دلم را چون انـــــــــارى کاش یک شب دانه مى کردم

به دریــــــــا مى زدم در بـــــاد و آتش خانه مى کردم

 

چه مى شد آه اى موســـاى من، من هم شبان بودم

تمــــتام روز و شب زلف خـــــــــدا را شانه مى کردم

 

نه از تــــــــرس خــــدا، از ترس این مردم به محرابم

اگر مى شد همـــــــــه محــراب را میخانه مى کردم

 

اگــــــر مى شد به افســـــانه شبى رنـگ حقیقت زد

حقیـــــقت را اگر مى شد... شبى افسـانه مى کردم

 

چه مستى ها که هر شب در سر شوریـده مى افتاد

چه بـــــــــازى ها که هر شب با دل دیوانه مى کردم

 

یقیـــــن دارم سرانجـــــــام من از این خوبتر مى شد

اگر از مرگ هم چــــــــــون زندگــــى پروا نمى کردم

 

سرم را مثل سیبى سرخ صبــــحى چیده بودم کاش

دلـــــم را چون انـــارى کاش یک شب دانه مى کردم