هــــوا کبــــــود شد، این ابتــــدای باران است
دلا دوبـــــــاره شب دلگشــــای بــــاران است

نگــــــــــــاه تا خــــلاء وهـــــم می‌کشاندمان
مرا به کوچــــه ببر، این صــــــدای باران است

اگرچه سینـــــه من شـــوره زار تنهایی است
ولی نگـــــــــاه تـــــرم آشنـــای بـــاران است

دلـــــم گرفتــــه از این سقف هچای بی روزن
که عشق رهــگذر کوچــــه‌هـتای باران است

بیا دوبـــــاره نگیـــــــــریم چــــتر فــاصله را
که روی شانه‌ گل، جــــای پــای باران است

نــــــــزول آب حضـــور دوبــاره برـگ است
دوام باغچـــــه در هــای‌هـــای باران است