من « ارگ بم » و خشت به خشتم متلاشی

تو « نقش جهان »، هر وجبت ترمه و کاشی

این تــــــاول و تب‌خـــال و دهان سوختگی‌ها

از آه زیـــــــــاد است، نه از خـــــــوردن آشی

از تُنــــــــــــگ پریــــــدیم به امـیـــــــــد رهایی

ناکــــــــام تقــــــــــلایی و بیهــــــــوده تلاشی

یـــــــک بــــــار شده بر جگــــرم  زخم نکاری؟

یــــــک بار شـــــــده روی لبـم بغض نپاشی؟

هر بار دلــــــــم رفت و نگــــاهی بـه تو کردم

بر گـــــــــونه‌ی سرخابی‌ات افتــــاد خراشی

از شوق هم ‌آغـــــــوشی و از حسرت دیدار

بایست بمیـــــــــریم چه بـــاشی چه نباشی