اینجــا شـــــــروع یک غـــزل و یــــک جنایت است

دارم هــــــــوار می زنــم بیش از دو ساعت است

لطفـــــــا نپرس دیـــگر از ایــــن رسم کــهنه مان

خنجـــــر زدن بــــــه پشت که از روی عادت است

با عرض احتـــــــرام بگویم کــه مدتــی است ... !

این نامه هـــــــــا همیشه تمامش شکایت است!

اینجـــا هــوا بـــــــد است نشد زنــــــــدگی کنیم

باید سفر کنیـــــــم به جـــــــایی که راحت است

حتی نمـــی شود کــــه بگویـــم چــه خسته ام!

ساکت شدن همیشه خودش یک سیاست است

دارم بــه انتـــــــهای غـــــزل می رســــــم ولی

پایــــــــان این غزل که شــــروعش جنایت است-

من را به دره هــــــــــای عمیقی کشانده است

فهمیــــــده ام که داد و هــــوارم حماقت است!