چون طفل که از خــــوردن داروست پریشان

با دوست پریشــــــانم  وبی دوست پریشان

ابرو به هــــــم آورده و گیســــو زده بـر هم

چون ابــــــــر که بر گنبــد مینوست پریشان

مجموعـــــه ی ناچیــــز من آشفته ی او باد

آن کس که وجودم همـــه از اوست پریشان

دست و دل من بر سر ایـــــن سلسله لرزید

در جنـــــــگل گیســوی تو آهوست پریشان

آرامش دریـــــــــــای مرا ریختـــــــه بر هم

این زن که پری خوست،پری روست،پری شان

با حوصــــله ی تنگ و دل سنـگ چه سازم ؟

با دوست پریشــــــانم و بی دوست پریشان ...