خـــــــدا مــــــرا به فراق تو مبتـــــلا نكند
نصيـــب دشمن مــــا را نصيب مـــــا نكند

من و ز كـــــوى تو رفتن زهى خيال محال
كه دام زلف تــــو هرگـــــز مرا رهــــا نكند

چگونه سرو چمـن خوانمت كه سرو چمن
به سر كـُـلـه نگـــــذارد بـــه بر قبــــا نكند

چگـــــونه ماه فلــــك دانمت كه ماه فلـك
به دست جـــــــام نگيـــرد به بزم جا نكند

چه داند آنكه شب ما چگــــــونه مى‏گذرد
كسى كه دست در آن طـــرّه دو تـــا نكند

كجـــــا مـــلامت فــرهـــــاد مى‏تواند كرد
كسى كـــه صحبت شيرينش اقتضــا نكند

اديب ايــــــــن‏همــه دلگرم سوز آه مباش
كـــه ســـــوز آه تـــــو تأثيــر در قضا نكند

*    *    *    *    *

خــــــــدا مرا به فـــــــــــراق تو مبتلا نكند

من و نديـــــــــــدن روي تو ؟ نه! خدا نكند