من به مــــــردي وفا نمـــودم و او

پشت پــــــــا زد به عشق و اميدم

هر چـــه دادم بـه او حــــلالش باد

غيــــر از آن دل كه مفت بخشيدم

 دل من كــــــــودكي سبكسر بود

خود ندانــــــــم چگونه رامش كرد

او كه مي گفت دوستــــــت دارم

پس چــــــرا زهر غم بجامش كرد

اگر از شــــــهد آتشيــن لـــــب من

جرعه اي نوش كردوشدسرمست

حسرتــــم نيست زآنكه اين لب را

بوسه هــــــاي نداده بسيار است

باز هم در نگـــــــاه خاموشــــــــم

قصه هاي نگفتـــــــــــــه اي دارم

باز هم چــــــــون به تن كنم جامه

فتنه هاي نهفتـــــــــــــه اي دارم

 باز هم مي تـــــوان به گيســويم

چنگي ازروي عشق ومستي زد

باز هم مـــــــــي توان در آغوشم

پشت پـــــا بر جهــــان هستي زد

باز هــــــــــم مي دود به دنبــالم

ديدگـــــــــــــاني پر از اميد و نياز

باز هم با هــــــزار خواهش گنگ

مي دهنــدم بسوي خويش آواز

باز هم دارم آنچــه را كه شبي

ريختم چون شـــــراب در كامش

دارم آن سينه راكه اومي گفت

تكيه گاهي است بهـــــر آلامش

زانچه دادم به او مرا غم نيست

حسرت واضطراب وماتم نيست

غير از آن دل كه پر نشد جايش

به خدا چيز ديگـــــرم كم نيست

كــو دلم كو دلي كه برد و نداد

غارتــــم كرده، داد مي خواهم

دل خونيـــــن مرا چكـــــــــار آيد

دلي آزاد و شـــاد مي خواهم

دگـــرم آرزوي عشقي نيست

بي دلان را چـــــــه آرزو باشد

دل اگــــــــــر بود بـاز مي ناليد

كه هنــــوزم نظــر بـه او باشد

او كـه از من بريد و تركم كرد

پس چــــرا پس نداد آن دل را

واي بر من كه مفت بخشيدم

دل آشفتــــه حـــــال غافل را