردی
چشمت از ابروی پیوسته به محراب افتاد

چه کشش بود درآن جلوه‌ی مجذوب مگر
که به یک جذبه چنین جـان تو جذاب افتاد

چهره‌ی واقعــــی‌ات را به تــو برگرداندند
از سر نـــــام تو سنگیــــــنی  القاب افتاد

شهد سرشــــار شهادت به تو ارزانی باد
آه از این مردن شیـــرین، دهنم آب افتاد

امشب از هٌــــرم نفس‌های اهــورایی تو
گرم در دفتـــــر من، این غـــزل ناب افتاد

=== خیال...=========

خیــــــــــال آمدنت دیشبــــم به سر می زد

نیـــــامدی که ببینـــی دلـــــم چه پر می زد

 

به خواب رفتم و نیــــلوفری بر آب شکــــفت

خیــــــال روی تو نقشی به چشم تر می زد

 

شراب لعـل تو می دیدم و دلم می خواست

هــــزار وسوسه ام چنــــگ در جگر می زد

 

زهی امید که کامی از آن دهـان می جست

زهی خیــال که دستی در آن کمـــر می زد

 

دریچــــه ای به تمــــاشای بــاغ وا می شد

دلـــم چـو مـــــرغ گرفتــــار بال و پر می زد

 

تمام شب به خیــــــال تو رفت و ، می دیدم

که پشت پرده ی اشـکم سپیده سر می زد

=== پلنگ و آهو...==========

پلنــــگ سنگی دروازه‌ های بستـــــه ی شهرم
مگـــو آزاد خواهـــــی شد که من زندانی دهرم
 
تفاوت‌ های ما بیش از شبــاهت هاست باور کن
تو تلخـــی شراب کهنــــــه ای من تلخی زهرم
 
مرا ای ماهی عاشــق رها کن فکر کن من هم
یکی از سنگ های کوچـــــک افتــــاده در نهرم
 
کسی را که برنجـــاند تـــو را هرگز نمی بخشم
تو با من آشتـــی کردی ولی من با خودم قهرم
 
تو آهـــوی رهــــای دشت های سبـزی اما من
پلنــــگ سنگــــی دروازه‌های بستــه ی شهرم

=== پرم از...===========

سرگذشتم گرچه از تکـرار رسوایــــــی پُر است

سینه ی من هم چنان از شور شیدایی پُر است

 

عصر دلتنــــگی است... گول این هیاهو را نخور

ازدحـــــام شهــــر از انبـــــــوه تنهایی پر است!

 

برگی از شاخه به خاک افتاد، می بینی رفیق!؟

فصـــــل پاییــــز از تصــــاویر تماشایی پر است

 

عشقِ تو درسینه ی من؟ادعای مشکلی ست

برکـــــه ای کوچک که از امواج دریایی پر است!

 

دست خـــالی مــانده ام هرچند در شامِ فـراق

سینه ام ازشوقِ آن صبحی که می آیی،پُراست

=== کاش هیچ بودم============

کاش...!

برگ ازشاخه افتاده ای بودم

سواربراسب باد.

بی وزنی را

ازعمق وجود احساس می کردم.

قلبم را

از هیچ پر می کردم

و خیالم را ازهمه چیز خالی.

===مرا انداختی و رفتی==========

مرا چون قطره ‌ی اشکی زچشم انداختی رفتی 

تو هــــم ای نازنین قـــدر مـــرا نشناختی رفتی

 

به چندین آرزو  چـون سایه در پـــای تـو افتادم

ولی دامن فشانــدی قد به ناز افراختـی رفتی

 

مرا عشق تو فــــارغ کــرده بود از دیگران اما 

تو سنگین ‌دل ز من با دیگران پرداختـی رفتی

 

تمنای نگــاهی داشت دل از چشم مست تو 

تغــــافل کردی و کـــار دلم را ساختی رفتی

 

ندادی آشنــایی چون گـــذشتی از کنار من 

تو ای بیگانه‌ خو، گویی مرا نشناختی رفتی 

 

زچشمم رفت بی ‌او روشنایی وزپیش ای اشک 

تو هم زین خانه ‌تاریک بیرون تاختی رفتی

 

اگــر آرام ننشینی به خاکت افکنم ای دل 

همان گیرم که درپایی سروجان باختی رفتی

=== صبور باش...============

یادت باشد

دلت که شکست ، سرت را بگیر بالا

تلافی نکن ، فریاد نزن ، شرمگین نباش

حواست باشد ؛

دل شکسته ، گوشه‌هایش تیز است.

مبادا که دل و دست آدمی را

که روزی دلدارت بود زخمی کنی به کین،

مبادا که فراموش کنی

روزی شادیش، آرزویت بود...

صبور باش و ساکت ..

=== بگذار زنگ ساعتت باشم===========

چیزی بگو، بگـــــذار تا هم صحبتت باشم

لختی حریف لحظــــه های غربتـت باشم

 

ای سهمت ازبــار امانت هرچه سنگین تر

بگذار تا من هــــم شریک قسمتت باشم

 

تاب آوری تـــــا آسمــــان روی دوشت را

من هم ستـــونی در کنــار قامتت باشم

 

از گوشه ای راهی نشـان من بده، بگذر

تا رخنــــه ای در قلعــه بند فترتت باشم

 

سنـــگی شـوم در برکه ی آرام اندوهت

با شعــله واری در خمــود خلوتت باشم

 

زخـــــم عمیــق انزوایت دیر پاییده است

وقــــت است تا پایان فصل عزلتت باشم

 

صورتگر چشمان غمگین تــو خواهم بود

بگــــذار همچـــون آینه در خدمتت باشم

 

درخوابی وهنگام را ازدست خواهی داد

معشوق من ! بگذار زنـگ ساعتت باشم

=== مردن را انتخاب می کنم=========

گزیـــــدم از میــــــان مرگ ها این گـــونه مردن را

تورا چون جان فشردن در بر آن گه جان سپردن را

 

خوشـــــــا از عشـــــــق مردن ای که طعـــم تو

 حـــــلاوت می دهـــد حتـی شرنگ تلخ مردن را

 

چه جای شکوه زاندوه تو ، وقتی دوست تر دارم

 من از هـــر شادی دیگر غم عشق تو خوردن را

 

تـــو آن تصــویر جاویـدی که حتی مرگ جادویی

 ندانـــــد نقشــــت از لــوح ضمیر من ستردن را

 

کنـــایت بـــر فـــــــراز دار زد جــانبــازی منصور

 که اوج اینست این،در عشق بازی پافشردن را

 

مرا مـــردن بیامــــوز و بــــدین افسانه پایان ده

 که دیگـــــر برنمـــی تابد دلم نوبت شمردن را

 

کجـــــایی ای نسیــــم نابهنگام ای جوانمرگی

 که ناخـــوش دارم از باد زمستانی فسردن را

 

---

=== آهسته آهسته================

به رويش آشنـــــا كـــــــردم نگه آهسته آهسته

چو آن طفـلي كه مي افتد به ره آهسته آهسته

به نرمـي سرمه خود را مي كشد بر ديده مردم

شدم محـــرم به آن چشم سيه آهسته آهسته

ز بي صبـــري گره در رشته مي افتد تحمل كن

بر آيــــد يو سف مصري ز چـــه آهسته آهسته

به چشمت گو عنـــــان ترك تـــازي را نگه دارد

جهــــان گبري كند شه با سپه آهسته آهسته

مرا اين نكته روشن گشت از شمع سحرگاهی

كه عمر خلـــــق مي گردد تبه آهسته آهسته

زجرم انــــــــدك انــــــدك روزگار من تبه گردد

ز نادانـــــــي شدم غرق گنـه آهسته آهسته

ره دور و دراز عشق را همــــــــــوار بايد رفت

فلك را طي كندخورشيدومه  آهسته آهسته

=== اتفاقی که شاید بیفتد==========

يک غـــزل گفتـــه ام مثل يـــــک سیب ، با رديـف بيفتد بیفتد

شايد اين شعر بی مايه باشد ، شـــــايد اين قافيــــه بد بیفتد

من ولی امتحان کردم امشب ،آسمان ريسمان کردم امشب

شايد اين شعـــر بی مايه روزی ، دست يــک روح مرتد بيفتد

من ولی در پی يک سوًالم : اين که پايان ايـن ماجرا چيست؟

اين که آخـــــر چرا مــــــرگ بايد روی يــــک خط ممتد بيفتد؟

شعـــــله بايد بر انگيزم ازخـويش ، دار بايد بياويزم از خويش

تا کـــــی آخر در آيينــــه چشمـــــم ، بر نگـاهی مردد بيفتد

بر لب بام خورشيــد بــــــــوديم ، بر لب بام خورشيـــــد آری

بــــر لب بام خورشيــــــد ناگــاه ، ماه در پـــــــايت آمد بيفتد

اشک بر سطر لبخند افتاد ، خــــواندم از گونه های تو در باد

سيب يــــک لحظــــه، يک اتفاق است ،اتفاقی که بايد بيفتد

اتفاقی شبيه شکتتستن،  خلسه ای مثل از خود گسستن

اتفــــــاقی که امـروز...  فردا... يا نه  ،هر لحظه شايد بيفتد

خيــــــز ودر شهر غوغـــــا کن آذر! آتشی تازه بر پا کن آذر

رفتـــــه است آن تبـــــر دار ديروز، پای بت های معبد بيفتد

مــــــوج بايد برانگيـــــــــزی از من ، ماه بايد بياويزی از من

مــــوج يا ماه تـــــــا نبض دريا ، يک دم از جزر و از مد بيفتد

*****

مرگ طنزی فصيح است آری،بايدازعمق جان خواندوخنديد

گرچــــه اين شعر بی مايه باشد ،گرچه اين قافيه بد بيفتد

 

=== ماه من...=============

ماه اگــــــر در شبــــــــکلاه زر زری زیبـــــاتر است

مـاه عالمتــــــــاب من در روســــــری زیبـاتر است

گـر چـــــه زیبا می زنــــــــد  پیدا شدن بر مـوی او

گـم شــــدن در آن شب نیلــــــوفری زیبـا تر است

عـشـــــق را در گـنــجه ی سبـز قـدیـمی دیده ام

چشـمش از نـــــار و تـــــرنج کـــودری زیباتر است

"همـدلــی از همـزبانــــی خوشتر...." اما اینکه تو

با زبـــــان از همــــــدلان دل می بـری زیباتر است

مــــادرم می گفــــت دختــــر هـای باغ لشــکری

مثل حـــوری هر یــــــک از آن دیگـری زیباتر است

سینــــه ریــــز ســکه کوب دختــرانش در غـروب

از قِـــــران آفتــــــاب و مـشـــــتری  زیبــاتر اسـت

من به او می گفتـــــم  امـا - خوب یا بد- گـل پری

گل پــــری از هـــــر چـه حوری و پری زیباتر است

ولولای دخــتـــران مثـــــل گــل  بــــر روســریش

از سـکــــوت این شب کــاکـــــل زری زیباتر است

اوکه من می خواهمش گلخنده های شرقی اش

توی بــاغ رنــــگ رنـــــــگ روســری زیبــاتر است

=== گوش به زنگ===========

می ترسم از صدا، که صدا عاشقت بشود

این سوت کوچـــه گرد رها عاشقت بشود

گفتم به باد بگـــویم تــو را... نه... ترسیدم

این گــــــردباد سر به هـوا عاشقت بشود

پوشیـده ای سفـــید، کجـا سبز من ! نکند

نـــــار  و ترنج بـــــاغ صفــا عاشقت بشود

بگـــــذار دل به دل غنـــچه ها  ولی نگذار

پروانـــه سوز خانـه ی ما عــاشقت بشود

حالا تــــو گـــوش کن به غمم شهربانو! تا

در قصـــه هام شاه و گـدا عاشقت بشود

بالا نگــــاه نکــن آفتــــاب لایـــــق نیست

می ترسم آن بلــند بــــالا عاشقت بشود

مال منی تو،چنان مال من که می ترسم

حتی خدا نکـــــرده خـــدا عاشقت بشود

خورشید قصه ی مادربزرگ یادت هست؟

خورشیدمی تو ، مـاه چرا عاشقت بشود

وقتی نشسته این منِ خاکی به پای غمت

باز این گدای بی سر و پا عاشقت بشود؟

عمریست گوش به زنگم،چرا...!؟که نگذارم

حتی درنگ ثــــــانیه ها عــــاشقت بشود

=== نوروز هم گذشت============

سبـــــزه ها را گـــــره زدم به غمت

غــــــم ِ از صبـــــر، بیشتـر شده ام

سال ِ تحویل ِ زندگیت بـــه هیــــــچ

سیــــزده های در بــــه در شده ام


سفـــــره ای از سکــوت می چینم

خستــــــه از انتـــــــظار و دوری ها

سال هـــایی که آتشـــــــم زده اند

وســــط چــــارشنبه ســـــوری ها


بچّــــه بودم... وغیر عیدی و عشق

بچّـــــه ها از جهان چه داشته اند؟!

در ِ گوشم فرشتــــه ها گفتــــــند

لای قــــرآن «تـــو» را گذاشته اند!


خـــــواستی مثـــل ابــــرها باشی

خـــــواستم مثــــل رود بـرگــــردی

سیـــــزده روز تــا تــــو برگشتــــم

سیـــــزده روز گریـــــه ام کــــردی


ماه من بـــــود و عشـــق دیـــوانه!

تا که یـــــک دفعـــــه آفتـــــاب آمد

ماهـــــی قرمــــزی که قلبـــم بود

مُـــــــرد و آرام روی آب آمــــــــــــد


پشت اشـــــک و چــــراغ قـــرمزها

ایستـــــــادم! دوبــــــاره مرد شدم

سبزه ای تــــوی جـــــوی آب افتاد

سبــــــز مانــــدم اگرچه زرد شدم



«وَانْ یَکاد»ی که خواندم وخواندی

وســــط قصّـــه ی درازی هـــــا!!

باختــــــم مثــــل بچّــه ای مغرور

تـــــوی جــــدّی ترین ِ بـــازی ها!



سبـــــــــــزه ها را گــره زدم امّا

با کـــــــدام آرزو؟ کـــــدام دلیل؟

مثــــل من ذرّه ذرّه مـی میـــرند

همه ی سال های بی تحـویــل!

=== می شوم پرپر===========

قناری، سار، بلبــــل پـــــر؛ پرستو پر، کبــوتر پر

خزانسوزست باغ دل هـــرآن گـــــل نازنين تر پر

من وحسرت نشينی ها، مـــن و اين سخت جانی ها

تو از دلبستگی ها پـــــــر، تو تا يک آسمان پر، پر

تمام زنـــــدگی تکــــرار يک کوچ است يک پرواز

تمــــام زندگــــی تکــــرار يک گل، يک گل پرپر

تو و چــــون گل شکفتن ها ، تـــو و تا اوج رفتن ها

من و خار جنـــــون در دل، من و تيــــرخطر در پر

تمــــام سينـــه سرخان روی بال خويش می بردند

تو را ، وقتی که زخم يک کبـــــوتر داشتــــی بر پر

چه می خواهی دگر از من؟ بگير و يک جنون بشکن

اگر آييــــنه  آيينــــــه، اگــــر دل دل، اگر پر پر

من از افسانه موهوم دل بـــــايست می خوانـــــدم

که در اسطوره ی آتش سيــــاوش پـــر، سمندر پر

هميشه قسمتم اين کنــــج محنت نيست می دانـــم

به سوی چشمهايت می گشايــــم روزی آخـــــر پر

===حرف تلخ ازلب شیرین شنیدنی است===========

تــــا چنـــد پیش نــــــاز تو بــــــاید نیاز کرد؟

بر نـــــاز خـود بناز که نازت کشیدنی است !

چشمت نظـــر ز لطف به عاشــق نمی کند

چــون آهوی خطـــائی کارش رمیدنی است

از شــــربـت زلال دلت کـــــام دل بــــــــرآر

سرچشمه ی حیــات زلالت چشیدنی است

خــــوشدل مرا نمای به دشنامت ای حبیب

چون حرف تلخ ازلب شیرین شنیدنی است

بر نقد جان دو  بوسه ز لعــــــل تو خواستم

گرچه گرانبهــــاست ولیکــن خریدنی است

مانع مشو ز لعـــــل لبت بــــوسه خواستم

هرشکّرین لبی نمکین شدچشیدنی است

جز من هر آنـــکه دست صبوحی به تو فکند

قطعش نمازدوش که دستش بریدنی است

 

=== مسوزان استخوانم را==============

ایا صیاد رحمــــی کن ، مرنجـــــان نیم جانم را

بکـن بال و پرم امـا مســــــوزان استخـــوانم را

اگر قصد شکـــــــارم داشتی اینک اسیرم من

دگر از بــــــاغ بیرون شو ، مسوزان آشیانم را

به گردن بسته ای چون رشته برپای زنجیــرم

 مروت کن اجازت ده که بگشــــــــایم زبانم را

به پیــــرامون گــــل از بس خلیده خار در پایم

شده خونین بهر جای چمن بینی نشــانم را

 دراین کنج قفس دورازگلستان سوختم،مُردم

خبــــر کن ای صبــــا از حـال زارم باغبانم را

 ز تنهایی ، دلم خون شد خدا را محـرم رازی

که بنــویسم بسوی دوستـــانم داستـانم را

من بیچاره آن روزی به قتـل خود یقین کردم

که دیدم تازه باگرگ الفتی باشد  شبانم را

اسیرم ساخت دردست قضا و پنجه دشمن

دچـــار خواب غفلت کرد از اول ، پاسبانم را

=== بی تو عجب عیدی!!!===========

قصد جان می کنـــــد این عیــد و بهارم بی تو

این چه عیدی و بهـــاری اسـت که دارم بی تو

گیرم این بــــاغ ، گـــلاگـــــــل بشکوفد رنگین

به چه کارآیدم ای گل ! به چــــه کارم بی تو ؟

با تو ترسم به جنـــــونم بکشــــد کار ، ای یار

من که در عشــــق چنین شیفته وارم بی تو

به گـــــل روی تــــواش در بگشــــایم ورنـــه

نکنـــــد رخنـــــه بهـــــاری به حصارم بی تو

گیــرم از هیـــمه زمرد به نفس رویانده است

بــــازهـــــم بــــاز بهـــــارش نشمارم بی تو

با غمت صبــــر سپــــردم به قــراری که اگر

هـــم به دادم نـــرسی ، جان بسپارم بی تو

بی بهـــار است مــــرا شعـــر بهـــاری ،آری

نه همیــــن نقش گل و مـــــرغ نیارم بی تو

دل تنـــــگم نگـــــذارد کـــه به الهــــام لبت

غنچــــه ای نیـــز به دفتـــر بنـــگارم بی تو

=== جایت خالی است ===========

معشوق من! بعد از تو جایت همچنـان خالی است

خالی است جایت در دلــــم تا جاودان خالی است

جز تو برای عشــــق کس کاری نخــــــــواهد کرد

وقتی نباشی بــی تو شهر از عشاق خالی است

جز تو کسی آغـــــــوش من را پر نخــــــــواهد کرد

تـــــو می روی وتا ابــــــد این آشیان خالی است

می دانــی آیا بی تو در من این خـلاء چون است؟

انگار از خـــورشیــــد روشن آسمـان خالی است

یا آن که آفـــــــاق پس از بــــــاران که من باشم

از جلــــوه ی جـــادویی رنگین کمان خالی است

از کام و جامــــم زهــــــر می جــوشد مرا وقتی

از شهد نــاب بوسه های تو دهـــان خالی است

دیگـــر کسی مستــــم نخواهـــــد کرد بعد از تو

ای بــاد ه ای که بی توام رطل گران خالی است

غـــرق غبـــــاران می شــــود آئینـــــه در غربت

وقتی که از تصـــویر های عشقمان خالی است

الهـــــــام بخش من تـــوئی و شاعرت بی تـــو

از "طبع چون آب"و "غزل های روان" خالی است

خاموشم ازسوز و گداز آنسان که خاموش است

تا از گـــدازه سینه ی آتشفشـــــان خالی است

شایــد کسی فصلی شــــود در قصــــه ام اما

دیگرز آب و رنگ عشق این داستان خالی است

                                                                 

=== بر ما چه رفته است؟===========

 

زخمی به من زدی که دلم خونچکان شده است

خون مثـــــــل آب از سر زخمم روان شده است

چون یار تــــازه ؛ گر چــــــه هوا خواه تست جان

چون خصم کهنه،با تو ،دلم سرگران شده است

بیهـــــوده نیست ، خاطـــــر یکــــه شناس من

با بـــــودن تو ، ملتفت دیگــــران شــــده است

شش فصــــل قصــه من و تو ، عشق بود ، اگر

سر سام ، فصل هفتم این داستان شده است

با ما چــــه رفته است که خورشیـــد مهـــرمان

در زیر ابــــــرهای کــدورت ، نهان شده است ؟

با ما چــــه رفته است که نـــــاگاه ، از دو سـو

گل گفتن و شنیدنمان ، بی زبان شده است ؟

 بر مــــــــا چه آمـده که دل مهـــــــربـــــان تو

ناگــاه ،با من این همه نا مهربان شده است ؟

بر ما چـه آمده است ،که ناگـــــــــاه جاممان

جای شکر دوبـــاره پر ازشوکران شده است ؟

چیزی که دوست خــواست ندانم چرا نشد ؟

دانم همانکه دشمنمان خواست،آن شده است

در چله شکفتـــــــگی خــــویش ، باغمـــــان

پژمــــرده طلسم کــدامین خــزان شده است

زخمــی زدی عمیــــق تر از انــــــزوا ، به من

بیهوده نیست «منزوی» ات ناتوان شده است.

=== دلم چرکین است=========

همچو مرغی که به زیر پر خود

 برده در گوشه باغی سر خود

می کشد از سر حسرت آهی

مرغ بیچاره ز دل گه گاهی

  گاه گاهی که به آثار به جا مانده ز ویرانه خود می نگرد...

یا به شاخی که بر آن تا دیروز

عالمی داشت در آن لا نه خود می نگرد ...

همچو آن مرغ دلم غمگین است

از تو ای دوست دلم چرکین است

 گر مرا درد دلی بود تو محرم بودی

آری ای دوست ...

تو تسکین من و جان پر از غم بودی

می شدم سنگ صبورت گاهی

که تو غمگین بودی

با غم تو دلم از غصه پریشان می شد

گر لبت می خندید

لب من نیز ز لبخند تو خندان می شد

معنی دوستی از اول خلقت این است

ولی ای دوست کنون ازتو دلم چرکین است

 یا ندانسته مرا محـرم خود می خواندی

یا که دانسته ز صد طعنه مرا رنجاندی

هر چه ماندم خاموش

هـــــر چـه آمد به زبان تو ز جان کردم گوش

باز هم زهر زبان شرر انگیز ترا کردم نوش

باورم بود که زهر ...

با همه تلخی خود

اگر از ساغر یاران باشد

بی گمان چون شکر شیرین است

ولی از تو دگر ای دوست دلم چرکین است

 آن همه لاف جوانمردی و همدردی کـو ؟

آن همه دم زدن از معرفت و مردی کــو ؟

ما چه کردیم که رسوای ســـر بازاریم ؟

کی کسی دیده کله از سر کس بر داریم ؟

به که آمد بد ما ؟

به کــــــه گفتیم کـه بالای دو چشمت ابروست ؟

کی شنیدی تو ز ما غیبت هر دشمن و دوست ؟

تو بگــــو در نظرت رســــــم مروت این است ؟

 به خدا از تو دلم چرکین است

خیر خواهی تو ما را همه جا رسوا کرد

کار صد دشمن ما را ...

همه دلسوزی تو یکجا کرد

درد این است که این گونه چرا با ما کرد

الغرض با دل ما دوستیت بد تا کرد

آفرین بر تو رفیق...

چه بلائی به سرم آوردی ...

مرحبـــا لطف نمودی و محبت کردی

مزد یکرنگی من را دادی

  این مرام که و فرمان کدام آئین است ؟

از چه پیغمبر و مبعوث کدامین دین است ؟

به همان دین قسم

 از تو دلم چرکین است

وای بر آنکه از او رنجیدی

آنچه را خوش به مذاق تو نیامد

زد و از او دیدی

هر کجا بنشستی

با نصیحت گونه ...

حرف خودرا زدی و بال و پرش را چیدی

خود چنان بنمودی

که بگویند دلش می سوزد

با همان حالت دلسوزی خود ...

در دل آنکـــه ترا نشناسد

تخم بد بینی و شک پا شیدی

آری ای یار شفیق

با همین شیوه دیرینه خود

کوس رسوائی ما را سر هر کوچه زدی

تو همه پیچ و خم این ره بد را بلدی

آری ای دوست دگر جام دلت

 پر ز شراب کین است

از تو بگذار بگویم که دلم چرکین است

غصه ات غصه من

خانه ات خانـــه من

با تو یکرنگ چه کس ؟

ســــــاده همچون کف دست

جز دل عاشق و دیوانه من ؟

لا اقل با من افسرده بگو

تو چه دیدی از من ؟

یا چه کردم با تو ؟

از من ای دوست بگو

چه جسارت ، چه خطائی ســـــر زد ؟

تا همان دست که صد بار فشردم آن را

از قفا بر کمرم خنجر زد ...

 چه خطائی کردم ؟

محرم راز تو غیر از من دیوانه که بود ؟

یا بجز من به ره دوستیت ...

همقدم ...

همدم و مردانه که بود ؟

خود مگــــــــر کم دیدی ز کســــــان نامردی ؟

ز رفیقان دو رو چند ین بار دیدمت دلسردی ؟

حال در بهت و شگفتم که چرا ؟

آنچه آنان به تو کردند تو با ما کردی

بازهم از ته دل می گویم

خانه ات خانه من

  خانه ام خانـه تو ...

 غصه هایت غم من ....

دوریت گــــــر چه مرا سنگین است

از تو شرمنده اگر می گویم ...

"چه کنم دست خودم نیست دلم چرکین است ."

=== حرفی نیست...==========

گفتي نگو از لحـــــظه ي ديدار، حرفي نيست

گفتي صبوري كن فقـط اين بار،حرفي نيست

پيش از شتــــابان رفتنت اي كاش مي كردي

اين سقف را هــم بر سرم آوار ،حرفي نيست

تا حـــــال و روزم را بفهمــي كاش مي بردي

يك قطره تنهـايي از اين بسيار ،حرفي نيست

جا مانـده افســـون تو در قلبـــــم بيـــــا آن را

از كنـــــج پنهـــــان دلم بــردار ،حرفي نيست

دردي اگـــــر در چشــــم هايت آشيـــان دارد

بر شانه هـــاي خسته ام بگذار،حرفي نيست

من از تو نه ، از داستان عشــــــق دلگيـــــرم

من با خــــــودم دارم سر پيكار ،حرفي نيست

هر لحــــــظه داغ عشق را بگـــــذار بر قلبـــم

تا گــــــــر بگيرد اين تن تبــــدار ،حرفي نيست

من با خيــــــــال ديـــــدنت آرام مي گيـــــــرم

ما را رها كن غرق اين پنـــــــدار ،حرفي نيست

طـــرح نگاه مهربـــانت ، رنــــــــگ لبخنــــــدت

درچشم من مانده ست بي تكرار،حرفي نيست

دارم صبوري مي كنــــم ،حتـــــي اگر مي شد

افسانه ي غم بيش از اين تكــرار حرفي نيست

اين لحـــــــظه ها با اضطــــراب عشق پيش تو

بر اشتباهم مي كنم اقـــــــــرار ،حرفي نيست

فكــــــــر اسارت مي كند بيـــــــداد در ذهنــــم

از - من – اگر حــــتي شوم بيـزار،حرفي نيست

كي ، در كجـاي جــاده ها راه تـــو را ســـد كرد؟

دور از تو دارم مي شــــوم بيــمار،حرفي نيست

"ساقي"صدايش كن،صدايش كـن به نام عشق

گر نشنـــــود حــــرف تو را ديـوار ،حرفي نيست

=== نشان عاشقی من...===========

هرشب خيـــــال روي تو هـــم صبحت من است

اين عاشقـــــــي عجيب ترين عـــادت من است

انــــــــــــگار در حریــــــــم دلـــــم راه می روی

با ســـــایــــــه ای غریب که در غربت من است

من با همين اميــد به سر بـــــرده ام كه عشق

از سفـــــره ي بزرگ دلت،قسمـــــت من است

با اين كــــــه در تمــــــام دلـــم ساكنـــي ولي

هجـــــــران تو مخـــوف ترين وحشت من است

چشم انتـــــــــظار آمدنت مانــــده ام عــزیـــــز

تمرين صبر،ســـــــاده ترين زحمـــت من اسـت

از بس كه با حريـــــــــر غمـت خـــــو گرفته ام

آشفتگي بـه خاطـــــر تــــــو ، راحت من است

ترسيــــــــم نقش روي تـو بـــر دفتر خيـــــــال

رفتار هـــر دقيقـــــه و هـر ســـاعت من است

گرگـــــوشه اي نشسته و درخـويش مانده ام

از بي خيــــــالي ام نه،كـه از حيـرت من است

ديـــري است از نگــــاه دلــــــم دور مانده اي

اين درد سينــه سوز نه درطـــاقـت من است

گر دست من بــه نخــــل وجــودت نمی رسد

تقصیــر عشق نیست کـه از رخـوت من است

تنها دلیـــــــــل بودنـــــــم ای نـازنین فقــــط

فکر حضـــــور توست که در خلـوت من است

انــــكار من به چشــــم تو گر سهـل شد بدان

اين کار هر چه هست ، فقط محنـت من است

در گیـــر و دار عشـــق ، اميـــــــرم اگـر تويي

پس مهــــــر تو قسم به خدا ، رايت من است

"ساقي" بيا زمنزلت عشــــــق مـن بگـــــــو

كاين عاشقي،نشان من و شـوكت من است

=== در وصف لبت2============

ای چو فرهاد دلم عاشق شیرین لبت

مستی امشبم از بادهٔ دوشین لبت

نیست شیرین که ز فرهاد برای بوسی

ملک خسرو طلبد شکر رنگین لبت

وه چه شیرین صنمی تو که دهان من هست

تا به امسال خوش از بوسهٔ پارین لبت

محتسب سال دگر بر سر کویت آرد

همچنین بی خودم از بادهٔ نوشین لبت

طبع شوریدهٔ من این همه شیرین کاری

می کند در سخن امروز به تلقین لبت

 

سیف فرغانی چون وصف تو می‌کرد گرفت

طبعم اندر شکر افشاندن آیین لبت

=== در وصف لبت=========

ای پستهٔ دهانت شیرین و انگبین لب

من تلخ کام مانده در حسرت چنین لب

بودیم بر کناری عطشان آب وصلت

زد بوسهٔ تو ما را چون نان در انگبین لب

هرگز برون نیاید شیرینی از زبانش

هر کو نهاده باشد باری دهان برین لب

عاشق از آستینت شکر کشد به دامن

چون تو به گاه خنده، گیری در آستین لب

تا در مقام خدمت پیش تو خاک بوسد

روزی دو ره نهاده خورشید بر زمین لب

از بهر آب خوردن باری دهان برو نه

تا لعل تر بریزد از کوزهٔ گلین لب

با داغ مهر مهرت ای بس گدا که چون من

از آرزوی لعلت مالند بر نگین لب

از معجزات حسنت بر روی تو بدیدم

هم شکر آب دندان هم پسته آتشین لب

دل تلخکام هجر است او را به جای باده

زین بوسه‌های شیرین درده به شکرین لب

تا چند باشد ای جان پیش در تو ما را

چون مرغ بهر دانه از خاک بوسه چین لب

تو سرخ روی حسنی تا کرد شیر شیرین

خط نبات رنگت همچون ترانگبین لب

چون فاخته بنالم اکنون که مر تو را شد

همچون گلوی قمری ز آن خط عنبرین لب

هنگام شعر گفتن شوق مرا قرین دان

ز آن سان که در خموشی با لب بود قرین لب

 

=== خداوندا نمی دانم==========

خداوندا نمی دانم

در این دنیای وانفسا

كدامین تكیه گه را تكیه گاه خویشتن سازم

نمی دانم خداوندا.

در این وادی كه عالم سر خوش است و دلخوش است و جای خوش دارد.

كدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم

نمی دانم خداوندا

به جان لاله های پاك و والایت نمی دانم

دگر سیرم خداوندا...دگر گیجم خداوندا

خداوندا تو راهم ده...پناهم ده .

امیدم ده خداوندا .

كه دیگر نا امیدم من و می دانم ...

كه نومیدی ز درگاهت گناهی بس ستم بار است

و لیكن من نمی دانم...دگر پایان پایانم.

همیشه بغض پنهانی گلویم را حسابی در نظر دارد

و می دانم كه آخر بغض پنهانم مرا بی جان و تن سازد.

چرا پنهان كنم در دل؟چرا با كس نمی گویم؟

چرا با من نمی گویند یاران رمز رهگشایی را؟

همه یاران به فكر خویش و در خویشند.

گهی پشت و گهی پیشند

ولی در انزوای این دل تنها .

چرا یاری ندارم من . كه دردم را فرو ریزد

دگر هنگامه ی تركیدن این درد پنهان است

خداوندا نمی دانم

و نتوانم به كس گویم

فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی

بسی من خون دل دارم. دلی بی آب و گل دارم

به پو چی ها رسیدم من به بی دردی رسیدم من

به این دوران نامردی رسیدم من

نمی دانم...نمی گویم

نمی جویم ...نمی پرسم

نمی گویند...نمی جویند

جوابش را نمی دانم

سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند

چرا من غرق در هیچم؟

چرا بیگانه از خویشم؟

خداوندا رهایی ده...كلام آشنایی ده

خدایا آشنایم ده...خداوندا پناهم ده...امیدم ده

خداوندا بمیران این غم دل را

و یا در هم شكن این سد راهم را

كه دیگر خسته از خویشم

كه دیگر بی پس و پیشم

فقط از ترس تنهایی

هر از گاهی چو درویشم

و صوتی زیر لب دارم

وبا خود می كنم نجوای پنهانی

كه شاید گیرم آرامش

ولی آن هم علاجی نیست

و درمانم فقط درمان بی دردیست

و آن هم دست پاك ذات پاكت را نیازی جاودانش هست

=== دیدن روی تورا تاب ندارم=============

کردم ســـــراغ کـوی تــــو، بختم نشان نداد

گفتم رســـم به وصـــــل تو مرگم امان نداد

کــار آن کند که روی تــــو نادیــده جـان دهد

آن روی نیست ، این که توان دید و جـان نداد

کـــردم بسی مــــلامت دلــدادگان عشــق

پنداشتــم که دل به بتــان می تــــوان نـداد

سر منــــزل مــراد بــــود آستـــــان عشـق

محــروم آنــــکه بوســه بر این آستــان نداد

پنهـــان ز مدعــی، دل من یافـــت از غمش

ذوقــــی که آسمان بــه دل شــادمان نداد

گفتم به پیش روی تومیــــــرم،به ناز گفت:

خود کیست آنکه روی مــرا دید و جان نداد؟

=== بخند...==========

به چه می خندی عزیز !؟

به چه چیز !؟

به شكست دل من... !؟

یا به پیروزی خویش !؟

به چه می خندی عزیز !؟

به نگاهم كه چه مستانه تو را باور كرد !؟

یا به افسونگریِ چشمانت...

كه مرا سوخت و خاكستر كرد...!؟

"به چه می خندی تو...!؟"

به دل ساده ی من می خندی !؟

كه دگر تا به ابد نیز به فكر خود نیست !؟

به جفایت كه مرا زیر غرورت له كرد !؟

به چه می خندی عزیز !؟

به هم آغوشی من با غم ها...!؟

یا به ...!؟

خنده دار است...

بخنـــــــــــــــــد !!!

===آکادمی ... در سال آینده با با سانسور!!!

=== ردیف و قافیه شعر============

شبیه شعــــــــر، شبیه غزل ، ظریـف شدی
برای قافیـــــه‌ی من، شبـــــی ردیـف شدی

شبیه خــــــواب دمِ صبـــــح ، مثل ابری دور
شبیــــــه سبزه‌ی بـــــاران‌زده لطیـف شدی

حریف عشق تو من نیستــــم، تویـــــی بانو
که در لبـــــــاس غزل برخـودت حریف شدی

نه مثل خــــواب بــخارا ، نه مثل خاک بهشت
نه مثـــل، نه، که بسی بیشتـر ظریف شدی

قشنگ‌تر شـــدی ای روح محــــض، در باران
علی‌الخصـوص که از گِـل کمی کثیف شدی

زمین مهمــــــل اگر آسمـــــــان زیبـــــا شد
توفعــــــــل ربطیِ این مُسند سخیف شدی

در این زمانــه که عشــــق از شرافت افتاده
مثــــــــال جالب یک عاشـــق شریف شدی

هم اعتبـــــار جدیدی به عشــــق بخشیدی
و هـــــم کسادی "بازار بنــــــد کیف" شدی

همیشه قابل تشخیصی ای همیشه فصیح
اگر شدیــــد شدی یـــــا اگر خفیـــف شدی

واین اشاره به یـــک شعر تازه است که تو
بـــــرای خاتمـــــه‌ی این غزل ردیف شدی

===عشـق...منکری از منکرات من============

خیره است چشم‌ِخانه به چشمانِ مات من
خالـــی است بی‌صــداو سکوتت حیات من

دل می‌کنم به خاطــــر تو از دیــــار خویش
ای خــــــاطرت عزیـــــز‌تر از خاطـــرات من

آیات سجـــــده‌دار خـدا چشـم‌های توست
ای سوره ی مغازله، ای سور و سات من!

حق‌الســــکوت می‌طـلبـــــند از لبــان تــو
چشمــــــان لاابـــالـی و لب‌هــای لات من

 شاعرشدن بهانه ی تلمیـح کهنــه‌ای‌ست
تا حافـــظ تو باشم، ای شــاخه نبـات من!

شکــــر خدا که دفتـر من بی‌غــزل نمــاند
شد عشـــــق نیز منکـــری از منکرات من

=== می خواهم گناهم سنگین تر شود==========

با تو می مانـَم که از نـــــام تو دل آذیــــن شود
تا که شرح عشقمان یک قصـــه ی دیرین شود

آن قَـدَر شــور از دلم صَــرفِ نگـاهــت می کنم
تا تمــام تلخـی چشمـــــــان تـو شیــرین شود

آنچنـــان پـــرشور می رقصم کــه از تـأثیــر آن
مـوجِ موهـایِ تو هـــم یکـجــور آهنگــین شود

مطـمئنـــم هـــــم زمـــان بـا دیــدنِ لبخـــندِ تو
چشم هایم روبـروی هــر غمـــی رویـین شود

جالب است این که: فقـط کافیـست تا نام تو را
بر زبان آرم کـــه از آن خـانه عطـــرآگیـن شود

« دوستَت دارم » اگر جـزوِ گنــاهان من است
دوست دارم تا گنـاهم باز هـــم سنگین شود!

===زیباست جمع خواهش من با غرور تو=======

آن روزهــــــــا که پنجره ام رو به صبح بود
می شد به سایه هــای نگاه تو دل سپرد

می شد محیــط خاطره ها را حساب کرد
می شد خطـوط چهره احساس را شمرد

 

آن روزهـــــــا که زیـر نفس های آفتـاب
خواب از سرلبـــــان شب آلود می پریـد

وقتــــــی عبور ثانیه ها ســرد سرد بود
من درتوضرب می شد و آتش می آفرید

 

مجــــــذور اشتیـاق سـلامی دوباره بود
جذر بهــــــار و آئینـه می شد بلوغ مرگ

میشد برای صورت گل مخرجـی نوشت
کسرهمیشه ساده نمیشد بدست مرگ

درخشکسال دل به توان می رسیداشک
جمع شب و ستــــاره جوابش طلـوع بود

راهی شدن بسمت صدای رسـای عشق
منهــــای هر بهــــانه جــوابش شروع بود

 
آن روزهای خوب و شکـــوفائی و ظهور
آن روزهـــــای رویش و تکثیــر و انتـشار

آن روزهای چشمه و خورشید و زندگی
آن روزهـــــای آبی و بــــــاران و آبـشار

  

امشب به نــــام نامی آن روزهای پاک
ژرفای عشـق را به تو تسلیم می کنم

دریای پر تلاطـــــــــم فریــاد خویش را
بر ساحل سکــوت تو تقسیم می کنم

 

در دفتر حساب خود امشب نوشته ام
ای لحظـــه های من به توان حضور تو

وقتی کتاب فاصله ها بسته می شود
زیباست جمع خواهش من با غـرور تو

=== جز شعر چه گفتم که به تو برخورده!؟==========

لنگـــــر انداختــــــــه در اسکلــــه، کنگر خورده
این عقـــــــــــابی که مسیرش به کبوتر خورده

موج بــــــا شوق تــــــــو می آید و برمی گردد
متــــــــــلاشی شده، بی حوصله و سرخورده

گاه یک صخــــره ی پنهان شده را رد کرده ست
گرچـــــــــه هر بار به یک صخره ی دیگر خورده

بوسه ات سرخ ترین میـوه ی فصل است انگار
سیلــــــی موج که بر گـــــــونه ی بندر خورده

«بد نگوییـــــــــــم به مهتــــاب اگـر تب داریم»
هر که بــــد گفت به چشمان تو! شکَّر خورده!

چشـــــــــم تو معـــــــدن الماس ولی لبخندت
سینـــــه ی ترد انـــاری ست که خنجر خورده

غزلـــــــــی گفتــــه ام از گونه ی گل نازک تر
من به جز شعر چه گفتم که به تو برخـورده!؟

=== مرا دریاب رفیق ===========

مزه ی عشق به این خوف و رجاهاست رفیق!
عشق سرگرمــــی‌اش آزار و تسلاست رفیق!

قیمت یک سحــر آغــوش چشیــدن، صد شب
گریـــه و بغض و تب و آه و تمنـــــاست رفیق!

نشدم راهـــــی این چشمـه که سیراب شوم
تشنـــگی خاص‌ترین لـــذت دنیــــاست رفیق!

بارهـــــا تا لب این چشمـــه دویـده است دلم
آبش امـا فقــــط از دور گــــــــواراست رفیق!

اســــــم آن روز که نامیـده‌ای اش روز وصـال
در لغــت نامه‌ی من «روز مبــاداست» رفیق!

«نیست در شهــــر نگــاری که دل از ما ببرد»
بنشین شعــر بخوان، دور جوان‌هاست رفیق!

=== امتنان و تبریک-==================

از تمام دوستانی که در طول سال ۱۳۹۱

این وبلاگ را همراهی نمودند

تشکر می نمایم

و به همه دوستان عرض می کنم

سال نو مبارک

=== نه نمی شود=================

می شد بگویم نه ولی آخر، چیزی عوض می شد مگر با نه؟
سیلی زدم بر صورتم صد بار، شاید خیالی باشد اما نه!

در چشمه چون تصویر ماه افتاد، جوشید، طغیان کرد و راه افتاد
مرداب ها آغوش وا کردند، جایی بجز آغوش دریا؟  نه!

افسوس دریا را نفهمیدیم، روز مبادا را نفهمیدیم
دیدی که  بعد از رفتن او شد، هر روزمان روز مبادا! نه!؟

نامردمی ها مرد را آزرد، تا در سکوت سرد  شب  پژمرد،
او بغض قیصر بودنش را خورد، او نان قیصر بودنش را نه!

او در میان دوستان تنها، افسوس وقتی گفتن از دریا
افتاده دست گوش ماهی ها، باید خروشد  اینچنین یا نه؟

شاید زمان ما را عوض کرد ه است ، این مرد اما همچنان مرد است
این مرد نام دیگرش درد است، چیزی که در او بود و در ما نه!

دلخسته از زندان در زندان، از جنگ با این درد بی درمان
مرگ امد و این مرد بی پایان، چیزی نگفت اینبار حتی نه

 صبح سه شنبه هشتم آبان، آغوش باز سید و سلمان
آغاز قیصر بود یا پایان؟ پایان قیصر بود... اما نه!