ای مصــــور صــــــورت یــــــار مـــرا بی ناز کش

چون به نازش می رسی بگذارمن خودمی کشم

=== قانع به غزلی ناب============

داغم، ولی به جـــــــــــرعه ای از آب قانعم

باغـــــــم، به روشنــــــــــایی مهتاب قانعم

بیـــــــــــداری ام کنار تو ممکن نبوده است

حـــــــالا به چشـم های تو در خواب قانعم

چشم تو صحن مسجـدی آرام و دوردست

می آیـــــــــم و به گوشه ی محراب قانعم

گیســـــوی تابــــــدار تو تــــاب از دلم ربود

یک عمـــــــر بـا همین دل بی تـــاب قانعم

شیرین تویی ومبــــدا شعـرم لبان توست

تر کــُــن لبی کـــــه با غزلــــی نـاب قانعم

=== نهی از منکر==========

بی خیـــــالت سر نکـــردم، بی خیالم سر مکن

خــــواب را در چشم های خستــه ام باور مکن

اختیــــــارت را به دست بــــــاد جـــــادوگر مده

پیش مـــــــردم زلف هایت را پریشــان تر مکن

امر کــــن تا بر لب سرخ تـــــو عـاشق تر شوم

نامسلمانـــــــــا! لبـــــــم را نهـی از منکر مکن

عمر بـــــــودن با تو کوتـــاه است،مثل عمر گل

نازک انــــــــداما! گـــــــــــل عمر مرا پرپر مکن

دیــــدی و چیدی و بوییــــــدی و دور انداختی

آنچـــــــه کردی با دل من با دل دیگــــــر مکن

شب گذشت وخواب چشمان توراازمن گرفت

گفتمت عـــــادت به داروهای خــواب آور مکن

=== عامل فاصله ها ...=================

عامل فاصـــــله ها گاه تویــــــی ٬گاهی من

بشکن این فـــــــاصله آماده هـــمراهی من

می رسم ٬می رسم از دور ترین فاصـــله ها

تا بلنـــــــدای تو ٬ با این همــــه کوتاهی من

کــــاش می شد ٬برسم با کمـــــک دستانت

از همین مرتبــــــه  تا مرتبـــــه  شــاهی من

چشم در چشــــــمِ کــدام آینه می گردانی؟

صاف تر٬ ساده تر٬ از آینه می خواهی !؟من

=== نیمه خالی============

چتـــــــر را از من گرفت و رفت ، باران را گذاشت
آب و خــــــاک و نور و گل را برد گلدان را گذاشت
پای رفتن را فقـــط نه... زد عصا را هم شکست
از قـــــــدم های شبانه یک خیـــــابان را گذاشت
برگهــــــای سبز  تقـــــــــویم مرا بـــــــــر باد داد
شاخـــه های خشک پاییز و زمستان را گذاشت
چـــــادر مشکی سرش کـــرد و به قلبم حسرتِ
دست بـــــــردن لای گیسوی پریشان را گذاشت
از دو نیــــــمِ زندگی نیـــــــــمِ پرش را سر کشید
روی میــــــزم نیمه خــــــــــالی لیوان را گذاشت
روز روشن این طــــــرف شبهای تاریک آن طرف
خنده ای مرموز کرد ، این را گرفت آن را گذاشت

=== گلایه...=============

ای گـــل ِ تازه که بویی ز ِ وفا نیسـت تو را          خبـــــر از سرزنش ِ خار ِ جفا نیست تو را

رحـــــم بر بلبــل ِ بی برگ و نوا نیست تورا          التــــــفاتی به اسیـــــرانِ بلا نیست تورا

ما اسیر ِ غـــم و اصـلا غــم ِ مـا نیست تورا          با اسیــر ِ غم ِ خود  رحم چرا نیست تورا

 فــــــارغ از عاشـق ِ غمنـاک نمی باید بود

جان ِ من این همه بی بـاک نمی بـــاید بود

همچوگــل چند به روی همه خندان باشی           همره ِ غیر به گلگشت ِ گلستان باشی

هر زمان با دگــری دست و گــریبان باشی          زان بیندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع ِ ما جمــــع نباشد تــو پریشان باشی          یاد حیــــرانی ما باشی و حیران باشی

ما نباشیم کــه باشد کــه جفای ِ تو کشد؟

به جفا سازد و صد جـــور بــرای ِ تو کشد؟

شب به کاشــــــــانهء اغیــارنمی باید بود            غیر را شمـــع ِ شب ِ تار نمی باید بود

همـــه جــا با همه کس یار نمی با ید بود             یار اغیــــــــــــار دل آزار نمی باید بود

تشنـــــــــهءخــــون ِ من ِ زار نمی باید بود            تابه این  مرتبه خونخوار نمی باید بود

من اگرکشته شوم بـــــاعث بدنامی توست

موجب شهرت بی باکی وخودکامی توست

دیگــــــری جـز تـــــو مرا این همه آزار نکرد            جز تو کس در نظر ِ خلـق مرا خوار نکرد

آنچه کردی تو به من هیــــچ ستمـکار نکرد             هیــچ سنگین دل ِ بید ادگر این کار نکرد

این ستــــــــم ها دگـری با من ِ بیمـار نکرد            هیـــــچ کس این همـه آزار من ِ زار نکرد

گــر ز ِ آزردن ِ من هست غـرض مـردن ِ من

مــُـــــردم ؛ آزار مکش از پـــــی ِ آزردن ِ من 

جان من سنگدلی،دل به تودادن غلط است           برسر راه تو  چون خاک فتادن غلط است

چشم ِ امید به روی ِ تو گشادن ، غلط است           روی پرگــرد به راه ِ تو نهــادن غلط است

رفتن اولاست زکوی تو ، ستادن غلط است            جان شیرین به تمنای تودادن غلط است

تو نه آنی که غــــــــم ِ عاشق ِ زارت باشد

چون شود خاک ،بر آن خـاک گذ ارت باشد

مدتی هست که حیــرانم و تدبیری نیست           عاشق بی سر وسامانم وتدبیری نیست

از غمت سر به گـــــریبانم وتدبیری نیست           خون ِ دل رفته به دامانم و تدبیری نیست

از جفـــای ِ تو بدین سانم و تدبیری نیست           چون توان کرد؟پشیمانم و تدبیری نیست

شرح ِ درماندگی ِ خــــود به که تقریر کنم؟

عاجزم ؛ چارهء من چیست؟چه تدبیر کنم؟

نخل ِ نوخیــــز ِ گلستان ِ جهان بسیاراست          گـــل این باغ بسی ســــرو روان بسیارست

جان من همچو تو غارتگـرجان  بسیاراست          تـُـرک ِ زرین کمـــر ِ مــــوی میـان بسیارست

با لب ِ همچــو شکر تنگ دهان بسیاراست          نه که غیرازتوجوان نیست جوان بسیارست 

دیگری این همـه بیـــــداد به عــاشق نکند

قصـــد ِ  آزردن ِ یـــــــــــــاران مـوافق نکند

مدتــــــی شد که در آزارم ومـــی دانـی تو           به کمنــــــــد ِ تو گرفتـــــارم ومی دانی تو

از غـــم ِعشق ِ تو بیمــــارم ومی دانی تو           داغ ِ عشق ِ تو به جان دارم و می دانی تو

خـون ِ دل از مژه می بـــارم ومی دانی تو           از بـــــرای ِ تـــــو چنین زارم و می دانی تو

از زبـان ِ تو حــــدیثی نشنــــــــــودم هرگز

از تو شرمنـــــده ی ِ یک حرف نبودم هرگز

مکـــــــــن آن نوع که آزرده شوم از خویت          دست بر دل نهم و پـــــا بکشم از کویت

گوشه ای گیــــــرم و من بعد نیایم سویت          نکنم بـــــــــار ِ دگر ؛ یـــاد ِ قد ِ دلجویت

دیـــــــــده پوشم ز ِ تمـاشای ِ رخ ِ نیکویت           سخنی گــویم و شرمنده شوم از رویت

بشِنو پند و مکن قصـد ِ دل آزرده ء خویش

ورنه بسیار پشیمان شوی ازکرده خویش

 چند صبــــح آیم و از خــاک ِ درت شام روم           از سر ِ کـــوی ِ تو خودکام به نا کام  روم

صد دعــــــــا گـویـم و آزرده به دشنام روم           از پـــــــی ات آیم وبا من نشوی رام، روم

دوردور  از تـــــــو من ِ تیــره سر انجام روم          نبُوَد زهـــــره که همـــراه ِ تو یک گام رَوَم

کس چرا اینهمه سنگین دل و بدخـوباشد؟

جان من این روشی نیست که نیکــو باشد

از چه با من نشــوی یار چه می پرهیـزی؟           یار شـــو با من ِ بیمار، چه می پرهیزی؟

چیست مانع ز ِ من ِ زار  چه می پرهیــزی؟           بگشا لعـــل ِ شکر بار، چه می پرهیزی؟

حرف زن ای بت خونخوار،چه می پرهیزی؟         نه حدیثی کنی اظهار ؛چه می پرهیزی؟

که تــــو را گفت به اربـاب ِ وفـا حرف مزن؟

 چین به ابـرو زن و یکبــار به ما حرف مزن؟

 درد ِ من کشتــه ی ِ شمشیر ِبـلا می داند          سوز ِ من سوختـــه ی ِ داغ ِ جفا می داند

مَسکنَـــــم ؛ ساکن ِ صحرای ِ فنا می داند          همه کس حـال ِ من ِ بی سر و پا می داند

پاکبـــــازم همه کس طــــور ِ مرا می داند          عاشقی همچـو منت نیست،خدا می داند 

چاره ی ِ من کن و مگـذار که بیچاره شوم

سر ِ خود گیــــرم و از کوی ِ تو آواره شوم

از سرکــوی تو با دیده ی ِ تر خواهم رفت          چهــره آلوده به خوناب ِ جگر خواهم رفت

تانظر می کنی از پیش ِ نظر خواهم رفت           گر نرفتم ز ِ درت شام ،سحر خواهم رفت

نه که این بارچو هر بار ِ دگر خواهم رفت           نیست بــــــاز آمدنم باز ، اگر خواهم رفت

از جفــــــــای ِ تو من ِ زار چو رفتم ، رفتم

 لطف کن لطف که این بارچو رفتم ،رفتم

چنـــــــد در کوی ِتو با خاک برابر باشم؟          چند پامــــــــال ِ جفای ِ تو ستمگر باشم؟

چند پیش ِ تو به قدر از همه کمترباشم؟          از تو چنــــد ای بت ِ بد کیش مکدّر باشم؟

می روم تـــا به سجود ِ بت ِ دیگر باشـم           باز اگر سجـــده کنم پیش ِ تو،کافر باشم

خود بگو؟از تو کشم ناز وتغافل تا کی ؟

طاقتم نیست ازاین بیش تحمل تاکی ؟

سبزه تر، دامن ِ نسرین ِ تو را بنده شوم          چین بر ابرو زدن و کیــــن تو را بنده شوم

الله الله  ز ِ کــــه این قاعده آموخته ای؟         کیست استاد ِ تو؟اینها ز ِ که آموخته ای؟

 این همه جورکه من از پی هم می بینم        دیگران راحت و من این همه غم می بینم

خرده بر حـــرف ِ درشت ِ من ِ آزرده مگیر

حرف ِ آزرده درشتــــــانه بُوَد خرده مگیر

آنچنــــان باش که من از تو شکایت نکنم       از تو قطـــــــع ِ طمع ِ لطف و عنایت نکنم

پیش ِ مـــــردم ز ِ جفای ِ تو حکایت نکنم       همه جــــــــا قصه ی ِ درد ِ تو روایت نکنم

دیگر این قصه ی ِ بی حدّ و نهایت نکنم        خویش را شهره ی هر شهر و ولایت نکنم

خوش کنی خاطر ِ وحشی به نگاهی ،سهلست

سوی تو گوشه ی چشمی زتو گاهی سهلست.

===من فقط ننگم دلیل شرمساری...=========

شیــــــرم و از دست آهـــویت فـــراری می شوم

می روم در گـــوشه ای مشغول زاری می شوم

می سپـــــــارم یال و کـــوپال پریشان دست باد

های و هــوی گریـه های بی قـــراری می شوم

می گذارم زیر پا قـــــــانون جنـــــگل، هـرچـه باد

بی خیــــــال آن هـمــه قانـون مـداری می شوم

شیـــرها حق داشتنـــد از جمــع خود طردم کنند

من فقـط ننگــم دلیــــــل شرمســاری می شوم

جای خونت خون دلها می خـورم از دست عشق

اشکم ومیجوشم وچون چشمه جاری می شوم

پنـــــج ِ وارونـــــه به روی هر درختــی می کشم

پنجــــــــه روی قــلب هــــای یادگـاری می شوم

می کشم با " آ "ی آهـــــــم میـله میــله دورخود

خیـــــــــره بـــر آواز غمگیــن قنــــــاری می شوم

تا کــــه چشمـــــانت خــرامان باز از اینجــا بگذرد

در کمیـــن، دیـــــوانهء لحــظه شماری می شوم

"دوستـــــم داری!؟"  میـان کـــوه نعـــره می زنم

دلخــــوش پــژواک " آری.. آری.. آری" می شوم

عاشقت هستم نمــی خواهی چــرا باور کنــی؟

عاشقت هستــم که از دستت فـراری می شوم

عاقبـــت یک شب به قعــر دره ات خـــواهم پرید

سینــــــه چـــــاک تو غـــزال ِ بختیاری می شوم

=== مهم نیست...============

از هم بپاشـــــــــانم به آسانی! مهم نیست

اینها برای هیچ طـــــــــــوفانی مهم نیست!

آغوش من مخـــروبه ای رو به سقوط است

دیگــــــر برایم عمــــــق ویرانی مهم نیست

با دردِ خنجـــــر، دردِ خـــــــار از خاطرم رفت

بعد ازتوغــــم های فراوانـــــی مهم نیست

یــــک مُرده درد ِ زخم را حس می کند؟ نه!

دیگــــر مرا هرچه برنجــــــانی مهم نیست

دارو نـــــــدارم سوخــــــت در ایـن آتش اما

هرچه برایــــــم دل بسوزانی، مهم نیست 

هرکس که با ایمــــان به راهی رفته باشد

دیگر برایش هیــــچ تاوانــــــی مهم نیست

حالاچه خواهدشدپس ازاین؟هرچه باشد!

این بـــار دیگر هیـــــچ پایــانی مهم نیست

=== خداحافظی...=========

خداحافظی بوق و کرنا نمی خواهد

خداحافظی دلیل

بحث

یادگاری

بوسه

نفرین

گریه

...

خداحافظی واژه نمی خواهد!

 

خداحافظی یعنی

در را باز کنی

و چنان کم شوی از این هیاهو

که شک کنند به چشم هایشان

به خاطره هایشان

به عقلشان

و سوال برشان دارد

که به خوابی دیده اند تو را تنها!؟

یا توی سکانسی از فیلمی فراموش شده!؟

 

خداحافظی یعنی

زمان را به دقیقه ای پیش از ابتدای آشنایی ببری

و دستِ آشنایی ات را پیش از دراز کردن

در جیب هایت فرو کنی

و رد شوی از کنار این سلام خانمان سوز

 

خداحافظی

"خداحافظ" نمی خواهد

=== مستی و راستی...=========

                                بــــوسه ای از لب شیرین تو می خواهد خواب

                                جرعه ای از مـــــــی چشمان تو من را بی تاب

                           کــــرده تا مست تـــو و عشق تو باشم خاتون

                        بی نیـــــــازم دگر از میــــــکده و کهنـــه شراب

                     فکـــــــــر بد حالــیِ من را نکـن هی باده بریز

                جــــــام من جام جهان بین نشود بی می ناب

            ماندنی نیست دلت!کار من هر شب شده این:

        بـــــدوم تا سحر هر بار و بـــــــری مثل شهاب

        چشم من خشک شدایندفعه به در!؟نه دیوار

            عکسی از خـــــــاطره های من تو در دل قاب

                بی گناهی من اینجاچه گناهی شده است!؟

                    می کشم هر نفس هر لحظه و هر روز عذاب

                        بخت یـــــارم شده انـــــــگار!؟تو را می بینم!

                            عاشق دیدنت هستم چه حقیقت چه سراب

                                می شـــــــــود محو سپیدی تنت صبح سپید

                                شبنـــم از چشمه چشمان تو می نوشد آب

                            کوچــه پس کوچهء این شهر تو را می بوید

                        عطرخوش بوی تنت ناب تراز مُشک و گلاب

                    بوســـــه ای از لب شیرین تو شد سهم دلم

                این غزل جای من امشب شده بدمست وخراب

             مستـــی و راستی ام لایق رسوایی نیست

            مانـــده ام مست به امیـــــد تو و روز حساب

=== تا زمانی که برگردد==============

مـــا

همیـــشه

صداهای بلند را

خـــوب تر می شنویم

پر رنگ ها را بهتر می بینــیم

سخت ها را  بیشتر می خـــواهیم

غافـــل از اینکه خـــوب ها آسان می آیند

بی رنــــــگ می مانند و بـــــــی صـــدا می روند

=== شک...============

                             من بــــــــه آزادی این ثانیــــــــه ها شک دارم

                          به زمین؟ نه! به زمان ؟ نــه! به خدا شک دارم

                   این چه خــــــوابی ست که دنیای مرا آشفته؟

           که بـــــــــه این روشنی روز نمـــــا شک دارم!

     من به روئیـــــدن مهتــــــــاب در این تاریکــــی

    یا بـــــه پیدا شـــــدن روزنـــــــه ها شک دارم!

     غزلـــــم خالـی از احساس شده ، می بینی!؟

           من به معنــی شدن واژهء « مــا » شک دارم !

                  دم عیســــای منی معجـــزه ای در راه است ؟

                        لحـــــــظهء مرگ من آمد ، به شفـــا شک دارم

                              به سیاهـــــی و غم آلـــــودگـــــــی افـــــکارم

                                     و به آبــــــــــی شدن خاطــــــره ها شک دارم

                                      گفتــــی این فاصــــله ها قسمت من بود ولی

                                     نه به تقـــدیر خــودم نه... ! به شمـا شک دارم

                               غزلــــــم سوخت در ایــــن واژهء شک و تـردید

                        می نـــویسم که خـــــدایا : به خـدا شک دارم!

===آدم حق داشت که...!!!============

در من دوبـــــاره زنـــــده شده یاد مبهمی

دنیـــــــا قشنگ تر شده این روزهــا کمی

گفتـــم کمی؟ نه! خیلی- یک کم برای من

یعنی زیـــــــــــــاد یعنی همسنگ عالمی

دریا کجــــــا و باغ کجـــا؟ سهم من کجــا؟

من قانعـــــم به برگ گلی قطـره شبنمی

ای عشق چیستی توکه هرگاه می رسی

احساس می کنی که دلیری کــه رستمی

مثل اســــاس فلسفـــــه و فقـــــه مبهمی

مثل اصــــول منطـــــق و برهــــان مسلمی

هم چــــون جمـــــال پرده نشینــان محجبی

هم چون بســـــاط باده فروشان فـــراهمی

حق داشت آدم آخــــــر بی عشق آن بهشت

کمتر نبـــــود از برهــــــــــوت از جهنــــــــمی

با سیب ســــرخ وسوســه، پرهیز و لبـــگزه

قصـــری پر از فرشتـــه و دیـــــوار محکمی؟

باید مجــــــــال داد به خـــــواهش به وسوسه

بایــــــــــد درود گفت به شیـــطان به آدمــــی!

=== یک جای کار اشتباه بود=============

من فكر مي كنــــــــــــم كه خدا قبـــــــــــل خلق تو

يك قهــــــــــــــوه خــــــورده بود! دلش رو به راه بود

الگـــــــــــــوي آفرينش تو -غيـــــــــــــر چشم هات

تكــــــــــــرار پر ظـــــــرافت الگـــــــــــــوي ماه بود

 

من فكـــــــر مي كنم كه خــــــدا قبل چشم هات

يك كهـــــــــكشان ستــــــــــــاره ي پر نور آفريد

اما نمي شود بشــــــــــــود! قبل خـــــــــلق تو

هـــــــر سعي در آفرينش الگــــــــــــو تباه بود

 

تا خلـــــــق تو به آخـــــــــر خطش رسيــــــد او

در چشــــم هاي ميشي تــو گم شد و نشست

زل زد به آفـــــــــرينش اين اتفــــــــــــــاق خوب

زل زد!... و اين نــــــگاه عميقش گنــــــــــاه بود

 

يـــــــك حس خوب چون كه دلش را گرفتـه بود

عشق آفريد تا كه جهـــــــــــان عاشقت شوند

اما بــــــــدون شــــــــك خود او عاشق تو شد

و چاه كن هميشه خـــــــــودش توي چاه بود

 

قطعـــــــــا خدا به نيت تكــــــــــــرار خلق تو

چندين هزارحوري خوش رنگ وروي ساخت

او فكـــــــــر مي كند كه شبيــــــــه تو آفريد

امـــــا نمي شود! نظــرش اشتبـــــــاه بود

 

حـــالا خدا نشستــــه به اين فكـــر مي كند

كـــي و كجا؟ چگـــونه تو را آفريده است؟!

شك مي كند به بــــودن خــود بعد سال ها

از شـــك خـود به بــودن خود رو سيـاه بود

=== آغازی دوباره ...===========

چقدر امشب بر آن هستم که از آغاز بنویسم

از آن اول -تلاقی مان - دوباره باز بنویسم

از آن وقتی که پیش از من خدا را مست می کردی

« تبارک » گوی چشمت را چه بی آغاز بنویسم

طلوع خلسه ی شوقی میان رعشه ی گفتن

تو را چون ذکر می خوانم ؛ شبیه راز بنویسم

جهان را سایه ای باشم که چشم از تو بپوشاند

به جای واژه ی زیبا، تو را « اعجاز »بنویسم

 تنت شرجی، رطب ؛ آغوش گرمت ساحل کارون

چقدر امشب سزاواری، تو را « اهواز » بنویسم

نمی خواهم کسی باشم؛ دو تا «تو» جای «ما» بنویس

قلم را باز بردار و در این ایجاز ... بنویسم

کمی آغوش مهمان کن به جای مقطع شعرت

خرابم کن؛ خرابم کن؛ دوباره باز بنویسم

=== شهر من کاشان نیست...============

" اهـــــل

کاشــــــــــانم اما

شهر من کاشان نیست

شهر من گــــــم شــده است

من با تــــــــــــاب مـــــــــن بـــا تب

خانه ای در طرف دیگـر شب ســــاخته ام

من دراین خانه به گم نامی نمناک علف نزدیکم

من صــــــــــــدای نفس باغچــــــه را می شنوم

و صدای ظلمت را وقتی از برگــی می ریزد

و صدای سرفه روشنی ازپشت درخت

عطســـــهء آب از هر رخنهء سنگ

چک چک چلچـــــــــــــــله از سقف بهار

و صدای صافِ باز و بسته شدن پنجره تنهایی

و صــــــــــــــدای پـــــــاک پوست انداختن مبهم عشق

 متـــــــــــــــراکم شــــــــــدن ذوق پــــــــــــــــــــریدن در بال

و  تـَـــــــــَرک خـــــــــــــــــوردن خــــــــــــــــــــــــــــــــــــودداری روح

من صـــــــــــــــــدای قـــــــــــــــدم خــــــــــــــواهش را مـی شونم

و صــــــــــــــــدای پـــــــــــای قــــــــــــــانونی خون را در رگ

ضربــــــــــــــان سحــــــــــــر چـــــــاه کبــوترهـــــــــــا

تپــــش قلــــب شــــــــــــــــب آدینـــــــــــــــــــه

جریـــــــــــــان گل میخـــــــــــــک در فکر

شیهـــــــــــه پاک حقیقت از دور

من صدای وزش مــاده را

می شنــوم"

===راز خلقت...============

چنـــــد روزی که خــــــــدا شاید و اما می کرد

دختری از گـــــل و انــــــــگور ، مهیا می کرد

پرده از چهـــــره که افتاد ، "تبارک "برخاست

"احسن الخــــــالق" را چشــم تو معنا می کرد

به همــاورد دو ابرو – که دو شمشیرش بود-

به گرفتـــــــاری بنــــدی کـــه ز مو وا می کرد

همه را کشتهء خـــود ساخت، ملک می ترسید

تیر چشمــــــان تو خونــــــــریزی برپا می کرد

هنــــــــرش را همه در صــورت تو ریخت خدا

بعد خلـــــــق تو خودش داشت تمــاشا می کرد

اصــــل و بســــــــط همهء فلسفه و هندسه را

طـــــــرح انــــــــدام ظریــــف تو الفـبا می کرد

آنقَـــــــــدَر خــــلقت تو جــــــــای ستایش دارد

سجـــــــــده را پیش تو ابلیس فـُـــرادا می کرد

کل منظـــــــــومهء شمسی به سمـاعت چرخید

چرخ رقـــــص تو فقـــط عشق شکوفا می کرد

===عاشق مشروطه خواه...==============

نخواهی دید جزمن، در کسی این سر به راهی را

بـــرای  بردن  دریــــا  بیــــــاور تنـگ  ماهــــــی را

جدا کردی مسیـــر خویش را از من ولـــی دستی

به هــم پیـــــوند داده انتهـــای این دو راهـــــی را

مرا می خواهــی اما در مقابــل شـــرط هـم داری

دوباره زنده کردی دوره ی مشـــــروطه خواهـی را

بـــــرای دیدنت فرقـــی  نـــــدارد راه  و  بـی راهه

به مقصــــد می رسانم هــــر مسیر اشتباهی را

به عشقت هرکسی شاعر شدازمیدان به درکردم

زمانی " مولــوی " و این اواخر  هم  " پنـاهی "را!

=== نخواهد داشت=========

                                        ققنوس  ازخاکسترش سر بر نخواهد داشت

                                   پروانه وقتی سوخت خاکسترنخواهد داشت

                              افســـانه  می سازند و بـــــاور می کنیم  اما

                         غــــــم نامهء ما را کسی باور نخواهد داشت

                    چشمــــان ِ بــــاران خـورده  می دانند پاییزم

               از شام گیســــوی تو یلــــداتر نخواهد داشت

               این مزرعــه بـی باغبان و بی متــــرسک هم

                    سرزنده می ماند، فقــط مادر نخواهد داشت

                         مرداب  حســـرت رنــگ نیـــلوفر نخواهد  دید

                             مرداب حســــرت عطر نیلوفر نخواهد داشت

                                   این قصـــه هم روزی به پایــان می رسد اما

                                   دیگر  کــــلاغ  قصـــه بال و پر نخواهد داشت

                              چشمـــی که از شوق تماشـای تو می بارید

                         دیگـر تو را دیگــر تو را دیگـر...نخواهد داشت

=== خیالت تخت...==============

شبیه  ماه هستی  یا شبیه  پاره  خورشید

                                  که تا دیدم نگاهت را زمین دور سرم چرخید

 پس از تو در اتاقی که پراز جریان یاد تست

                               خدا یک قسمت از تنهایی خود را به من بخشید

 مسکن های دکتر هم ندارد  هیچ  تاثیری

                                     تب وسرگیجه ام با دیدن تو می شود تشدید

 ببین من روی این جمله به شدت می کنم تاکید

                                    دراین که بی نهایت دوستت دارم نکن تردید

 خیالت تخت من دست از سر تو بر نمی دارم

                                  نه کاری بر نمی آید نه از زور و نه از تهدید

 مثال کشوری بودم که نظم از روش می بارید

                                  پس از تو جمله اعضایم ز یکدیگر فرو پاشید

 چنان سیبی به شوقت در سکون خویش پوسیدم

                                            شبیه  روزهای  آخر  پاییز در  تبعید

 چه ذوقی می کنی دنیا ، حسادت کردنت بس نیست

                                برو خوش باش ، ما را در کنارهم نخواهی دید

=== ما را ازهم جدا میخواهند==============

                نمی دانــــــم چرا ما را ز یکــــــــدیگر جـدا کردند

                    تمـــــــــــــام رنج دنیا را ، نصیب جـــان مـا کردند

                        تلف کـــــردم جـــــوانی را ، به پای دوستانی که

                        مرا تنهــــــا و سرگـردان به حال خود رهـا کردند

                    بـــــــرای آن کــــه محـرومم کنند از بــــودنِ با تو

                به دور از چشم من آشوب و غوغایی به پا کردند

            چه روزی بـــــود روزی کـه زمین و آسمان با هم

        نــــــگاه خستــــــه ام را با نــــگاهت آشنـا کردند

    چه روزی بود روزی کـه زمین و آسمـــــان با هم

    مرا بـــــه مستی چشم سیاهت مبتــــــلا کردند

        ولی یک عـــــده آدم در لبـــــاس دوستی هر دم

            کسی هر گز نمی داند که با روحم،چه ها کردند

                چگـــــونه دستِ آنهـــا را به دستِ دوستی گیرم

                    همان هایی که یــک مدت تو را از من جدا کردند

===من و تو درک سکوت همیم تا هستیم============

سکـــوت کـردم و فهماندمش عذاب این است
همیـشه پـــــرسش ناگفته راجواب این است
به نعـره خـــواست به آرامشم خطـــی بکشد
سکـــــوت کردم و دریـــــافت بازتاب این است
شکــــسته بود ولـــــی مویــــــه‌وار می‌خندید
که چهـــــرهء باختـــه را آخرین نقاب این است
به مهــــر گفتـــــــم‌اش آرام باش و صحبت کن
که در طــــریق سخن حسن انتخاب این است
چـــــه گفـــت؟ راز، نـــــه! اما نپرس و باور کن
کـــــم است زهر، که نوشیدن مذاب این است
نشاندمش که بخوان، خواند و هم‌سکوتم شد
پیـــــــــام نیمـــــه‌ء ناخـــواندهء کتاب این است
ســـــوال کــرد که بــــــا من چه کرده‌ای گفتم
کمی سکــــوت تو را می‌کند مجاب، این است
من و تــــــو درک سکـــــــوت همیم تا هستیم
و جــــــاودانگی لحظــــــــه‌های ناب این است

=== از دور تورا می بینم=========

وقتـــی از فاصلــــــه ای دور تو را می بینم

بـــه خدا ماهیـــــم و تــــور ِ تو را می بینم

گسی و تنــــدی و شیـرینی و تلخی ازدور

این همـــه مزه ولــی شور تــو را می بینم

بـــه نظر می رسد از میکــــده برمی گردی

من از این فاصـــله ناجـــور تـــو را می بینم

تارهرموی تویک گوشه ای ازموسیقی ست

نغمــه می سازی و ماهـــور تو را می بینم

بـه جهنــــم اگــر این حــرف به دارم بکشد

به خدا هــــــــاله ای از نور تو را می بینـم!

می نشینــــی که مرا داغ کنــی ای بــانو؟

می نشینـــــم و به هر زور تــو را می بینم

کوچه بــرهم زدی و پنجــــره ها باز شدند

چشم مــــردم بشود کـــور تـو را می بینم

=== شاعر دیدنی نیست ... شنیدنی است=============

گاهــــــــــي چنان بَـــدَم كه مبــــادا ببيني ام
حتّــــــــــي اگر به ديــــــــدهء رويــــا ببيني ام

من صـــــورتم به صورت شعرم شبيه نيست
بر اين گمــــــان مبــــــاش كه زيبـــا ببيني ام

شاعر شنيدني است  ولي ميل ،‌ميل توست
آمــــــاده اي كه بشنـــــوي ام؟ ‌يـا ببيني ام؟

ايــــــن واژه ها صــــــراحت تنهــــايي من اند
با اين همــــــــــه - مخــواه كه تنهـا ببيني ام

مبهــــوت مي شــــوي اگر از روزَنَت - شبي
بي خــــــويش - در سمــاع غزل ها ببيني ام

يــــــــك قطره ام  و گاه چنان مـــوج مي زنم
در خــــــــود ،‌كـــــه ناگزيري ، دريا ببيني ام

شبهاي شعـــر خواني من بي فـروغ نيست
اما تــــــــــو با چــــــــــراغ بيــــــا تـا ببيني ام

=== حرف دل ============

درديگــــران مي جــويي ام امابـــــدان اي دوست  

اين سان نمي يابي ز من حتي نشـان اي دوست
        من درتو گـــــــم گشتــــم مرا درخـود صدا مي زن
            تاپاسخـــــم را بشنوي پـــــژواك سـان اي دوست
                در آتــش تــــو زاده شــــد ققنـــــوس شعــــر من
                سردي مكن بااين چنين آتش به جان ، اي دوست
            گفتي بخـوان... خـــواندم... گرچه گوش نسپردي
        حالا كه لالم خواستي پس خودبخوان اي دوست
    من قانعـــــــــم آن بخت جـــــاويدان نمي خواهم
    گـــر مي تــواني يك نفس با من بمان اي دوست
        يا نــــه، تو هــــم با هر بهـــــانه، شانه خالي كن
            از من – من اين بر شانه ها بــار گران- اي دوست
                نا مهربـــــاني را هــم ازتـو دوست خواهم داشت
                    بيهـــــوده مي كـوشي بماني مهربان اي دوست
                        آن سان كــــه مي خواهــــــد دلت با من بگو آري
                            من دوست دارم" حرف دل " را بر زبان اي دوست

===تو هر زمـان كه بیایـی شروع تقویم است============

خدا تو را كلــــمه خوانـــــد و در دهانم ریخت

سپس به هیــات یك شعــــر برزبــانم ریخت!

 

جهان تسلـــسل تاریكـــــی عمیقـــــی بود

ستـــاره خـــــواند تو را و در آسمانم ریخت!

 

به فـــــال نیـــك گرفتند هر چه فنــجان بود

شبی كه قهوهءچشمت دراستكانم ریخت!

 

خدای كـــــــوزه به دوش آمد و سر ظهری

تو را چو جرعهء نابی به عمق جانم ریخت!

 

تو هر زمـان كه بیایـی شروع تقویم است

صـــــــــدای پای تو در آخــرالـزمانم ریخت

 

تو اسم اعظم عشقـــی كه جبرییل تو را

به طعـــم خوشهء انگور در دهانم ریخت!

 

=== گله ای نیست...===========

            از دست عزیزان چه بگـــــــویم ؟ گلــــه ای نیست

        گر هم گـــــله ای هست دگـــر حوصله ای نیست

    سرگـــــــرم به خــــــــود زخم زدن در همه عمرم

 هر لحظه جز این دست ، مرا مشغـله ای نیست

دیــــــــــری ست که از خــــــــانه خــرابـان جهانم

     برسقف فــــــرو ریختــــــه ام چلچــله ای نیست

        در حســــــــــرت دیـــــــــــــدار تــــــو آواره تـرینم

            هر چنــــــــــــد که تا خـانه تو فاصــله ای نیست

                بگذشتـــــــــه ام از خـویش... ولـی از تو گذشتن

                    مرزی ست که مشکل تر ازآن مرحـله ای نیست

                    سرگشتــــــه ترین کشتــی دریـــــــــــای زمانم

                می کـــــــوچم و در رهگـذرم اسـکـله ای نیست

            من سلســــله جنـــــــبان سر عاشق خــویشم

        بر زنــــدگی ام سایه ای از سلســله ای نیست

     یـــــخ بسته زمستـــــان زمــان در دل " بهمن "

رفتنـــــــــد عزیزان و مرا قـــــــافــله ای نیست

=== عشق پیر لعنتی ...==============

گفتند:نگــــذر از غرورت، کــــــار خوبی نیست

باید خودت فهمیده باشـــــی یار خوبی نیست

گفتند: هرگـــــز لشگــــرت را دست او نسپار

این خائنِ بالفطـــــره پرچم دار خوبی نیست!

سیــــگار و تو، هر دو بـــــــرای من ضرر دارید

تو بدتری، هرچند این معیـــــار خوبی نیست!

ترک تو و درک جماعت کــــــار دشواری ست

تکـــــرار تنهایی ولی تکـــرار خوبی نیست...

آزادی از تـــــــــو، انحصــــــار واقعـــی از من

بازیّ شیرینی ست، استعمار خوبی نیست

ازهرسه مردِ بینِ بیست و پنج تاسی سال

هر سه اسیر چشم تو...آمار خوبی نیست!

دیــــوار ما از خشـتِ اوّل کــــــــج نبــود، اما

این عشق پیـــر لعنتی معمار خوبی نیست

دیوارِ من... دیـــوارِ تو... دیوارِ ما... افسوس

دیوارِ حــاشا خوبِ من، دیــوار خوبی نیست

آرام بـــــــالا رفتــــی و از چشمـــــم افتادی

من باختم؛ هرچند این اقرار خوبـــی نیست!

=== آب مسموم=============

درسینــــــــه اش آتش فشـــانی شعله ور دارد

رودی کــــــــه حـــــالا در سرش فکـر سفر دارد

من مـــــی روم از این حــــوالــــــی دورتر باشم

بغضـــــــم مگر دست ازگلـــــــوی شهر بردارد!

آن باغبــــــــانی کـــــــــــه مرا با خون دل پرورد

حــــــــــالا که می آید به ســــوی من، تبر دارد!

بااین عطــــش درزیـــــرِخاکی سرد می سوزم

گاهـــــــــــی برایم گریــــــــه کن! باران اثردارد

یــــــــک روز در آغــــوش دریا غرق خواهم شد

این رود تشنـــــــــه درسرش شــــور خزر دارد

دلتنــــــگم اما دیدنت با دیگــــران سخت است

دلتنـــــــــــگم و این درد ازحـــــــــالم خبر دارد،

مانندبیماری که مرگش از عطش حتمی ست

امــــــــــــــا برایش آب مثـل ســــــم ضرر دارد

=== شهــرت شیرین ===========

               شهــرت شیرین اگــراز بیستـونش بوده است

            جوهــر شعر من از رنج و جنونش بــوده است

        شوکـــت دریـــا به مـــوج و دولت بـاد از وزش

    در مقـابـل هیبت کوه از سکونش بوده است

    برج و بارو گرچه در ظاهر شــکوه قلعه‌هاست

        اتـــکای قصر اغــــلب برستـــونش بوده است

            هرکسی برسیم آخـر می زنـد فهمیده است

                شورِ تار از پنجـه های ذوالفنـونش بوده است

                هیـــچ چیــــز از رمز و راز آن نفــهمیـد آخرش

            هرکسی درعشق فکر چندوچونش بوده است

        چشم من چون کشتی نوح است درآن پاگذار

    جـــــای بیــرون منتها دریـا درونش بوده است