اگر همسرانمان (زن یا مرد فرقی نمی کند) نیاز به تحسین شدن دارند

        -چرا نباید به این کار تمایل نشان بدهیم؟

        -چرا بایدتحسین کردن عزیزانمان کاری بیهوده و خنده دار بنظرمان بیاید؟

        -چرا باید زیباترین و بهترین جملاتمان در مورد یک نفر را همیشه بعد از مرگش بکار ببریم؟

         آنهم درست زمانی که اوحضور ندارد تا ازتحسین گران و ستایشگرانش تشکر کند؟

"برتون برلی" این موضوع را در شعری ظریف آورده که معنای آن این است:

 

اگر بانشاط و انبساط خاطر به همسرت وکاری که انجام می دهد خیره شدی

اگر اورا دوست داری و به او عشق می ورزی

عشقت را همین حالا به او ابراز کن

ستایش از همسرت را آنقدر به تعویق مینداز

که نرگس های سپید بر ابروانش بنشیند

ویا سرود وداع را بر مزارش بخوانند

زیرا در آن موقع هرقدر هم فریاد بزنی

برایش اهمیتی نخواهد داشت

واو نخواهد فهمید که برایش چقدر اشک ریخته ای

اگر فکر می کنی اولیاقت ستایش و تحسین را دارد

الان بهترین وقت برای اینکار است

زیرا وقتی که اومرد

دیگر نخواهد توانست سنگ قبرش را بخواند

 

        دوست دارید برای یکبار هم که شده به این موضوع جدی تر فکر کنید و نتیجه معجزه آن را ببینید؟