چشم یک روز گفت (( من در آن سوی این دره ها کوهی

را می بینم که از مه پوشیده است . این زیبا نیست ؟ ))

گوش لحظه ای خوب گوش داد ، سپس گفت (( پس کوه

کجاست ؟ من کوهی نمی شنوم . ))

آنگاه دست در آمد و گفت : (( من بیهوده می کوشم آن


کوه را لمس کنم ، من کوهی نمی یابم . ))

بینی گفت : (( کوهی در کار نیست ، من او را نمی بویم . ))

آنگاه چشم به سوی دیگر چرخید ، و همه درباره ی وهم

شگفت چشم گرم گفت و گو شدند و گفتند :

(( این چشم یک جای کارش خراب است . ))

                                                                                                            جبران خلیل جبران