دریــا شد است خواهــــر و من هم برادرش

شاعرتـر از همیشــــه نشستـــــم بـرابرش

خواهر ســــــــــلام! بــــا غـزلی نیمه آمدم

تا با شمــــا قشنــگ شود آن نیــــم دیگرش

خواهـــــر! زمان زمان بــرادر کشی ست باز

شاید به گوش هـــا نرســـد بیــت آخــــرش

می خواهــــم اعتـراف کنم : هر غزل که ما

 با هــــم سروده ایــــم،جهــان کرده ازبرش

با خــــود مرا ببــــر که نپوسد در این سکون

 شعـری که دوست داشتی از خود رهاترش

دریـــا سکــــوت کرده و من حـــرف می زنم

حس می کنـــم که راه نبــردم به بـــــاورش

دریـــا!منـــم،همــــو که به تعـــداد موج هات

 باهرغروب خـــــورده براین صخره ها سرش

 هم اوکه دل زده است به اعماق وکوسه ها

 خون می خـــــورند از رگ در خون شناورش

خواهــــــر! بــــــرادر تو کـم از ماهیان نیست

 خرچنگ ها مخــــــواه بریسنـــــــــد پیکرش

 دریا سکــــوت کـــرده و من بغــض کرده ام

بغض بـــــــــرادرانه ای از قهــــــر خواهرش