پرستش
ای شعرمن بگوکه جدایی چه می کند
کاری بکن که در دل سنگش اثر کنی
ای چنگ غم که از توجز ناله برنخاست
راهی بزن که ناله از این بیشتر کنی
ای آسمان به سوز دل من گواه باش
کز دست غم به کوه و بیابان گریختم
داری خبر که شب همه شب دورازآن نگاه
مانند شمع سوختم و اشک ریختم ؟
ای روشنان عالم بالا ! ستاره ها
رحمی به حال عاشق خونین جگر کنید
یا جان ز من بستانید بی درنگ
یا پا فرا نهید و خدا را خبر کنید
آری مگر خدا به دل اندازدش که من
زین آه و ناله راه به جایی نمی برم
جز ناله های تلخ نریزد زساز من
از حال دل اگر سخنی بر لب آورم
آخر اگر پرستش او شد گناه من
عذر گناه من همه چشمان مست اوست
تنها نه عشق و زندگی و آرزوی من
اوهستی من است وآینده دست اوست
عمری مرا به مهر و وفا آزموده است
داند من آن نیم که کنم رو به هر دری
او نیز مایل است به عهدی وفا کند
اما....اگر خدا بدهد .... عمر دیگری