شب از آغـــــوش گل بالیـن و بستـــر می کند شبنم

سحرگاهــــــــتان سفر با دیــده ی تر می کند شبنم

 

نگــــــــــــاه گرم جــــتانان بال پرواز است عاشق را

به ســـــــــوی آسمــــان پرواز بی پر می کند شبنم

 

اگر چون قطتتتتره اشکی شب ز چشم آسمان افتد

سحر از چشمه ی خـتـورشید سر بر می کند شبنم

 

مــــرا از این دل ناکــــــــــام  شرم آید چو می بینم

شبی تا صبـــــــح در آغوش گل سر می کند شبنم

 

جــــــــدایی سخت باشــــد آشنایتتتتان را ز یکدیگر

وداع بوســـــــــتان با  دیـتتتده ی تر می کند شبنم

 

نمــــــــی کاهد اگر از عمر عاشق وصـــل گلرویان

چرا از خنـــــــــده ی گل عمر کمتر می کند شبنم؟