وقتی کــه حـــالت از غـــم دنیا گرفته است

حــــــال من و تمــــــام غزل ها گرفته است

دلشوره های خود به خود چنـــد روز پیش

حالا چقـــــدر یک شبـــــه معنا گرفته است

بعد از تو جــــای آن همه تــــاب و تب مرا

مشتی چرا و بایــــد و امـــــا گرفتـــه است

این سرنوشت غمــــــــزده تـاوان عشق را

روزی هزار مرتبــــه از ما گرفتـــــه است

حتی خدا نخــــــواست ببیــند در این جهان

کار دو عـــــاشق این همه بالا گرفته است

یک لحظــــه چشـم بستم و دیدم کسی برام

تصمیـــــم گریـه آور کبــــــری گرفته است

حـــالا منم و میز و دو فنجــان قهوه و…

مردی که روی صنـــدلی ات جاگرفته است

حرفــــــی نمی زنــــم نکند برمــــــــلا شود

بغضـــی که توی حنجـره ام پـا گرفته است

دارد به عمـــق فاجعـــــه پــــی می برد دلم

نفریـــــن نکن که آه تو من را گرفته است!