رفت تــــــــا دامنش از گـــــــــرد زمـیـــن پاک بماند

آسمـــــــــــانی تر از آن بــــــــود کـه در خاک بماند

 

از دل برکه ی شب سر زد و تابیـــــــــد به خورشید

تـــــــــــا دل روشن نیلــــــــــــوفری اش پاک بماند

 

دل و دامــــــان شب آنگــــونه ز سوز دم او سوخت

که گــــــــــــریبان سحــــــــــــر تا به ابد چاک بماند

 

خوشه سرمست رسیدن شد و از شاخه فرو ریخت

تا کـــــه در خـــــــــاک رگ و ریشه ی این تاک بماند

 

هر چه دیــدیم از این چشم ،همه نقش برآب است

نیست نقشـــــــی که در آییــــــــنه ی ادراک بماند

 

جز صــــدای سخــــــــــــن عشق صدایی نشنیدم

که در ایـــن همــهـــمه ی گنبـــــــــــد افلاک بماند