گفتم : به دام اسیـــرم گفتا که: دانه بامن!

گفتم : که آشیان کـو؟ گفتا: آشیانه با من!

گفتم : که بی بهارم شوق ترانه ام نیست

گفتا : بیــــا به گلشن  شـور تــرانه با من!

گفتم : بهــانه ای نیست تا پرزنم به سویت

گفتا: تـــــو بــال بگشـا راه بهــــانه با من!

گفتم : که خان و مانم درکار عاشقی رفت

گفتا : به کــــار خود باش تدبیر خانه بامن!

گفتم : به جرم شادی جور زمان مرا کشت

گفتا: تو شــــادمان باش جـور زمانه با من!

 گفتم : ز عشق بـــازی در کس نشان ندیدم

زد بوســـه بر لبـــانم گفتا : نشـــانه بـا من!

گفتم :دلم چومرغیست کز آشیانه دور است

دستــی به زلف خود زد گفت آشیانه با من!

گفتم : ز مهربــــانان روزی گـــریزم آخــــــر

گفتا : که مهربان باش اشک شبانه بامن!