چنان گرفتــــــــــــــــه ترا بازوان پیچکی ام

 که گویی از تو جدا نه که با تو من یکی ام

نه آشنایی ام امــــروزی است با تو همین

کــه می شناسمت ازخـوابهای کودکی ام

عروسوار خیــــــــــــــال منـی که آمده ای

دوباره باز به مهمــانی عروســــــــــکی ام

همین نه بــانوی شـعر منی که مدحت تو

به گوش می رسد ازبانگ چنگ رودکی ام

نسیــم و نخ بده از خـاک تا رهــــــا بشود

به یک اشـــــــــاره ی تو روح بــادباکی ام

چه برکه ای تو که تا آب، آبی است درآن

شنــاور است همــه تار و پود جلبکی ام

به خون خود شـــوم آبروی عشــــق آری

اگر مــــدد برســـــاند سرشت بابکی ام

کنــــار تـو نفسی با فراغ دل بکـــــــشم

اگر امـــــان بدهد سرنـوشت بخـتکی ام