شب همه بی تو کارمن شکوه به ماه کردن است

روز ستــــاره تا سحــــر تیــــــره به آه کردن است

متن خبـــر که یک قلــــم بی‌تو سیــــاه شد جهان

حاشیـــه رفتنـــــم دگر نـــامه سیــاه کردن است

چون تو نه در مقـــــابلی عکـــس تو پیش رو نهیم

این هم از آب و آینـــه خـــواهش مــاه کردن است

نو گـــل نازنیــــن من تـــــــا تو نگـــــاه می‌کنــی

لطـــف بهــــار عارفــان در تـــو نگـــاه کردن است

ماه عبــــادت است و مــن بـــا لـــب روزه دار ازین

قــــول و غـــزل نوشتنــــم بیـــم گناه کردن است

لیک چـــراغ ذوق هـــم این همــه کشتــه داشتن

چشمــه به گـل گرفتــن و ماه به چاه کردن است

غفــلت کائنـــات را جنبــش ســـــایـــه‌ها همــــه

سجـــده به کــــاخ کبـــریا خواه نخواه کردن است

از غــــم خود بپـــرس کـــو با دل ما چـــه می‌کند

این هم اگرچه شکوه‌ شحنـه به شاه کردن است

عهــد تو (سایــه) و (صبـــا) گو بشکن که راه من

رو به حریــــم کعبـــــه‌ی لطــــف آله کردن است

گاه به گاه پــــرسشی کـــــن که زکــــوة زندگی

پرسش حــــال دوســتان گاه بــه گاه کردن است

بوســــه‌ی تـــو به کــــام من کــوه نورد تشنه را

کوزه‌ی آب زنــــــدگی توشـــه ی راه کردن است

خــود برسان به "شهریار" ای که درین محیط غم

بــی‌تــــــــــو نفس کشیدنم عمر تباه کردن است

====== "شهریار" ======