دلا دیشب چه می کـــردی تو در کوی حبیب من ؟

الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من ؟

خیال خود به شبگردی ، به زلفش دیــدم و گفتم :

رقیــب من ! چه می خواهی تو از جان حبیب من؟

نهیبــی می زدم  با  دل ، کــه  زلفت  را  نلــــرزاند

نــدانستم  که زلفـت  هم ،  بلــرزد  با  نهیـب  من!

خوشم من با تب عشقت ، طبیب آمد جوابش کن

حبیبــم ، چشـم  بیمار تـو  بس  باشد  طبیب  من

در آن زلــف چلیپــایی که دلها خـود صلیب اوست

نـــــوازد  مــریم  عـذرا  به  لالایــی  صلیـــب  من

غروبــی زایــد از زلفــت که دل باشد غـریب آنجــا

حبیبـــم  با غروبـــت  گــو نیـــازارد غـــریب  مــن

عجب دارم که زلفت را پریشـــان می کنــم از دور

به آه خــود کــه آه  از ایــن دل و آه  عجیــب  مـن

نصیب از ظلمت هجران به جز حسرت نخواهد بود

حســاب روشنــی دارد دل حســرت نصیــب مـن

من از صبــر و شکیبــم شهریــارا  شهره ی آفـاق

همــه آفــاق حیراننــد از ایــن صبــر و شکیب من