یک بوسه که از بــــاغ تو چینند به چند است؟
پروانـــــه ی تاراج گُـــــــلت بند به چند است؟

خــــــالی شدم از خویش و به خالت نرسیدم
آخـر مگــــر این دانه ی اسفند به چند است؟

یـــــک نامـــــه به نامــــم ننوشتی مگر آخر
کاغــذ به سمرقند تو ای قنـد! به چند است؟

نـــــــــــرخ لـــب پُـــــر آب تــو و شعرِ ترِ من
در کشـــور زیبــــــایی تو چند به چند است؟

با دار و نـــــــــــدار آمـــده ام پیش تو، پرکن!
غم نیست که پیمانه ی سوگندبه چند است؟

وقتی کــــه به عُمری بــدهی لب گزه ای را
در تعـــرفه ی عشق تو لبخند به چند است؟

یک ، ده، صد و بیش است خط ساغر عُشاق
تا حوصلــه ی ذوق تو خُرسند به چند است؟

دل مجــــمر افروختـــــه ام بــــــرد و نگفتند
کایــــن آتـشِ با نور همــــانند به چند است؟

چنـــد اَرزدم آغــــوش تو در هـــرم کویری ؟
چنــدین بغــــل از برف دماوند به چند است؟