چه غــــــم وقتــــی جهان از عشـق نام تازه می گیرد
   از این بــــی آبرویــــی ، نـــــــام مــــــا آوازه می گیرد

       من از خــــوش باوری در پیـــله ی خود فکر می کردم
           خــــــــدا دارد فقــــــط صبــــــــر مـرا اندازه می گیرد

                به روی مــــــا به شـرط بنـدگی در می گشاید عشق
                    عجــب داروغـــــــه ای ! بـــــــاج سر دروازه می گیرد

                         چرا ای مرگ می خندی؟نه می خوانی،نه می بندی !
                              کتـــــــــابی را که از خـــــــون جگر شیرازه می گیرد

                                  مـــــــلال آور تــــــر از تکــــــرار رنجی نیست در عالم
                                      نخستیــــــن روز خلقــــــت غنچه را خمیازه می گیرد