بگــــــذار کــه دستــــــان تو را باز بگیرم

تا از تب دست تـــــو بـه یکبـــــاره بمیرم

با این همـه تنهایی و افســـردگی و درد

عمریست به چشمـان قشنگ تو اسیرم

ماننــد یکــی قایـــــــق در مــوج گرفتار

من گم شده بـــودم به تو افـتاد مسیرم

دیگـــر هــوس رفتـن از ایــن شهر ندارم

هرچنـــــد که دلتنــگ ترین فـــرد کویرم

با عشق تو خوشبخت ترین مــرد جهانم

بی عشق تونه رود،که یک جوی حقیرم

مگذار که با این تن دلمـــــــرده بی روح

درحسرت دیــــــــــدار تـــو بادرد بمیرم

این فاصــــله مثل خوره افتاده به جانم

دور از تو از این جان بـه لب آمده سیرم

گفتJی که فراموش کنم خاطره ات را

ایـــــــن آخــــر عمری که نباید بپذیرم