چقـــدر دست تو بـــا دست من محبت کرد

و انحــنای لبت بــوســـه را رعایت کــــــرد

من از تو بــــا شب و باران و بیشه‌ها گفتم

و هر کـــه از تو شنیـــد از بهار صحبت کرد

کتابِ چشم مرا خـط به خط بخوان، خانم!

کــــه تابِ مـوی تو را مو به مو روایت کرد

سرودن از تو شبـــیه نوشتن وحی است

و آیـه آیـه تـــو را می شود تـلاوت کـــرد:

اَلَم تَری ... که غـزل کیف می کند با تو !؟

تنت ارم شـــد و من را به بـاغ دعوت کرد

وَتن،تنت،که وطن شدغزل مطنطن شد!

وَرقص شد... وَ تَتَن تَن تَنانه حرکت کرد–

-به سمت عطرتو تاقبله‌ها عوض بشوند

و بعدرو به توقامت که بست ،نیت کـرد :

 منم مسافرچشمت!مراشکسته نخواه!

و نیت غــــــــــزلی در چهار رکعت کرد !

رکوع کرد ...وَ تسبیح‌ هاش پاره شدند !

و مُهررا به سجودی هزار قسمت کرد !

قنوت خــواند : خدایا ! چرا عذاب النار ؟!

که آتشم به تمــام جهان سرایت کـرد–

-و بی عذاب ترین عشق ،آتشی شدکه

فرشــتگان تو را نیز غــــــــرق لذت کرد

تشهد:اَشهَدُاَن بوسه ات دوجام شراب!

و اَشهَدُ کـه لبانم به جـــام عادت کرد !

سلام بر تو کــه باران به زیر چتر تو بود

سلام برتو که خورشیدهم سلامت کرد

...
غــزل تمــام ؛ نمازش تمام ؛ دنیا مات !

سکوت بین من و واژه ها سکونت کرد

وَ تــــــو بلنــــد شدی تــا انار بشکوفد

دعای قلب مرا بــــوسه ات اجابت کرد

غزل به روی لبت شادمانه می رقصید

وهرکسی که شنید از بهارصحبت کرد