چه رسم جالبی است،

محبتت را می گذارند پای احتیاجت،

صداقتت را می گذارند پای سادگیت،

سکوتت را می گذارند پای نفهمیت،

نگرانیت را می گذارند پای تنهاییت،

و...و...و
 
و وفاداریت را پای بی کسیت،

و آنقدر تکرار می کنند که خودت

باورت می شود که ...
تنهایی و بیکس و محتاج و...!!!