I swear by the quiet silence of your paper house
به سکوت آرام خانه کاغذی ات قسم
.I know your dreams are as beautiful as my fancies believable
که می دانم رویاهای تو به زیبایی خیالات من باورکردنی است.
You've got the mystic believe of love from my silence.
تو از سکوت من به باور عرفانی عشق رسیده ای.
I've got the final point of belief from your silence.
من از سکوت تو به نقطه نهایی ایمان رسیده ام.
Maybe it's not possible to feel that the words we say about the paper
.world we've made are hearable
شاید نتوان درک کرد که گفته های ما از آن دنیای کاغذی که ساخته ایم، شنیدنی است.
But we can start to paint the gray branches of the paper trees green.
ولی می شود دست به کار شد و رنگ سبز به شاخه های خاکستری درختهای کاغذی کشید.
I know painting, you know painting too.
من که نقاشی کردن می دانم. تو هم که نقاشی کردن می دانی.
So why don't you start
پس چرا دست به کار نمی شوی؟
When I was a child, I didn't have any water color.
وقتی بچه بودم، برایم آبرنگ نمی خریدند.
I used to go to little garden near stream and cut all the color flowers and paint.
می رفتم سراغ باغچه کنار رودخانه هر چه گلهای رنگی بود می چیدم و نقاشی می کردم.
If we search the paper garden near paper house for a short time,
اگر کمی در باغ کاغذی کنار خانه کاغذی مان جستجو کنیم
there have to be flowers to paint our believes the red color of love
حتماً گلهای کاغذی دارد که رنگ قرمز عشق به باورهایمان بکشیم
