اي بر سر بالينـــــــــم، افســــــانه سرا دريا !

افسانه عمـــــــــــــري تو، باري به سرآ دريا .

***

اي اشك شبانگــــــــــاهت، آئينه ی صد اندوه،

وي نالــــــه ی شبگيرت، آهنــــگ عــــزا دريا

***

با كوكبه ی خــــــــورشيد،درپاي تومي ميرم

بردار به باليـــــــنم ، دستي به دعــــــا دريا !

***

امواج تو، نعشـــــــــم را افكنده درين ساحل،

دريــــــــــاب مرا، دريا؛ دريــــــــاب مرا، دريا .

***

زآن گمشدگان آخر با من سخنـــي سركن،

تا همچو شفق بارم خـــــون ازمژه ها دريا .

***

چون من همه آشوبي،درفتنـــه اين توفان،

اي هستي ما يكسر آشوب و بــــــلا دريا !

***

با زمزمه بــــــــاران در پيش تو مي گريم،

چون چنگ هزار آوا پر شور و نــــــوا دريا !

***

تنهائي و تاريكي آغاز كــــــدورت هاست،

خوش وقت سحرخيزان وآن صبح وصفادريا

***

بــــــردار و ببر دريـــا، اين پيكر بي جان را

برسينه ی گردابــــــــــي بسپار و بيا دريا

***

تو، مادر بي خوابي. من كودك بـــي آرام

لالائي خود سر كن از بهـــــــــر خدا دريا

***

دورازخس وخاكم كن،موجي زن وپاكم كن

وين قصه مگوباكس،كي بو و كجا ؟ دريا