نگفتمت مــــــرو آن جا که آشنـــات منم


در این سراب فنــــا چشمه حیـــات منم


وگر به خشم روی صد هزار ســـال ز من


به عاقبت به من آیی که منتهــــات منم


نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی


که نقش بند سراپرده رضــــــــــات منـم


نگفتمت که منم بحـر و تو یکی ماهـی


مرو به خشک که دریای باصفات منــم


نگفتمت که تو را رهزنند و سرد کننــد


که آتش و تبش و گرمی هوات منــــم


نگفتمت که صفتهای زشت درتونهنــد


که گم کنی که سرچشمه صفات منم


نگفتمت که مگو کار بنده ازچه جهت


نظام گیرد خــــــــلاق بی‌جهات منم


اگر چراغ دلی دان که راه خانه کجاست


وگر خداصفتی دان که کدخدات منم