عجب کمان وکمینی است چشم وابرویت

عجـــب کمنـد بلندی است تاب گیسـویت

شکــــار می شود آخـــر هر آنچه بگریزد

نمانــــــده راه فـــراری بـــــرای آهـــویت

نسیـم می وزد این عطر توست؟... واویلا

رسد بـــــه خلوت دلـــدادگان اگر بـــویت

دوبـــاره خیــل هــوا خـــــواه در تمنــایت

دوبــــــــــاره لشـــکر عشاق در تکاپویت

چقـــدر کشتــــه و زخمـی به بار می آید

اگــــر دوبـــــاره بیفتــد نقــــاب از رویــت

خـــــوشـا به هلـــهله کشتگان در راهت

بدا بــــه زنـــدگـی عاشقـــــان ترسویت

بدا به من که خزانم، به من کــــه ویرانم

و نیست بال و پری تا شــوم پرستـــویت

بیا کمــــــان و کمندت درست، کاری کن

نمــــانده راه فـــــراری بــــرای آهـــویت