دوستت دارم و دانم كه تویی دشمن جانم

از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

 

غمم این است كه چون ماه نو انگشت نمایی

ورنه غم نیست كه در عشق تو رسوای جهانم

 

دم به دم حلقه این دام شود تنگتر و من

دست و پایی نزنم خود ز كمندت نرهانم

 

سرپر شور مرا نه شبی ای دوست به دامان

تو شوی فتنه ساز دلم و سوز نهانم

 

ساز بشكستــــه ام و طـــــــائر پر بسته نگارا

عجبی نیست كه این گونه غم افزاست فغانم

 

نكته عشق ز من پرس به یــك بوسه كه دانی

پیر این دیر جهـــــان مست كنم گر چه جوانم

 

سرو بــــــــودم سر زلف تو بپیــــچید سرم را

یاد باد آن همـــــه آزادگــــــی و تـــاب و توانم

 

آن لئیـــــم است كه چیزی دهد و باز ستاند

جان اگر نیــــــــز ستانی ز تو من دل نستانم

 

گر ببینــی تو هم آن چهره به روزم بنشینی

نیم شب مست چـو بر تخت خیالت بنشانم

 

كه تو را دید كه در حسـرت دیدار دگر نیست

آری آنج اكه عیان است چه حاجت به بیانم؟