بهـــــار آمـــــده اما هــــــوا هــــوای تو نیست
مـــــــرا ببخـــــش اگر این غزل برای تو نیست

به شــــــــوق شال و کــــــلاه تـو برف می آمد
و سال هاست از این کوچــــه رد پای تو نیست

نسیــــم با هــــــــــوس رخت های روی طناب
به رقـــــــــص آمده و دامن رهــــای تو نیست

کنـــــــــــــار این همه مهمـــــان چقدر تنهایم؟
میان این همــه ناخوانده،کفش های تو نیست

به دل نگیــــــر اگـر این روزهـــــا کمی دو دلم
دلی کلافه که جای تو هست و جای تو نیست

به شیشه می خـــورد انگشت های باران...آه
شبیــــــه در زدن تـــــو...ولی صدای تو نیست

تو نیستــــــــی دل این چتــــر، وا نخواهد شد
غمی ست باران...وقتی هــوا هوای تو نیست