بیا فشـــرده تر از خوشه های انگورت

بغل بگـــیر مـرا با تمــــام منظــــورت!

بغل بگیــــر چنان که صدای امواجـــم

رسد به گوش اهــــالی ساحل دورت

مرا حساب کن از آن هـــزارها مـاهی

کـــــه حاضـــرند بمیــرند در دل تورت

تو آن درخت اناری که می مکد هرروز

زساقـه شهد سلیمانـــی تو را مورت

توشاهزاده ای ازپارس نامت ایراندخت

و مــن نـواده ای از تیـرگــان شاپورت

بگو پیــالــه بیارد طبق طبـق خیــــام

به پـاس خنــده ی عطــاری نشابورت

برهنه می شوم ورو به قبله ات بی جان

بیــــاورد اگـــر عطــار سـدر و کــــافــــورت

تواسب سرکش عشقی ودوست دارم من

علف شـوم بــــه تمنــــای سبز آخــــورت!

به قطره ای که مکیده است از تنت ای گل

عسل شده ست سراپــا تمــــــام زنبورت

به یاد خاطره هـامــان دوبــــاره برپــــا کن

بساط بـــــوسه و لبخند و مجـلس سورت

عنان روسـری ات را به دست بــــاد بـــده

بپــاش روی من از نغــــمه های پرشورت

میان خلــوت آغــــــوش مـن توقـــف کن

که بوسه ای بنشانم به گیـسوی بورت...

که کرده است دراین قحطسالی گنجشک

به قتل فاجـعه آمیـــز بــوســه مجبـورت

چنـــان مباش که فـــــردا مورخان جهان

گهـــی ســـــــزار بخوانند و گـاه تیمورت

شده ست چنگ من ای ماه ازقفس سرشار

ببین چـه آمـده بـــر ایــن پلنـــــگ مــغرورت!