جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن     

                       آنک آموخت مرا همچو شرر خندیدن

گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم

                       عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن

بی جگر داد مرا شه دل چون خورشیدی 

                       تا نمایم همه را بی ز جگر خندیدن

به صدف مانم خندم چو مرا درشکنند

                       کار خامان بود از فتح و ظفر خندیدن

یک شب آمد به وثاق من و آموخت مرا 

                       جان هر صبح و سحر همچو سحر خندیدن

گر ترش روی چو ابرم ز درون خندانم 

                        عادت برق بود وقت مطر خندیدن

چون به کوره گذری خوش به زر سرخ نگر 

                        تا در آتش تو ببینی ز حجر خندیدن

زر در آتش چو بخندید تو را می گوید

                         گر نه قلبی بنما وقت ضرر خندیدن

گر تو میر اجلی از اجل آموز کنون

                          بر شه عاریت و تاج و کمر خندیدن

ور تو عیسی صفتی خواجه درآموز از او 

                          بر غم شهوت و بر ماده و نر خندیدن

ور دمی مدرسه احمد امی دیدی  

                           رو حلالستت بر فضل و هنر خندیدن

ای منجم اگرت شق قمر باور شد   

                            بایدت بر خود و بر شمس و قمر خندیدن

همچو غنچه تو نهان خند و مکن همچو نبات 

                            وقت اشکوفه به بالای شجر خندیدن