بیرون کشیــدی از در و   بـر بــام می بــری

آرام جلــــــوه کـــردی و  آرام مــــی بـــری

ایـن از هنــرنمـایی چشم ســــیاه تـــوست

بـــی دام صــید کــردی و با دام می بـــری

 تـا قبـله را عــوض نکـنی  چشـم را ببـنـــد

با ایــن حـرام  رونـــق اســـــلام می بــری

چشمــانت آرزوی ریـاضـــت کشــان شــده

غوغـــاست هر کـجـا که تو بادام مــی بری

گاهـی ابــوسـعـیـد ابوالخــیـر مــی شـوی

گــاهـی مــرا حـــوالـی بسـطام مــی بری

پر می زنـی، به منـطـق عـطار می کشـی

می می شوی،به خلسه ی خیام می بری

 تا بوده  راه و رسم تو  این گونه بوده است

آرام  دل گرفـتـــــی و  آرام  مـــــی بــــری

روزی نشـد که عـمر به کــام دلـــم شـــود

نــاکــام آفــریـــده و   ناکــــام  مـــی بــری