هزار آیینه می روید ، به هر جا می نهی پا را

                                                       همین قدر از تو می دانم : هوایی کرده ای ما را

سحر می لغزد از سر شانه هایت تا بیاویزد

                                                      به گرد بازوانـــــــــــت باز ، بازوبنـــــــــــد ِ دریا را

میان چشمهایت دیده ام  قد می کشد باران

                                                     و اندوهی که وسعـــــــت می دهد بی تابی ما را

- شمردم بارها انگشتهایم را ، بگو آیــــــا -

                                                     از اول بشمرم بر روی چشـــــمم می نهی پا را ؟

من از طعم دو بیتی های باران خورده لبریزم

                                                     کنــــار اشـــــــکهایم می شود آویخـــــــت دریا را

شب و آشفتگی بادستهایت می خورد پیوند

                                                    زمین گم می کند در شیــب سرگردانیّــــــت ما را

 تمام راه پر می گردد از آوای سرشارت

                                                    و باران می تکاند اشـــــتیاق اطلســــــــی ها را