تقصیـــر تو شد شعـــــرم اگر مسأله ­ساز است

زیبــــــایـــی  تــــو  بیش­تر از حــدّ مجــــاز است

هرچنــــــد که پوشیــده غـــزل گفتـــــه­ ام از تو

گفتــــند به اصـــــلاحیــــــه ای تازه نیـــاز است

گفتنـــــــد و ندیـــــدند کـــــه آتش نفســـم من

حتّـــــی هوس بوســــه ی تــو روح­ گـداز است

تــــو آمدی و پلـــــک کسی بستـــــه نمی شد

آن دکمــــه ی لامــــذهب تــو باز کـــه باز است

مغـــرورتر از قــویـــی در حوضچـــــه ی پـــارک

کــــــه دور و برش همهمه ی یک گله غاز است

گیسوت بلنـــــــد است و گــــــره دارد بسیــــار

جذابیت قصـــــــه­ ات از چنـــــــد لحـــــاظ است

از زُلـــف تـو یک تــــــار بـــه رقص آمـــده در باد

چابُــــــک­تر از انگشت زنـــــی چنـــگ نواز است

عشـــــــــق تو تصـــــــاویر بهارانه ی چالـــوس

پردلهـــــــره مانند زمستــــــــان هــــــراز است

چون سمفـونــــی نابغــــــه­ ای یک­سره در اوج

وقتـــی کـه نشیب است؛ زمانی که فراز است

ای کـــاش کــــه هــر روز بیایــــی و بگویـــــم:

می خواهم که عاشق بشوم باز، اجازه است؟!