باز از ابــــــراز عشق خويش پـــــــــــروا مي كنم

هر چه مي گويند روكن باز حاشـــــــــــا مي كنم

گرچه مي دانم كه مي خواني ز دل حــــرف مرا

زير لب اين شعــــــر را همـــــــواره نجوا مي كنم

دست و پا گم مي كنم وقتي نگــــاهت مي كنم

قطــــره ی عشقـــي كه دارم با تو دريا مي كنم

از قضا حتي اگر هــــــم گم شوم در چهــــره اي

من خــــــــــودم را بين چشمــان تو پيدا مي كنم

ماه اگر همچون تو يك شب پـــاك و رويايي شود

مي نشــــــينم تا سحر او را تماشــــــــا مي كنم

فرض مي گيــرم خودم هم يك شهاب خسته ام

سخت مي سوزم ولي احساس سرما مي كنم

مي دوم بـــــــــا سرعت نــــــــور از كنارت تابناك

عشـــــــق را بر گونه هايت با لب امضا مي كنم

هركجــــــا از خاطــــرم پر مي كشد رويــــــاي تو

واژه تنهـــــــــــــتاييم را بي تــــــــو معنا مي كنم

آسمــــــــــــــان ديده ام دلگيــر و ابري مي شود

اشــــــك خون مي ريزم و امروز و فردا مي كنم

من به جــــــــــــاي آنكه رو در رو بگــويم عاشقم

حـــــرف دل را مي خورم صرف غزل ها مي كنم

غافـــــــــــــــل از تعبيـــــــر مردم عاقبت نام تو را

دل به دريــــــــــــا مي زنم يكباره افشا مي كنم