گزیـــــدم از میــــــان مرگ ها این گـــونه مردن را

تورا چون جان فشردن در بر آن گه جان سپردن را

 

خوشـــــــا از عشـــــــق مردن ای که طعـــم تو

 حـــــلاوت می دهـــد حتـی شرنگ تلخ مردن را

 

چه جای شکوه زاندوه تو ، وقتی دوست تر دارم

 من از هـــر شادی دیگر غم عشق تو خوردن را

 

تـــو آن تصــویر جاویـدی که حتی مرگ جادویی

 ندانـــــد نقشــــت از لــوح ضمیر من ستردن را

 

کنـــایت بـــر فـــــــراز دار زد جــانبــازی منصور

 که اوج اینست این،در عشق بازی پافشردن را

 

مرا مـــردن بیامــــوز و بــــدین افسانه پایان ده

 که دیگـــــر برنمـــی تابد دلم نوبت شمردن را

 

کجـــــایی ای نسیــــم نابهنگام ای جوانمرگی

 که ناخـــوش دارم از باد زمستانی فسردن را