می روم! امــــــــا نه دور از تـــو که دائـــم در منی

گرچه گور خاطـــــــــــــراتم را به توفان می کًـنی!

مــــــــی روم! تا آن من ِ مــن ، آن من دیگر شوم

خستــــــه ام از این من ِ با چشـــم هایت ناتنی!

می روم! تـــــا مـــــُردنــــم را دوره ای دیگــر کنم

شاید این نوبت جنـــــون کاســــه ام را بشکنی!

رفته ام از یــــاد تقــــــویمت به قهــــر روزگــــــار

ای در عمق خـــــــاطراتم تا همیشــــه ماندنی!

می مزم طعـــم عسل از شور لب چرخانی ات

تـــرُد و شیـرین و خنک می ریزد از این منحنی!

زندگــی یعنــــی تنـــــیدن بر مـــدار عــاشقی

سوختــــن در بغـــــض ماندن با غروری آهنی!

زندگی یعنـــــــی همین! ای با جنـونــم متصل

ای شکـــــوه برگ برگ آســــمـانت خواندنی!

تـــــو ! درون اشتــــــیاق زخمـی و توفانـی ام

شور را در اوج بــا سـاز مخالـــــف می زنــــی

گرچه سالار غزل تا بی نهایت "منزوی" است

این غــــزل امــــا نشـسته در ردیف "بهمنی"!

ای تمـــام آرزویـــم چشـــم هایت ، ناگهــــان

می روم ! امـــــا نه دور از تو که دائــم با منی!