ای نشستـــــــه درخیال من، فراموشم مكن
با فراموشی و تنهایی، هـــــــم آغوشم مكن

زندگانی می كنم چون شعله با خود سوختن
زنده ام با سوز و ساز خویش، خاموشم مكن

می تــــــراود تا شراب بــــــوسه از جام لبت
از شراب تلــــــخ تنهایـــــی قدح نوشم مكن

دودم و از شعـــــله دارم دامنی رنگـین به بار
این شرر از من مگیــر از نو سیـه پوشم مكن

چون صبادرجستجوی خودبه هرسویم مكش
همچو گیسـوی سیاهت خانه بر دوشم مكن

این دل درد آشنـــــا را در شـــرار غــم بسوز
هر چه می خواهی بكـن اما فراموشم مكن