خبـــــــــــــرم رسید امشب که نگار خواهی آمد

سر من فـــــــــدای راهی که سوار خواهی آمد

                                                                                                                          

به لبم رسیده جانـــــــم، تو بیا کـــــه زنده مانم

پس از آن که من نمانم، به چه کار خواهی آمد؟

 

غــــم و قصـــــه ی فراقت بکشد چنان که دانم

اگرم چــــــو بخت روزی به کنــــــار خواهی آمد

 

منـــم و دلـــــی و آهـــی... ره تو درون این دل

مرو ایمن انـــــدر این ره که فــــگار خواهی آمد

 

همه آهــــــوان صحــــرا سر خود گرفته بر کف

به امیــــــد آن که روزی به شـــکار خواهی آمد

 

کششی که عشـــــق دارد نگــذاردت بدینسان

به جنــــــــــازه گر نیایی، به مــزار خواهی آمد

 

به یک آمدن ربـــــودی، دل و دین و جان خسرو

چه شود اگر بدین سان دو ســه بار خواهی آمد