تقصیر تو شد شعرم اگر مسأله ­ساز است

زیبایـــی  تــــو  بیش­تر از حدّ مجــــاز است

هرچند که پوشــــیده غــــزل گفته­ ام از تو

گفتند به اصـــــلاحیــــه تــــازه نیـــاز است

گفتنــد و ندیــــدند کـــــه آتش نفســـم من

حتّی هوس بوسه ی تـــو روح­ گــداز است

تــو آمدی و پـــلک کسی بستــه نمی شد

آن دکمــــه ی لامــذهب تو باز که باز است

مغـــرورتر از قویـــی در حوضچـــه ی پارک

که دور و برش همهمه ی یک گله غاز است

گیسوت بلنــــد است و گــــره دارد بسیـــار

جذابیت قصـــــــــه­ ات از چند لحـــاظ است

از زلف تـو یک تار بـــه رقـــــص آمده در باد

چابک­تر از انگــشت زنـــــی چنگ نواز است

عشـــق تو تصــــــاویر بهـــارانه ی چالوس

پردلهـــــــره مانند زمستـــــــان هراز است

چون سمفونی نابغــــه­ ای یک­سره در اوج

وقتی که نشیب است؛زمانی که فرازاست

ای کـــاش کــــه هر روز بیایــــی و بگویـم:

می خواهم عاشق بشوم باز؛اجازه است؟!