مجنـــون؟ نه ! من باید خـودم جای خودم باشم

بایــــــد خـــــودم بی واژه لیــلای خودم باشم

عمـــــری مرا دور تو گــــــردیدم دمی بگذار

گــــرداب نــا آرام دریـــــــــای خودم باشم

شیــــدایی شب هـای بی لیـــلا به من آموخت

بایــــــد به فکـــــر روح تنهــای خودم باشم

بیهــــوده بـــودم هرچـــه از دیـروز تا امروز

بایـد از امشــــب فکـــر فــردای خودم باشم

بگــــــذار من هم رنـگ بی دردی این مردم

در گیـــرودار دین و دنیــــــای خودم باشم

اما نه! من آتش به جـــــانم ،شعله ام ، داغم

نگذار یک پـــــــروانه هم جای خودم باشم

حیف است توخــاتون خـواب هر شبم باشی

اما خــــودم تعبــیر روًیـــــای خودم باشم

من مرغ عشـــقی خسته ام،کنج قفس تاکی

آییـــنه دار بی کســی هــای خـودم باشم

بایــد تودر آیینــه ام باشی تو! می فهمی؟

حیف است من غرق تمــاشای خودم باشم

حیف است تو خورشید عالمتاب من باشی

من سایــه ای افتـــاده درپای خودم باشم

باید ردیف شعــــر را  لَخــــتی بگردانم

تا آخـــرین حــرف الفبــای خودم باشم

هر جمعه را مشتاق تر خواب تو می بینم

تا هشت روز هفتــــه لیلای خودم باشم